ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

  • ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Το μάρμαρο ήταν βουβό.
            Αθόρυβα γυάλιζαν τα τζάμια.
Οι φρουροί ήταν σιωπηλοί,
            ο αγέρας τούς είχε μετατρέψει σε αγάλματα.
Ένας λεπτούτσικος καπνός
            ταλαντευόταν πάνω απ’ το φέρετρο.
Καθώς περνούσαν το νεκρό απ’ τη πόρτα του μαυσωλείου
            κυλούσαν οι ανάσες τους απ’ τις κολόνες.
Σιγά σιγά κουβάλησαν το φέρετρο
                        ανάμεσα απ’ τις ξιφολόγχες.
Ήταν αθόρυβος και ο νεκρός-
            και ο νεκρός, και αυτός!
                        ήταν αθόρυβος, ήταν νεκρός.
Είχε σφίξει άκαμπτα
            τις ταριχευμένες γροθιές του,
έπαιζε το νεκρό,
            αλλά τους κατόπτευε όλους
                        μέσα από το φέρετρο.
Δεν ήθελε να ξεχάσει,
            ποιοι τον κουβαλούν:
Δεν ήθελε να ξεχάσει τους νεαρούς φαντάρους
                                    από το Ριάζαν, από το Κουρσκ
διότι θα έβρισκε ένα τρόπο και θα σηκωνόταν,
διότι είχε βάλει στο μυαλό του  να σηκωθεί απ’ το τάφο του,
Θα σηκωνόταν και θα ξεγελούσε
            εκείνους τους άπειρους νέους.
Σχεδίαζε κάτι.
Απλά είχε κοιμηθεί για να ξεκουραστεί.
 
Πολλαπλασιάστε τους φρουρούς,
            πολλαπλασιάστε,
βάλτε ακόμα, ακόμα πιο πολλούς φρουρούς
                        πάνω απ’ το φέρετρο,
ίσως και αναστηθεί ο Στάλιν,
            και ίσως μαζί με τον Στάλιν
αναστηθεί το παρελθόν μας.
Δε μιλώ για το ευλογημένο, το ένδοξο παρελθόν μας,
δε μιλώ για το Turksib,
            δε μιλώ για τη Μάγνιτκα,
            για τη σημαία μας που υψώθηκε στο Βερολίνο.
Μιλώ για τις μέρες απώθησης των καλών,
                        για τις ψευδείς κατηγορίες,
για τη σύλληψη των αθώων.
Ενώ είχαμε ρίξει όμορφους σπόρους.
Λιώσαμε μέταλλα,
μπήκαμε στις γραμμές και περπατήσαμε
                        με την τιμή μας.
Αλλά ο Στάλιν μας φοβήθηκε.
Δεν ήταν διορατικός.
Ήταν μάστορας στις πολιτικές κομπίνες
Και άφησε ένα σωρό κληρονόμους
                                                στον πλανήτη.
Σίγουρα υπάρχει ένα τηλέφωνο
                        στο φέρετρό του τώρα,
τώρα ο Στάλιν
            θα δίνει εντολές
                                    στον Ενβέρ Χότζα.
Σε ποιον άλλον να φτάνουν τα καλώδια
            του τηλεφώνου του τού δεμένου στο φέρετρο!
 
Όχι,
            Ο Στάλιν δε λύγισε ακόμα.
Νομίζει τάχα πως θα ξεγελάσει το θάνατο.
Τον βγάλαμε μέσα απ’ αυτό το μαυσωλείο,
                                                τον κουβαλήσαμε∙
Αλλά πώς θα βγάλουμε μέσα απ’ τον Στάλιν
πώς θα κουβαλήσουμε
                        τους κληρονόμους του!
Κάποιοι απ’ τους κληρονόμους κλαδεύουν τριαντάφυλλα
                                                στους κήπους τους,
ξεκουράζονται,
            νομίζουν πως
                        θα ξαναέρθει η σειρά τους∙
και κάποιοι
            βρίζουν τον Στάλιν στα έδρανα,
αλλά τις νύχτες
            αναστενάζοντας μνημονεύουν τις παλιές μέρες.
Το Κόμμα θέλει να ασχοληθώ με τα πάντα.
Αν μου πει κάποιος «Κοίτα εσύ τη δουλειά σου»,
                        θα πω πως δε θέλω να είμαι τεμπελχανάς,
                                    και αυτή είναι η δουλειά μου.
Όσο οι κληρονόμοι του Στάλιν
                        θ’ αναπνέουν στον κόσμο,
ο Στάλιν στο φέρετρό του
                        θα στήνει καρτέρι
                                    και θ’ ανασταίνεται.
 
1962
 
 

Γεβγκένι Γεφτουσένκο

 

(Μετάφραση από τα τουρκικά: Μουσταφά Τσολάκ)


Ετικέτες: Στάλιν, Γεβγκένι Γεφτουσένκο, Σοβιετική Ένωση