Τα φρικτά βασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα

Τα φρικτά βασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα

  • Τα φρικτά βασανιστήρια της Χούντας και κάποιες σκέψεις για το σήμερα

Μέρος Α’
 
Η χούντα ήταν η απόπειρα της ελληνικής άρχουσας τάξης να τσακίσει για δεύτερη φορά (μετά τον εμφύλιο ταξικό πόλεμο 1943-1949) το ελληνικό εργατικό κίνημα, που έχει συνέλθει από τη συντριβή του 1949, στρέφεται και πάλι αριστερά, οργανώνει μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες και φτάνει να εξεγερθεί για εβδομάδες στα Ιουλιανά του 1965. Ο ελληνικός καπιταλισμός τη δεκαετία του ’50 και του ’60 αναπτύσσεται ραγδαία και οι καπιταλιστές γιγαντώνουν τα κέρδη τους, κρατώντας πολύ χαμηλά το βιοτικό επίπεδο των λαϊκών μαζών. Αυτή την κερδοφορία απειλεί το ανερχόμενο κίνημα που ασφυκτιεί από τη λιτότητα και την τρομοκρατία του κράτους της Δεξιάς, από το κράτος του ρουφιάνου και του χωροφύλακα που έχει στηθεί μετά το τέλος του εμφυλίου, όπου πρωταγωνιστούν το παλάτι του βασιλιά και ο πρόγονος της ΝΔ, η ΕΡΕ και ο «Εθνάρχης» Καραμανλής. Έτσι η χούντα έρχεται για να βάλει κάθε δημοκρατικό και κοινωνικό δικαίωμα στον «γύψο»: απαγορεύει τη δράση συνδικάτων και πολιτικών κομμάτων κλπ., τις συγκεντρώσεις πάνω από 5 άτομα (καλή ώρα, μέρες που είναι με τον κορωνοϊό), βγάζει τον στρατό και τα τανκς στους δρόμους για να επιβάλουν την «τάξη», δηλαδή τη μαζική τρομοκρατία.  Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι την περίοδο της Χούντας οι Έλληνες καπιταλιστές έκαναν χρυσές δουλειές, ενώ ο απλός κόσμος πεινούσε. Το να συνεχίσει να πεινάει ο κόσμος αδιαμαρτύρητα χωρίς να διεκδικεί, ήταν το βασικό έργο που ανατέθηκε από το κεφάλαιο στη χούντα και μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου τα κατάφερνε αρκετά καλά.
 
Αφού ο βασικός στόχος της ήταν να τσακίσει το εργατικό κίνημα, κεντρικό ρόλο αποκτούσε για το καθεστώς η βία και η τρομοκρατία σε βάρος αριστερών και δημοκρατών. Η Αριστερά θεωρούταν ο ιθύνων νους του κινήματος, το μέσο με το οποίο το κίνημα μπορούσε να μπολιαστεί με την επικίνδυνη ιδέα του σοσιαλισμού και της ανατροπής του συστήματος, οπότε έπρεπε να τσακιστούν ψυχολογικά, ηθικά και σωματικά τα μέλη και τα στελέχη της. Παράλληλα μέσα από το χτύπημα των στρατευμένων αγωνιστών της Αριστεράς αποσκοπούσαν στο να πειθαρχήσει δια του παραδειγματισμού και του φόβου η υπόλοιπη κοινωνία, να εμπεδωθεί το There is no alternative που απαιτούσε ο ελληνικός καπιταλισμός εκείνη την εποχή. Όπως το περιγράφει γλαφυρά ένας χουντικός βασανιστής στον Περικλή Κοροβέση «Η χούντα είναι προσωρινή κατάσταση, για να ξεκαθαρίσει κάθε κομμουνιστική εστία, να απολυμάνει τη χώρα και ύστερα να έρθει ο φρυδάς», δηλαδή ο «εθνάρχης» Καραμανλής. Αυτά τα γράφει ο Κοροβέσης στο «Ανθρωποφύλακες» και ειπώθηκαν το 1967 από τα πιο αρμόδια χείλη. Γιατί η άρχουσα τάξη και το κράτος της πάντα έχουν «συνέχεια» και πρόγραμμα και δεν βαδίζουν στα κουτουρού - είτε επιλέγουν τη δικτατορία είτε την αστική δημοκρατία.
 
Από την πρώτη μέρα της χούντας ξεκίνησαν συλλήψεις, δολοφονίες, βασανιστήρια και εξορίες στα ξερονήσια. Συνολικά κατά τη διάρκεια της 7επτίας δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν, ενώ δεκάδες δολοφονήθηκαν. Την πρώτη μέρα επιβολής της δικτατορίας μόνο δολοφονήθηκαν η 24χρονη Μαρία Καλαβρού, επειδή μούντζωσε ένα από τα τανκς κι ο 15χρονος Βασίλης Πεσλής, που έκανε το έγκλημα να βρεθεί στον δρόμο τους. Τέσσερις μέρες μετά δολοφονούταν ο Παναγιώτης Ελλής, κομμουνιστής συλληφθείς, επειδή… περπατούσε αργά. Λιγότερο από έναν μήνα μετά η χούντα δολοφόνησε τον δικηγόρο Νικηφόρο Μανδηλαρά και τον πέταξε στη θάλασσα, όπως λίγους μήνες μετά τον αγωνιστή Γιάννη Χαλκίδη. [1,2,3]  Υπολογίζεται ότι 87.000 συλλήψεις έγιναν  χωρίς εντάλματα και χωρίς απαγγελία κατηγοριών. Οι άνθρωποι αυτοί φυλακίστηκαν για μέρες, εβδομάδες και μήνες και μεγάλο ποσοστό αυτών βασανίστηκαν. [4]
 
Τα βασανιστήρια έπαιξαν κεντρικό ρόλο στο ξεδίπλωμα πολιτικής και των «μεθόδων διαπαιδαγώγησης» της χούντας. Στόχος ήταν η ψυχολογική εξόντωση, η απόσπαση δημοσίων εξευτελιστικών δηλώσεων μετάνοιας και το «δόσιμο»- ρουφιάνεμα συντρόφων. Σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας υπήρχε μια χωροφυλακή ή μια ασφάλεια ή ένα σώμα στρατού που συστηματικά βασάνιζε μέχρι θανάτου καθέναν που μπορούσε, έστω και μελλοντικά, να γίνει «επικίνδυνος». [5] Χάθηκαν άνθρωποι όχι μόνο μέσα από τις άμεσες δολοφονίες, αλλά και εξαιτίας των συνεπειών των βασανιστηρίων, όταν εκείνα είχαν τυπικά παρέλθει. [6]
 
Τα βασανιστήρια ανέλαβαν ο στρατός, η Ασφάλεια και ειδικά σώματα βασανιστών-«ανακριτών», τα ΕΑΤ-ΕΣΑ. Τόσο σημαντικά ήταν τα βασανιστήρια που η  χούντα επιμελήθηκε έναν πολύ οργανωμένο μηχανισμό παραγωγής βασανιστών. Οι περισσότεροι βασανιστές, ειδικά της ΕΣΑ, αποκτηνωθήκαν στην βασική εκπαίδευση με σκληρά καψώνια και ξυλοδαρμούς, προσβολές και ψυχολογικό πόλεμο. Δεν τους επέτρεπαν να ικανοποιήσουν τις βιολογικές τους ανάγκες και τους υποχρέωναν να «τα κάνουν πάνω τους» και τους διέκοπταν συνεχώς τον ύπνο. [4,7,8,9]
 
 
ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ
 
Μετά την «εκπαίδευση» τα κτήνη έπιαναν «δουλειά».
 
Ένα από τα πιο γνωστά κέντρα βασανισμού βρισκόταν στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στην διαβόητη οδό Μπουμπουλίνας, στο σκοτεινό βασίλειο των βασανιστών Μάλλιου, Μπάμπαλη και Λάμπρου (τους δυο πρώτους δολοφόνησαν μετά τη χούντα η 17Ν και ο ΕΛΑ αντίστοιχα). Επρόκειτο για ένα σύγχρονο κολαστήριο, όπου βασανίστηκαν χιλιάδες συλληφθέντες Αριστεροί και γενικότερα πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος. Εκείνη την περίοδο όλη η γειτονιά ανατριχιάζει από τα ουρλιαχτά των βασανισμένων στην ταράτσα του κτιρίου, αναφέρουν μαρτυρίες  (ίσως οι μαρτυρίες προέρχονται από εκείνους ανθρώπους που κοιμόντουσαν με ανοιχτά παράθυρα…) Άλλο γνωστό βασανιστήριο ήταν τα κτίρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ πίσω από το άγαλμα του Βενιζέλου στη Βασιλίσσης Σοφίας.
 
Τα όργανα της… τάξης απειλούσαν τον συλληφθέντα (ή την συλληφθείσα) ότι θα τον εκπαραθυρώσουν, βιάσουν, ευνουχίσουν, ακρωτηριάσουν, τον έδερναν, τον χτυπούσαν με γκλομπ στο κεφάλι, τον βίαζαν προωθώντας στον πρωκτό διάφορα αντικείμενα, του έκαναν ηλεκτροσόκ σε όλο το σώμα και εικονικές δολοφονίες. Το ξυλοκόπημα ξεκινούσε από τη διαδρομή προς στο αστυνομικό τμήμα με γροθιές στο πρόσωπο. Ομαδικά οι βασανιστές-μπάτσοι γρονθοκοπούσαν χωρίς να κάνουν διακρίσεις μεταξύ αντρών και γυναικών. Σε έναν διαρκή ψυχολογικό πόλεμο έβριζαν και απειλούσαν με βιασμό μάνες, γυναίκες κι αδερφές, ή τους απειλούσαν ότι «θα πάνε να συναντήσουν την οικογένειά τους», την οποία υποτίθεται ότι ήδη είχαν δολοφονήσει. «Άνοιγαν» και σπάζανε τα πόδια με ρόπαλα και σιδερένιους λοστούς. Ήταν το βασανιστήριο του λεγόμενου «φάλαγγα». Το θύμα, ακινητοποιημένο σφιχτά πάνω σε ένα πάγκο, δεχόταν συνεχή χτυπήματα στα πέλματα.
 
Οι παραλλαγές κι εδώ ήταν πολλές. Για να μην ακούγονται οι φωνές, έβαζαν σε λειτουργία μια μηχανή, ή έκλειναν το στόμα του θύματος με ένα πανί βουτηγμένο σε ούρα ή βρωμόνερα, ή του έριχναν νερό στο στόμα προκαλώντας συνθήκες πνιγμού. Όταν σπάζανε τα πόδια συνέχιζαν να τα χτυπάνε, ή τα ζουλάγανε, ή τραβούσαν και ξεκολλάγανε το σπασμένο κόκαλο με πένσα, αφήνοντας κουσούρια στα πόδια που δεν ξεπεράστηκαν ποτέ. Τους χτύπαγαν το κεφάλι στον τοίχο. Καυτηρίαζαν μεταλλικές βελόνες και τις τοποθετούσαν μέσα στην ουρήθρα των αντρών, ενώ σε γυναίκες ξερίζωναν το εφήβαιο και τους έδιναν να φάνε τις τρίχες. Τους θάβανε ζωντανούς. Τους υποβάλανε στο ανυπόφορο μαρτύριο της σταγόνας. Βιάστηκαν γυναίκες, ακόμα και εγκύους. Τους συλληφθέντες συχνά τους ξεβρακώνανε, τους επέβαλλαν ορθοστασία για ώρες και μέρες και τους δέρνανε διαρκώς για ολόκληρα 24ωρα με βάρδιες- τους ξυλοκοπούσαν ακόμα κι «εκτός προγράμματος», από «φοιτητές» των ΕΑΤ-ΕΣΑ μέχρι τον μάγειρα της ασφάλειας, αφού το ξύλο σε αριστερούς και δημοκράτες θεωρούταν ένδειξη πίστης και προϋπόθεση ανέλιξης στο καθεστώς. Τους καίγανε με τσιγάρα, τους κρεμούσαν επί ώρες από το ταβάνι ή από δένδρα. Τα ανδρικά γεννητικά όργανα χτυπιόντουσαν με ειδικά μαστίγια, ενώ τις γυναίκες τις χτυπούσαν στο στήθος και χώνανε βίαια, ραβδιά, περίστροφα και δάχτυλα στον κόλπο τους. Μια νεαρή φοιτήτρια διακορεύθηκε με βέργα, από την οποία στη συνέχεια την κρέμασαν στον τοίχο. Απορρυπαντικό ριχνόταν στα μάτια, τη μύτη και το στόμα του θύματος, αλάτι ριχνόταν στις πληγές ή του έδιναν να πιει χλωρίνη όταν ζητούσε νερό. Την κοιλιά του Κώστα Κάπου την έσκισαν με ξιφολόγχες και έριξαν ασβέστη-οι πληγές δεν έκλεισαν ποτέ. Στο Διόνυσο άγρια σκυλιά ξαμολήθηκαν μέσα στα κελιά των θυμάτων. Στο ίδιο στρατόπεδο θύματα αφέθηκαν γυμνά στο χειμωνιάτικο κρύο και δέχονταν παγωμένο νερό. Συνηθισμένη επίσης πρακτική η παραμονή επί ώρες σε θέση γονατιστή και χειροπέδες στενές, που μετά από ώρες μπήγονται στη σάρκα, ενώ τα χέρια πρήζονται.  Η Ασφάλεια Πειραιά εγκατέστησε ένα εκκωφαντικό κουδούνι έξω από το κελί του Χρήστου Παπαγιαννάκη -το οποίο είχε διαστάσεις τηλεφωνικού θαλάμου- και χτυπούσε απροειδοποίητα μέρα και νύχτα.
 
Το χειρότερο όμως ήταν να ακούς άλλους να βασανίζονται, λένε όσοι βασανίστηκαν. [7,9,10,11,12,24]
 
 
ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
 
Οι μαρτυρίες αγωνιστών της οργάνωσης «Αντίσταση Απελευθέρωση Ανεξαρτησία» (ΑΑΑ) είναι χαρακτηριστικές. Ο Παιδίατρος Στέφανος Παντελάκης περιγράφει: «Την ημέρα της σύλληψης ήμουν στη δουλειά, στο νοσοκομείο Παίδων… Με πήραν και με πήγαν στην Ασφάλεια στον Περισσό. Ακολούθησαν βασανιστήρια», λέγοντάς του “Ρε πούστη γιατρέ, εδώ θα γνωρίσεις και το ξύλο και το γαμήσι”. «Με ξάπλωσαν ανάσκελα στο μπάγκο, μου κατέβασαν παντελόνι και σώβρακο, με έδεσαν σφιχτά πόδια χέρια σώμα με ένα σφικτό σχοινί και μου έβαλαν μια πετσέτα στο στόμα για να μην βλέπω.» Περιγράφει τους φριχτούς πόνους που βίωσε από αιχμηρό αντικείμενο στην κοιλιά του και στα γεννητικά του όργανα.  Επί δύο εβδομάδες η Ντόρα Παντελάκη δεν γνώριζε με βεβαιότητα πού ακριβώς βρισκόταν ο άνδρας της.
 
Ο Τάσος Μήνης προειδοποιήθηκε από τον διοικητή του τμήματος βασανιστηρίων: «Από εδώ θα φύγεις ή φίλος ή σακάτης», πριν βασανιστεί -ματαίως- επί 111 μέρες. Το διάστημα αυτό παρέμεινε σε απόλυτη απομόνωση χωρίς να του επιτραπεί οποιαδήποτε έξοδος από το κελί του και βασανίστηκε ανελέητα με αποκορύφωμα το στήσιμο σε απόλυτη ορθοστασία, δερνόμενος ταυτόχρονα με γκλομπς κατά βάρδιες, επί 11 ημέρες.
 
Το βιβλίο του «111 Μέρες στην ΕΣΑ» είναι ένα αδιαμφισβήτητο ντοκουμέντο, με πολύ σκοτεινές και δύσκολα περιγράψιμες εμπειρίες βασανισμού.
 
«2 Ιουλίου 1972, Κυριακή
 
Τα πόδια μου έχουν πρησθή, υποφέρω, νυστάζω, αλλά δεν μ αφήνει ο φρουρός να κοιμηθώ. …αρχίζει να με χτυπάει με το κλομπ στις γάμπες. Είναι η πρώτη φορά που με χτυπούν. Αντιδρώ αμέσως, προσπαθώντας να του πάρω το κλομπ. Με ξαναχτυπά –οπότε του δίνω μια γροθιά και του πιάνω τα χέρια. Φωνάζει. Ορμάει απ έξω ο δεσμοφύλακας, Βαγγέλης Μαυρόπουλος (Μανωλόπουλος) και με χτυπάει με το κλομπ και με βρίζει… Φεύγει, μένει ο Τσουμ. μόνος του και μου λέει: “Το τι έχεις να τραβήξης γαμώ την Παναγία σου, δεν το φαντάζεσαι” και αρχίζει να με χτυπά με δύναμη με το κλομπ στις γάμπες, στους μηρούς και στους γλουτούς. …παίρνει πράσινη μπογιά και γράφει ένα κύκλο διαμέτρου 40 εκατοστών περίπου και σε απόσταση ενός μέτρου από τον τοίχο. Με διατάζει να βρίσκωμαι πάντα μέσα στον κύκλο και με μέτωπο προς τον τοίχο. Ιδρώνω, ζαλίζομαι, πονώ από τα χτυπήματα, μ’ αρχίζει πάλι η δύσπνοια και συνεχώς με δέρνει. Περνούν οι ώρες, αλλάζουν οι φρουροί και εγώ πάντα όρθιος, προσοχή, μέσα στον πράσινο κύκλο συνεχώς δερόμενος και βριζόμενος… Είμαι μούσκεμα από τον ιδρώτα, πονώ, πονώ πάρα πολύ, αναπνέω δύσκολα, τα πόδια μου έχουν πρησθή, νυστάζω και δεν μπορώ να κοιμηθώ, διψώ πολύ. Ζαλίζομαι, έχω παραισθήσεις…»
 
Ο παρασημοφορημένος ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής την πρώτη φορά που συνελήφθη είχε προειδοποιηθεί «Αν θα σε ξαναπιάσουμε, από δω θα σε βγάλουν 4».  “Το είπαν και το κάνανε”, περιγράφει η συζύγός του, Χριστίνα. Βασανίστηκε πάνω από 45 μέρες. Του κάνανε φάλαγγα, τον κρέμασαν από τα πόδια, τον έδειραν, του στραμπούλησαν τα γεννητικά όργανα, του κάνανε ηλεκτροσόκ, τον κάψανε με τσιγάρα.
 
«Σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός αξιωματικού του Ναυτικού, που τον φωνάξανε κατά τις 12 τη νύχτα να τον δει, “πήγαινε να δεις τον φίλο σου να δεις πώς θα σε κάνουμε κι εσένα”, ήταν χάλια, πληγωμένος, με αίματα παντού και ένα πατσαβούρι στο στόμα. Τον χτύπησαν κατευθείαν, τον χτυπούσαν πολλοί μαζί ΕΣΑτζήδες, ακόμα και ο ίδιος ο διοικητής του ΕΑΤ - ΕΣΑ ο Χατζηζήσης. Τον τελείωσαν αμέσως. Έπεσε κάτω, έμεινε παράλυτος, και δεν τον πήγαν στο νοσοκομείο. Τον άφησαν όλη τη νύχτα του Σαββάτου και τον πήγαν στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο στις 9 το βράδυ της Κυριακής. Μετά από 20 και πλέον ώρες. Όταν πίστευαν ότι έχει πεθάνει. Δηλώσαν μάλιστα άλλο όνομα, Μιχαηλίδης, και αιτία εισαγωγής: τροχαίο ατύχημα στον ιππόδρομο».  Η Χριστίνα Μουστακλή ενημερώθηκε ότι ο άνδρας την βρίσκεται στο νοσοκομείο μετά από 40 ημέρες. Τα χτυπήματα του προκάλεσαν εγκεφαλική αιμορραγία. Από τα χτυπήματα προκλήθηκε ολική παράλυση της δεξιάς πλευράς του, την οποία κληρονόμησε για την υπόλοιπη ζωή του, παράλληλα με την απώλεια ουσιαστικά της μιλιάς του. [6,12,13,14]
 
Ένας από τους πρώτους που επιχείρησαν να διαφωτίσουν την κοινή γνώμη πάνω στο θέμα των βασανιστηρίων ήταν ο γνωστός ηθοποιός Τζαβαλάς Καρούσος (1904-1969). Ο Καρούσος συλλαμβάνεται, στα 63 του, την πρώτη μέρα του πραξικοπήματος και οδηγείται στη Γυάρο. Το βιβλίο του Γυάρος, γραμμένο σε ευρωπαϊκό νοσοκομείο, σαν ένα χρονικό όσων έζησε στην εξορία εκείνους τους τρεις μήνες του 67, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μετά το θάνατό του και μετά την πτώση της δικτατορίας προφανώς, από τις εκδόσεις Πλειάς (1974). Έχει βασανιστεί ήδη στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη και περιγράφει πώς συμπεριφέρονταν οι χουντικοί στους αρρώστους κρατούμενους.
 
«Πρέπει ο κρατούμενος να βασανιστεί, να πεθάνει, αλλά κι αυτοί να μην κατηγορηθούν για τίποτε… Ήταν περιπτώσεις πολύ φοβερώτερες από τη δική μου… (Η δική μου) ήταν όμως ιδιότυπη. Αν κάθε δέκα μέρες δεν πήγαινα σ έναν ουρολόγο ήμουν ανάπηρος. Δεν μπορούσα να ουρήσω με όλες τις φοβερές συνέπειες που έχει αυτό για τα νεφρά και την καρδιά. Είχαν περάσει καμιά εικοσαριά μέρες που έλειπα απ την Αθήνα και καμιά δεκαριά όπου είχα να πάω στο γιατρό, περίπου ένας μήνας. Η ζωή μου ήταν δύσκολη. Μέρα νύχτα αναγκαζόμουν να πηγαίνω στην τουαλέτα κάθε μισή ώρα. Και να μένω εκεί, πάνω από τέταρτο… Πλάι μου έχω ένα δικηγόρο. Πάσχει από παραμορφωτική αρθρίτιδα. Στη γωνιά αντίκρυ μου αριστερά ακούω ένα ρόγχο. Περιπνευμονία. Τη βγάζει δεν τη βγάζει. Είναι ξαπλωμένος με τα ρούχα. Δεν έχει τίποτε να βάλει. Έτσι τον πήραν απ' το χωράφι του στην Καλαμάτα, στο τμήμα αμέσως, και στο αρματαγωγό. Αυτός έκανε μια βδομάδα εκεί μέσα. Στο διπλανό είναι ένας ηλικιωμένος κύριος καμιά εξηνταριά χρονών που κάθεται στο ράντζο του και πασχίζει ν ανασάνει. Τον κοιτάζω καλύτερα. Είναι ένας φίλος μου γιατρός. Είχε υποστεί το τέταρτο έμφραγμα. Είχε είκοσι μέρες στην κλινική. Αποκεί πήγαν και τον πήραν και με φορείο από μεταγωγών σε μεταγωγών, από πλοίο σε καΐκι, έφτασε στα Γιούρα, ευτυχώς ζωντανός. Δεν είχε ούτε μαντίλι μαζί του. Την πιτζάμα του νοσοκομείου και τη ρόμπα. Φυσάει τη μύτη του με εφημερίδες.»
 
Ο Διονύσης Λιβανού (1934-2005) επίσης βασανίστηκε από τη χούντα και περιγράφει στο βιβλίο του «Μια Νύχτα Μια Τυραννία» τις εμπειρίες του.
 
«Έπιασε η άκρη του ματιού έναν όγκο να ρχεται απάνω του. Τον τράνταξε το χτύπημα μετά, γερό απάνω στο κεφάλι, ολόκορφα. Πήγε να φυλαχτεί. Ήρθε το δεύτερο απανωτά. Ακόμα πιο γερό. Δοσμένο με την κόψη του χεριού λίγο πιο κάτω από το σαγώνι. Άλλο. Κι άλλο ύστερα. Χωρίς λύπηση. Χωρίς φραγμό. Ένιωσε να σβήνει η ανάσα του και ένα λίγωμα. Χτύπαγε αλύπητα ο άλλος. Από το στόμα του που άφριζε ξεχύνονταν βρισιές. “Δε σ’ έχω χρεωμένο, παλιοτόμαρο. Θα σε ψοφήσω”. Δυο χέρια ατσάλινα τον γράπωσαν. Γίνηκε το πουκάμισο με το σακκάκι του ένας μάτσος μεσ’ στα δάχτυλά του. Τον σήκωσαν ψηλά. “Μίλα μου. Λέγε. Θα τα πεις”. Σφύριζε μέσα από τα σφιγμένα δόντια του ο διοικητής. Το αίμα έβαψε τα χέρια του. Τα σκούπισε με αηδία απάνω στο Νικήτα. Άρπαξε το κεφάλι του από τα μαλλιά. …Μια δυνατή κλωτσιά στα σκέλια ανάμεσα έκαμε το Νικήτα να λυγίσει. Διπλώθηκε στα δυο. Κυλίστηκε βαλαντωμένο το κορμί του στη γη. Αδύναμο, ένα βογγητό, αχνό, σμίχτηκε με το πέσιμο. Κι είχε παράπονο πολύ μέσα του, εκείνο το βογγητό. Ο άλλος αρχίνησε με παραφορά ανείπωτη να κλωτσάει το σωριασμένο κορμί. Μούγκριζε ο Νικήτας τώρα σα το βόδι που το σφάζουνε μα ακόμα δεν έχει αποκάμει. …Ο μεσιανός ρουφούσε ολοένα το λαιμό του κι έφτυνε...»
 
Η Κίττυ Αρσένη συνελήφθη το καλοκαίρι του 1967 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ως μέλος του Πατριωτικού Μετώπου. Το 1968, μετά την αμνηστία, έφυγε παράνομα από την Ελλάδα και κατέθεσε ως μάρτυρας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, καταγγέλλοντας τα βασανιστήρια και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Χούντα. Το, σε σχέση με τα βασανιστήρια που υπέστη επί δικτατορίας, αυτοβιογραφικό βιβλίο της Κίττυς Αρσένη «Μπουμπουλίνας 18» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από τις εκδόσεις Θεμέλιο το 1975. «Έμαθα περίεργα πράγματα απόψε. Πως μπορεί να σε χτυπάνε και να μην πονάς! Ο Λάμπρου διέταξε να μου σπάσουν το χέρι. Στη φούρια του το άρπαξε ο ίδιος και άρχισε να το στρίβει. Ο Μπάμπαλης τον πρόλαβε: “Μην κουράζεστε κύριε προϊστάμενε! Εγώ!” Και άρπαξε αυτός το χέρι μου. …Με ξαπλώσανε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ο σοφέρ βαράει φάλαγγα. Ο Μπάμπαλης στρίβει τα χέρια, ο Μάλλιος τα δάχτυλα, …Με βγάζουν από το αυτοκίνητο, με σπρώχνουνε κάτω στο χώμα, δεν πολυκαταλαβαίνω τι γίνεται. Μόνο όλο μου το κορμί γεμίζει αγκάθια. …Ο αξιωματικός υπηρεσίας που με παραδώσανε, μου έκανε “στριπτήζ”»[6]
 
 

Αλέξης Λιοσάτος

 
 

*Ο Αλέξης Λιοσάτος είναι οδοντίατρος, μέλος του ΔΣ του Οδοντιατρικού Συλλόγου Κοζάνης και εκπρόσωπος ΓΣ Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας, μέλος της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» και της πολιτικής οργάνωσης «Κόκκινο Νήμα»
 
1. https://www.news247.gr/afieromata/polytechneio-oi-istories-ton-proton-nekron-tis-choyntas.7533449.html
 
2.https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85
 
3.https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1_(1967_-_1974)
 
4. https://www.penna.gr/reportage/6413-ta-vasanistiria-tis-xoyntas
 
5. https://anagnosi.blogspot.com/2015/04/blog-post.html
 
6. https://www.lifo.gr/articles/archaeology_articles/234420/oi-vasanismoi-ton-kratoymenon-epi-diktatorias-mesa-apo-martyries-tis-epoxis
 
7. https://lefterianews.wordpress.com/2017/04/21/%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82/
 
8. http://www.mixanitouxronou.gr/katouragame-stis-arviles-mas-i-ta-kaname-pano-mas-ti-nichta-ichame-gini-zoa-i-fantari-pou-eginan-vasanistes-tis-chountas-perigrafoun-pos-tous-vasanizan-stin-ekpedefsi-gia-na-ginoun-pith/
 
9. https://www.youtube.com/watch?v=TWptGAwXUh4
 
10. https://www.andro.gr/zoi/periklis-korovesis-the-meaning-of-life/
 
11. https://www.youtube.com/watch?v=6c0xfKlUiXc
 
12. https://www.youtube.com/watch?v=rnvOXHKNhHE
 
13. http://www.mixanitouxronou.gr/ta-vasanistiria-tou-iroikou-axiomatikou-spirou-moustakli/
 
14. http://longreads.news247.gr/xounta


Ετικέτες: Χούντα, Βασανιστήρια, Περικλής Κοροβέσης, Χρόνης Μίσσιος, Στέφανος Παντελάκης, Τζαβαλάς Καρούσος, Κίττυ Αρσένη