Τα φρικτά βασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα - ΙΙ

Τα φρικτά βασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα - ΙΙ

  • Τα φρικτά βασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα - ΙΙ

Μέρος Β’
 


ΟΙ «ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ» ΤΟΥ Π.ΚΟΡΟΒΕΣΗ (ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ…)
 
Θρυλικό βιβλίο και πρώτη δημόσια μαρτυρία για τα βασανιστήρια της χούντας είναι το «Ανθρωποφύλακες» του αγωνιστή Περικλή Κοροβέση. Ηθοποιός τότε, συλλαμβάνεται το 1967 και βασανίζεται. Όταν αποφυλακίζεται καταφέρνει να διαφύγει στο εξωτερικό και περιγράφει στο βιβλίο του (που εκδίδεται πρώτα στη Γαλλία το 1969) τα όσα έζησε. Το βιβλίο του μεταφράζεται και κυκλοφορεί σε όλη την Ευρώπη, συμβάλλοντας στη διεθνή κατακραυγή και απομόνωση της χούντας αλλά και στο εγχώριο μίσος εναντίον της. Ο Κοροβέσης καταθέτει  μια έκθεση 17 σελίδων για τον τρόπο διακυβέρνησης της χούντας στις 16.6.1969 στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που εξέταζε την κατηγορία 4 ευρωπαϊκών κρατών κατά της χούντας για παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η κατάθεση παίζει σημαντικό ρόλο στην αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου και των μηχανισμών επιβολής του δικτατορικού καθεστώτος και μαζί με άλλες μαρτυρίες και ντοκουμέντα που δημοσιοποιήθηκαν τότε, υποχρέωσε τη χούντα να αποσυρθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης. [5,6,15,16]
 
Στις 8/10/1967 η Ασφάλεια μπούκαρε στο σπίτι του, τον βουτήξανε μαζί με έναν φίλο του και αφού τους κλέψανε τα λεφτά, τις βέρες και τα ρολόγια, τους πήγαν στην  Μπουμπουλίνας. Μια από τις «κατηγορίες» εναντίον του ήταν ότι … ο Περικλής διάβαζε την «Αυγή» στις 3/12/1962 στο λεωφορείο. Με το που μπήκε στο αστυνομικό τμήμα τον πλάκωσαν στο ξύλο, κι ακολούθησαν η ταράτσα και ο «φάλαγγας», η απομόνωση, το ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα, η εικονική εκτέλεση. Όταν ο ίδιος επικαλέστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον ΟΗΕ, τη Σύμβαση της Ρώμης, τον Ερυθρό Σταυρό, τον βεβαιώσανε ότι αυτά τα έχουν όλα γραμμένα και ότι «μόνο οι κομμουνιστές τα λένε αυτά». 5 λεπτά φάλαγγα ισοδυναμούν με έναν αιώνα, θυμάται πολύ αργότερα ο Κοροβέσης. «Ένα μελετημένο και αρχαίο βασανιστήριο. Στην αρχή χτυπήματα αργά και μετά πιο γρήγορα, να μην προλαβαίνει ο οργανισμός να συνηθίζει και να φτιάχνει τη φυσική άμυνα απέναντι στον πόνο». [17,18,19]
 
Το ξύλο και το αίμα στα δόντια ή στη μύτη, οι βρισιές, οι απειλές ότι θα τον πετάξουν από το παράθυρο ήταν ο πολιτισμένος τρόπος «ανάκρισης»-βασανισμού. Υπήρχε και ο επιστημονικός, περιγράφει ο συγγραφέας. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά για την ταράτσα άκουγε τους βασανιστές να λένε «πάει θα πεθάνει σήμερα αυτός». «Ο φάλαγγας είναι μια υπερβολικά μεγάλη δύναμη που ενεργεί πάνω σου… Αν δεν ήξερες πως σε χτυπάνε στα πόδια, θα σου ήτανε αδύνατον να προσδιορίσεις από που έρχεται. …Όταν ο ρυθμός είναι κανονικός, είναι λιγότερο επώδυνος από τον ακανόνιστο ρυθμό. Τη λεπτομέρεια αυτή την ξέρουνε και σε χτυπάνε μια γρήγορα μια αργά. Αρχίζουνε να σε χτυπούν από κάτω προς τα πάνω και αντίστροφα.»
 
Χώνανε βρώμικα σφουγγαρόπανα στο στόμα του και το πίεζαν, ώστε να στραγγίζει στον οισοφάγο του. Του ρίχνανε νερά για να συνέλθει από τη λιποθυμία και τα βασανιστήρια συνεχίζονταν.  Όταν έκανε εμετό του τρίβανε το πρόσωπο πάνω στους εμετούς του. Τον άφηναν να τα κάνει πάνω του. Τον πήγαν στην απομόνωση. «Το κελί 17 ήταν εκείνο που ο προηγούμενος κρατούμενος έμενε αυστηρά. Αυτό σημαίνει ότι όλες του οι ανάγκες γίνονταν μέσα. Άπειρα σκουπίδια. Βρόμα περισσότερο έντονη... Πήγα να κουνήσω το πόδι μου, αδύνατον... Τα παπούτσια μου είχαν ανοίξει από κάτω... Είχα ακούσει πως όταν σου κάνουν φάλαγγα, δεν πρέπει να βγάζεις τα παπούτσια και πρέπει να μην τα αφήνεις ακίνητα, γιατί μπορεί να πάθεις γάγγραινα. Προσπαθώ πάλι. Κανένα αποτέλεσμα.» Ο βασανιστής Γκραβαρίτης καθώς τον πήγαινε για 2η φορά για επιστημονική ανάκριση στην ταράτσα, έβλεπε ότι κούτσαινε από τα βασανιστήρια της προηγούμενης και άρχισε να πηδάει πάνω στα πόδια του. Τον φάλαγγα με ξύλο αντικατέστησε ο φάλαγγας με σίδερο. Ακόμα πιο οδυνηρό. Το ένα του πόδι είχε σπάσει. Ο βασανιστής του πίεσε του βολβούς των ματιών προς τα κάτω. Τον έγδυσαν, του σπάσανε δόντια, τον χτυπήσανε με λοστάρι στα καλάμια, στα πέλματα, στη λεκάνη, στα γεννητικά όργανα. Τον έφτυναν. «Τώρα θα έρθει ο αράπης να σου κόψει τα αρχίδια και να σε γαμήσει». Ο βασανιστής πήρε το λοστάρι κι άρχισε να το σπρώχνει στον πρωκτό, περιγράφει ο Περικλής. «Η μόνη λύση είναι να τον ρίξουμε από την ταράτσα και να πούμε ότι αυτοκτόνησε.» λένε μπροστά του. Του χώνουν όπλο μέσα στο μάτι. Τον βάλανε να πιει tide με χλωρίνη. Μισοαναίσθητος στο έδαφος, του κάνανε εικονική εκτέλεση με τζιπ, που κατευθυνόταν κατά πάνω του, καθώς ακουγόταν «λιώσ’ τονα, λιώσ’ τονα».
 
Τον πήγανε στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, εκεί τον βασάνισαν στρατιωτικοί γιατροί και λοιποί βασανιστές του στρατού, του κάνανε ηλεκτροσόκ. Το να πάει στην τουαλέτα ήταν πλέον περιπέτεια «Είναι σχεδόν αδύνατο να πατήσω στα πέλματα και αν δεν πιάνω τα γεννητικά μου όργανα χάνω την ισορροπία μου.» Ο Περικλής περιγράφει πως όταν αργότερα συνάντησε άλλους πολιτικούς κρατούμενους στη φυλακή, «...σε ρώτανε γιατί σε κατηγορούνε;... σε βασάνισαν; ...Και καμιά φορά ακούς την εκπληκτική απάντηση σχετικά καλά. Μόνο μια φορά. Και σημαίνει ότι σε βασανίσανε μόνο 1 μέρα ή 1 νύχτα. Αυτό χαρακτηρίζεται σχετικά καλά».
 
Περιγράφει για βασανισμούς άλλων κρατουμένων που μαθαίνει όντας φυλακισμένος. «Η Π. ήταν μια κοπελίτσα 18 χρονών... την είχαν δυο μέρες στην ταράτσα γυμνή...την είχαν χτυπήσει με φάλαγγα...της είχαν μπήξει ένα ξύλο στον πρωκτό κι ένα ξύλο στο αιδοίο και την κρέμασαν με χειροπέδες, έτσι θεόγυμνη με τα ξύλα από τον γάντζο στην ταράτσα….Τον Λ. τον βασάνιζαν και τον πάταγαν με ένα παπούτσι στο στόμα για να πνίγουν τις κραυγές του. Μετά τον έστειλαν στα ΕΣΑ. Τον κρέμασαν και τον χτύπαγαν με σανίδες με καρφιά. Του κάψανε τα μουστάκια με σπίρτα. ... τον χτυπάγανε με τις ζωστήρες… Τον Γ. τον δείρανε επί 3 ώρες τόσο που άρχισε να σπαρταράει… Στους 3 κρατούμενους οι δυο είχαν βασανιστεί... Εκτός από την Αθήνα και τον Πειραιά, συνάντησα ανθρώπους που είχαν βασανιστεί στην Κρήτη, στην Πάτρα, στο Αγρίνιο, στη Θεσσαλονίκη, στην Καβάλα και στην Κομοτηνή. ..Συνάντησα ανθρώπους που είχανε ακόμα γύψο στο πόδι, που φοράγανε σπασουάρ ή καθόντουσαν μέρες ολόκληρες ακίνητοι στο κρεβάτι. Συνάντησα ένα παιδί με ατροφικά πόδια που του είχανε κάνει φάλαγγα με το ίδιο του το μπαστούνι. Δυο κρατούμενοι είχαν παρακρούσεις από τα βασανιστήρια... Στη Θεσσαλονίκη χτυπούσαν φάλαγγα με το τουφέκι και ήσουν κρεμασμένος ανάποδα. Στον Πειραιά χτυπούσαν φάλαγγα με στριμμένο καλώδιο. Στον Διόνυσο θάβανε ανθρώπους ζωντανούς.... Υπήρχαν κρατούμενοι που το 1967 περνάγανε τον εικοστό τέταρτο χρόνο της φυλάκισής τους... Οι τελευταίες αναμνήσεις που είχανε από την κανονική τους ζωή ήταν από την αντίσταση...» [20]
 
 
ΟΙ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟΥ
 
Ο Χρόνης Μίσσιος φυλακίστηκε από τη χούντα μεταξύ 1967-1973, επειδή… αρνήθηκε να χαμογελάσει μπροστά στον Διευθυντή της ασφάλειας, σκηνή από την οποία πήρε τον τίτλο το συγκλονιστικό βιβλίο «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε». Ο ίδιος αναφέρει για τη χούντα: «Φαντάσου πως δεν αρκούνταν σε μια ταπεινωτική υπογραφή, σε μια δήλωση μετανοίας, όπως την έλεγαν, αλλά υποχρέωναν τους ανθρώπους, μετά απ’ αυτό να γράφουν ταπεινωτικά γράμματα στη μάνα τους. Γράμματα που διαβάζονταν στις εκκλησίες από τους παπάδες τις Κυριακές. Κι ακόμα τους υποχρέωναν να παίρνουν το βούρδουλα ή το μπαμπού και να βασανίζουν τον αδερφό, το φίλο, το σύντροφο, που η αντοχή του στον πόνο ήταν μεγαλύτερη και αρνούνταν να υπογράψει». [21]
 
Περιγράφει εικόνες όπως η παρακάτω, που επαληθεύουν τις περιγραφές Κοροβέση:
 
«-Κανείς δεν περνάει από την ασφάλεια Πειραιώς, αργά ή γρήγορα σπάει. Είναι πολύ άγρια τα πράγματα εδώ... σε βασανίζουν, στα λιώνουν... Ο πόνος ανεβαίνει, ανεβαίνει, με χιλιάδες καρφιά κεντάει το μυαλό μου, στ’ αυτιά μου ουρλιαχτά...
 
-Τον κουβά, λιποθύμησε ο μαλάκας...» [22]
 
Ο ίδιος δεν βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της χούντας, γιατί όπως εξηγεί ήταν «παλιός», σεσημασμένος, αμετανόητος κομμουνιστής. Ωστόσο κάποια στιγμή ο διοικητής της Ασφάλειας Πειραιά, κάποιος Κουβάς, ήθελε να δείξει καλός χουντικός και στο πνεύμα …ευγενούς άμιλλας με το τμήμα στη Μπουμπουλίνας οργάνωσε την απαγωγή του Μίσσιου και του σπάσανε κάποια δόντια. «Ήθελαν να σπάσουν τους ανθρώπους, να τους τρομοκρατήσουν και όλα αυτά. Με είχαν δέσει σε μία καρέκλα, η οποία απείχε πολύ λίγο από το τοίχο και ήταν αραδιασμένοι οι χαφιέδες και περνούσαν ένας – ένας και με κτυπούσαν στο σαγόνι και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κάνει διάφορα γκελ το κεφάλι μου στον τοίχο πίσω. Είναι ένα βασανιστήριο να σου φέρει διάσειση, να σε ζαλίσει. Σε αυτή την ομάδα ήτανε ένας τύπος, τον θυμάμαι ακόμα ρε παιδί μου, είχε ένα χλωμό δέρμα, ίσια μαλλιά και μία μύτη μυκηναϊκή, ο οποίος έπαιρνε φόρα να με κτυπήσει…Τα νέα παιδιά τα οποία είναι ξάπλα στα κρεβάτια από τα βασανιστήρια. Φοβερά βασανιστήρια από τις φάλαγγες, με σπασμένα πόδια, σε καταστάσεις πολλές φορές και ψυχολογικά άσχημες. Πάρα πολλά παιδιά τα οποία είναι χτυπημένα. Είναι ο Χρήστος Παπαγιαννάκης του οποίου του έχουν κάνει φοβερά βασανιστήρια στην ασφάλεια του Πειραιά….» Για τον Νίκο Κιάο, φοιτητή τότε και μετέπειτα δημοσιογράφο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, ο οποίος είναι φοιτητής ακόμα, αναφέρει ότι τον έφεραν στη φυλακή κομμάτια από τα βασανιστήρια. «Εξαιρετικό παιδί, τραγουδούσαμε και ο Νίκος ενώ τραγουδάει ωραία, στα βασανιστήρια όμως που του έκαναν στην Ε.Σ.Α. του είχαν σπάσει τις εσταρχιανές σάλπιγγες γιατί τον χτυπούσαν ταυτοχρόνως και από τα δύο αυτιά.  Και όταν προσπαθούσε να τραγουδήσει πονούσε φοβερά.» και «Έκαναν φάλαγγα μέχρι τον μακαρίτη τον Λίπα, 75 χρόνων ήταν.» [23]
 
Ο Μίσσιος εξηγεί πως οι χουνταίοι βασανιστές έδερναν κυρίως τα νέα παιδιά για να τα τρομοκρατήσουν, να τα κάνουν να «σπάσουν». Για να συμπληρώσει ο Κοροβέσης «Ο πόνος δεν αντέχεται» αλλά «ξέρεις πως κάποτε θα τελειώσει...Αυτό που σου σβήνει το φως στο τούνελ είναι ο φόβος. Έτσι και μπεις στον φόβο, τότε μπαίνεις πολύ κοντά στην παράνοια.» [10,23]
 
 
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ - ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ
 
Αυτή ήταν η στρατηγική της χούντας και του ελληνικού κεφαλαίου. Ο φόβος, η σιγή νεκροταφείου, το «δούλευε και σκάσε». Δεν τα κατάφερε για πολύ, αντίθετα έσκαψε τον λάκκο της. Η καταπίεση και η εκμετάλλευση χρόνων συσσωρεύτηκαν κι εξερράγησαν τον Νοέμβρη του 1973.Η χούντα τελικά ανατράπηκε και καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της έπαιξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση οδήγησε όχι μόνο στην κατάρρευση της επιστράτευσης και την από τα κάτω ανατροπή της χούντας το 1974 αλλά και στο σπουδαίο κίνημα της μεταπολίτευσης που επέβαλε δικαιώματα και κατακτήσεις μέσα από μαζικότατες διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις εργοστασίων και σχολών, χτίσιμο πρωτοβάθμιων σωματείων κλπ. Το «Πολυτεχνείο» δεν ήταν μόνο η 17/11 αλλά η περίοδος 1973-1981 με την κάθετη κλιμάκωση της ταξικής πάλης που έτρεψε τα αφεντικά σε υποχώρηση και οδήγησε για πρώτη φορά στον εκδημοκρατισμό της Ελλάδας και στη δημιουργία ενός καλού βιοτικού επιπέδου για μεγάλες μερίδες εργαζομένων και ενός ικανοποιητικού κοινωνικού κράτους για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Γι’ αυτό ακούσαμε ξανά και ξανά από εκπροσώπους της άρχουσας τάξης, των παπαγάλων και των κομμάτων της τα τελευταία χρόνια πως «πρέπει να τελειώνουμε με τη μεταπολίτευση».
 
 Παρ’ όλα αυτά, όπως αναφέραμε παραπάνω, «το κράτος έχει συνέχεια».
 
Ελάχιστοι βασανιστές κάθισαν στο σκαμνί κι όσοι τιμωρήθηκαν βγήκαν γρήγορα έξω. Στις 11 Νοεμβρίου του 1975, ξεκίνησε στη Χαλκίδα η δίκη των αρχιβασανιστών της χούντας Μάλλιου, Μπάμπαλη, Καραπαναγιώτη και Κραβαρίτη- ίσως της πλέον διεστραμμένης ομάδας του καθεστώτος, μαζί με στελέχη, όπως το δίδυμο Θεφιλογιαννάκου-Χατζηζήση. Εμβρόντητη η κοινή γνώμη άκουσε τους δικαστές να τους αθωώνουν, αναγνωρίζοντας, ότι «οι αστυνομικοί Μάλλιος, Μπάμπαλης, Καραπαναγιώτης και Κραβαρίτης ήταν ικανότατοι και εκτελούσαν υποδειγματικά τα καθήκοντά τους». Κατά τη διάρκεια της δίκης-παρωδία, η συμπεριφορά των κατηγορουμένων, όπως καταγράφει ο Τύπος της εποχής, είναι θρας=σύτατη. Παίρνουν το ρόλο του ανακριτή, υποβάλλοντας προκλητικές ερωτήσεις στους μάρτυρες, ενώ διατείνονται πως οι κακώσεις που φέρουν τα θύματά τους είναι αποτέλεσμα αυτοτραυματισμού…[4]  Όπως αναφέρει κι ο Κοροβέσης, «θα πρέπει να ξέρουμε πως δεν υπήρχε χουντική αστυνομία, ήταν η ίδια με τα προηγούμενα χρόνια. Δεν άλλαξε κάτι. Ο Λάμπρου ήταν αρχηγός της αστυνομίας και πριν και μετά.» [10]
 
Χιλιάδες αξιωματούχοι της χούντας τα επόμενα χρόνια, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά βολεύτηκαν από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι από αυτούς έσπευσαν να δικαιολογηθούν, ότι παλιά ήταν «νέοι και δεν καταλάβαιναν τι γίνεται, γιατί διαβάζανε». Κάποιοι άλλοι εξαργύρωσαν την αντιδικτατορική τους στάση για να συμβάλουν στη σταθεροποίηση και την εμπέδωση του ελληνικού καπιταλισμού, που έφερε τη χούντα.
 
Τα τελευταία 30 χρόνια ζήσαμε ή ξέρουμε ότι έγιναν πολλά που δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Συμμορίες χουντικών και ναζί δολοφόνων όπως η Χρυσή Αυγή τροφοδοτήθηκαν σε βαθμό που έφτασαν να μπουν στη Βουλή και να απειλούν την ηγεμονία της ΝΔ στη δεξιά πολυκατοικία, ενώ σήμερα μεθοδεύεται η αθώωσή της από τους δικαστές. Βασανιστήρια σε βάρος μεταναστών κι αγωνιστών έγιναν από τη «δημοκρατική» αστυνομία, ενώ χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι έχουν ξυλοκοπηθεί και συλληφθεί επειδή διαδηλώνουν ή απεργούν για καλύτερη ζωή. Αστυνομικοί και στρατιωτικοί ψηφίζουν σε ποσοστά… αυτοδυναμίας χουντικά κόμματα, ενώ στρατηγοί όπως ο Φρ. Φραγκούλης και γιοι χουντικών πρωθυπουργών όπως ο Μαρκεζίνης προτάθηκαν ως οικουμενικοί ή υπηρεσιακοί πρωθυπουργοί για να προστατεύσουν τη… δημοκρατία. Στον στρατό υπάρχει από μερίδα στρατιωτικών ανοιχτή χουντική προπαγάνδα και έχουν γίνει γνωστά χουντογλέντια στις γραμμές των ενόπλων δυνάμεων. Ξεριζωμένοι άνθρωποι πυροβολούνται, πνίγονται ή ξυλοκοπούνται στα σύνορα ή κλείνονται σε ναζιστικού τύπου στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ κάποιοι από τους «δημοκρατικούς εκπροσώπους» αναπολούν και πάλι «ξερονήσια». Ο Μητσοτάκης ξεκίνησε «δυναμικά» τη θητεία του με μπάτσους να καταλύουν το πανεπιστημιακό άσυλο και να δέρνουν φοιτητές, να οργανώνουν απαγωγή φοιτητών, να επιχειρούν μέσα σε κλίμα πλήρους αυθαιρεσίας και ατιμωρησίας, ξυλοκοπώντας και ξεβρακώνοντας περαστικούς, ενώ φτάσανε να προσβάλουν το άσυλο της κατοικίας ακόμα και φιλήσυχων κι ευϋπόληπτων πολιτών (περίπτωση του Δημήτρη Ινδαρέ, επειδή απλώς εξήγησε στην αστυνομία ότι δεν επιτρέπεται να καταπατά το Σύνταγμα και τους νόμους).  Ένα κύμα αντιτουρκικού και αντιμακεδονικού εθνικισμού την τελευταία διετία έχει πλημμυρίσει με δυσωδία την πολιτική ατμόσφαιρα, ρυμουλκώντας σε αυτό το κλίμα τόσο τα καθεστωτικά κόμματα (από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ της Φώφης μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ) όσο και την Αριστερά (πχ ΚΚΕ). Οι ελληνοτουρκικοί ανταγωνισμοί κορυφώνται και αυτά που είδαμε στον Έβρο πριν ξεσπάσει η πανδημία αποτελούν απλώς πρόγευση. Πογκρόμ οργανώθηκαν στον Έβρο ή στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου από στελέχη της ΝΔ απέναντι σε πρόσφυγες αγκαλιά με Χρυσαυγίτες, που επιτέθηκαν ακόμα και στην Αριστερά. Το «ο στρατός στους δρόμους» κυκλοφόρησε ως σενάριο από επίσημα και «δημοκρατικά» χείλη στην εξέγερση του Δεκέμβρη και στους μεγάλους αντιμνημονιακούς αγώνες, το καλοκαίρι του 2015 ο Μεϊμαράκης της ΝΔ προειδοποιούσε πως «η αστική τάξη της χώρας θα αντιδράσει» (προφανώς ένοπλα) αν ο Τσίπρας δεν υπογράψει μνημόνιο και σήμερα πάλι επαναλαμβάνονται τα όμορφα σενάρια για επιβολή της τάξης από τον στρατό εν μέσω κρίσης του κορωνοϊού, μιας κρίσης που είναι άγνωστο το αν και το πώς θα τερματιστεί. Η αυταρχικοποίηση των καθεστώτων και η μετατόπιση δεξιά όλων των καθεστωτικών δυνάμεων καθώς και η ενίσχυση της Ακροδεξιάς (που φτάνει πλέον σχετικά εύκολα και στην κυβέρνηση ως αξιόπιστη συστημική επιλογή, βλέπε Τραμπ, Τζόνσον, Μπολσονάρου κλπ) είναι διεθνής τάση στις σημερινές αστικές δημοκρατίες.  Ο στρατός στους δρόμους είχε βγει επί κυβέρνησης του «δημοκράτη» Μακρόν στη Γαλλία –«κοιτίδα της δημοκρατίας», και αξιοποιήθηκε απέναντι στα Κίτρινα Γιλέκα, ενώ στην Ελλάδα λίγο καιρό πριν, επί κυβέρνησης του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ ο υπουργός Καμμένος χαρακτήριζε τον στρατό παράγοντα σταθερότητας στο… εσωτερικό της χώρας. Η ελληνική άρχουσα τάξη την τελευταία δεκαετία συσφίγγει σχέσεις με κράτη απαρτχάιντ, δικτάτορες και πραξικοπηματίες άλλων χωρών. Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης ήταν και παραμένει δημόσιος υπερασπιστής της χούντας όπως και αρκετά στελέχη ακόμα της ΝΔ. Ο ελληνικός στρατός προστατεύεται από μυριάδες σκάνδαλα (αυτοκτονίες φαντάρων, καψώνια, κλοπή όπλων, οικονομικά και στρατιωτικά deals και μίζες, δολοφονίες μεταναστών, χουντικά κηρύγματα, συνεργασία με παρακρατικούς και ναζί, εμπλοκή σε διακίνηση ναρκωτικών και πολλά άλλα) και διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από την αστική τάξη, με συστηματική προπαγάνδα που στοχεύει στο να μείνει αυτός ο θεσμός «καθαρός στη συνείδηση του κόσμου», προωθώντας μάλιστα και σχετικά γκάλοπ κατά καιρούς που αποδεικνύουν ότι «οι πολίτες εμπιστεύονται τον Στρατό περισσότερο από άλλους θεσμούς». Η εικόνα των «παλικαριών» μας εξωραΐζεται όταν παίζουν κορώνα-γράμματα την ελληνοτουρκική σύρραξη σε θάλασσα και αέρα, όταν βασανίζουν, πνίγουν και δολοφονούν στα σύνορα αμάχους, όταν παρελαύνουν στις εθνικές επετείους, όταν ξοδεύουν εκατομμύρια για στρατιωτικές ασκήσεις (πχ για τα καύσιμα των αεροπλάνων) κοκ. Ένας λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί ο στρατός παραμένει για τους από πάνω μια «λύση ανάγκης» όταν κάθε άλλη λύση αποτύχει. Τα σενάρια για νέα μνημόνια και νέο διεθνές «κραχ» τύπου 1929 δίνουν και παίρνουν και οι αστοί έχουν αποδείξει ότι το εννοούν όταν λένε πως «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»- είναι μια έννοια που την κόβουν και τη ράβουν στα μέτρα τους. Αν χρειαστεί θα την ξανακαταργήσουν.
 
Είναι σημαντικό να μην αφήνουμε τη συλλογική μνήμη και την ιστορία να ξεθωριάζουν. Αξίζει να θυμόμαστε το πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι από πάνω, απέναντι στον «εχθρό-λαό», που τόσο μισούν και απλώς τον ανέχονται όταν σκύβει το κεφάλι για να εξασφαλίζει τα κέρδη και τα προνόμια τους. Η χούντα, το πριν και το μετά, η «συνέχεια του κράτους» ή η σημερινή ρεβανσιστική εθνικιστική Δεξιά του Μητσοτάκη προειδοποιούν ότι η χούντα δεν ήταν μια ατυχής παρένθεση παρά ένα χρήσιμο εργαλείο των αστών απέναντι σε μια συγκεκριμένη πολιτική και οικονομική συγκυρία. Τα αδιέξοδα της κρίσης του καπιταλισμού και η ταξική πάλη θα φέρουν και πάλι καταστάσεις όπου οι από κάτω δεν θα θέλουν το παλιό και οι από πάνω δεν θα μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο. Ίσως πολύ πιο σύντομα απ’ ό,τι νομίζουμε. Έχουμε να διδαχθούμε από τον ηρωισμό των αγωνιστών του ’67-74, όπως και από τον αντίστοιχο του ’41-49, αλλά και να βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα από τα λάθη στη γραμμή της Αριστεράς που συνέβαλαν στη σταθεροποίηση του συστήματος που γεννά τις χούντες αντί να οδηγήσουν στην ανατροπή του. Αν οι άνθρωποι της δουλειάς δεν ανατρέψουν το σύστημα για να μοιραστούν τον γιγάντιο πλούτο που παράγουν σήμερα σε διεθνή κλίμακα και να φτιάξουν μια κοινωνία ευημερίας και αλληλεγγύης που θα παράγει «βούτυρο και όχι κανόνια», τότε το σύστημα θα συνεχίσει να μας διαιρεί με εθνικισμό, με «εθνική ενότητα» (προχθές με τα μνημόνια και τη σωτηρία του ευρώ, χθες με το Μακεδονικό, σήμερα με το προσφυγικό και τον κορωνοϊό, αύριο σε μια πιθανή πολεμική σύρραξη με την Τουρκία κοκ), με ρατσισμό, με μιλιταρισμό και πολέμους, καταστολή, με φτώχεια και πείνα, πότε με πιο βάρβαρες πότε με πιο «ανθρώπινες» μορφές εξουσίας. Όποιος λαός δεν γνωρίζει το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Όσο έχουν αυτοί την εξουσία, αυτοί θα αποφασίζουν με γνώμονα τα συμφέροντά τους. Δεν χωράνε αυταπάτες για τις ευγενείς προθέσεις τους ή τη δυνατότητα «εξανθρωπισμού» του συστήματος, όπως οι αυταπάτες που είχαν οι μαζικές δυνάμεις της ελληνικής Αριστεράς το 1967, που και τότε πιάστηκαν στον ύπνο, πιστεύοντας ότι… «αποκλείεται να έρθει δικτατορία». Δεν αρκεί να είμαστε απλώς «ψυλλιασμένοι», αλλά πιο οργανωμένοι και πιο αποφασισμένοι, με πιο ξεκάθαρη στρατηγική, για να αποτρέψουμε τις τραγωδίες του μέλλοντος-τραγωδίες για την τάξη μας, τα δισεκατομμύρια «προλετάριους» και «ξεβράκωτους» του πλανήτη. Αυτή είναι η σημασία τέτοιων αναδρομών στο σήμερα.
 
 
Αλέξης Λιοσάτος



Δείτε επίσης:

Τα φρικτάβασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα - Μέρος Α'


 

*Ο Αλέξης Λιοσάτος είναι οδοντίατρος, μέλος του ΔΣ του Οδοντιατρικού Συλλόγου Κοζάνης και εκπρόσωπος ΓΣ Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας, μέλος της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» και της πολιτικής οργάνωσης «Κόκκινο Νήμα»


 
15. https://athensreviewofbooks.com/arxeio/teyxos113/4203-50-xronia-anthropofylakes
 
16. https://iskra.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC/
 
17. https://www.youtube.com/watch?v=7i7PLBO1Fu8
 
18. https://www.meteora24.gr/%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%AD%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1/
 
19. https://itravelpoetry.com/2020/02/08/anthrwpofylakes/
 
20. «Ανθρωποφύλακες»,  Περικλής Κοροβέσης
 
21. https://info-war.gr/t%CE%B1-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%BF/
 
22. «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε», Χρόνης Μίσσιος
 
23. https://www.parisk.gr/politics/%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82
 
24. http://www.katiousa.gr/istoria/prosopa-istoria/kostas-kappos-mono-pou-den-iksere-itan-antochi-tou/


Ετικέτες: Χούντα, Βασανιστήρια, Περικλής Κοροβέσης, Χρόνης Μίσσιος, Άδωνις Γεωργιάδης, Κυριάκος Μητσοτάκης, ΝΔ, Δεξιά