Πολύ αργά για κροκοδείλια δάκρυα, Αλέξη…

Πολύ αργά για κροκοδείλια δάκρυα, Αλέξη…

  • Πολύ αργά για κροκοδείλια δάκρυα, Αλέξη…

Το Μάτι, η διαπλοκή, το ΕΣΡ και η συνέχεια του παρακράτους και των μνημονίων
 
Η συ­νε­δρί­α­ση της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στο εμ­βλη­μα­τι­κό για τις αντί­στοι­χες συ­νε­δριά­σεις (ή και, συ­νε­δρί­ες με ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο…) του αντί­στοι­χου ορ­γά­νου του ΠΑΣΟΚ, Κά­ρα­βελ, δεν έκρυ­βε, κατά τη γνώμη μου, με­γά­λες εκ­πλή­ξεις. Αλλά είχε τις κα­τάλ­λη­λες δό­σεις αυ­το­γε­λοιο­ποί­η­σης και ξε­κα­τι­νιά­σμα­τος, μπρο­στά στη συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της ήττας. 
 
Με τη γνω­στή χρο­νο­κα­θυ­στέ­ρη­ση που δια­κρί­νει ούτως ή άλλως τον με­ταλ­λαγ­μέ­νο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και για την ακρί­βεια ΤΣΙ­ΠΡΙ­ΖΑ της τρι­το­μνη­μο­νια­κής, κυ­βερ­νη­τι­κής πε­ριό­δου και του πρώ­του εξα­μή­νου (ανύ­παρ­κτης) αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, ο Τσί­πρας και οι περί αυτόν απο­φά­σι­σαν να κά­νουν σκλη­ρή… αυ­το­κρι­τι­κή! 
 
Είχε προη­γη­θεί το γνω­στό κεί­με­νο απο­λο­γι­σμού, το οποίο, σύμ­φω­να με τα δη­μο­σιεύ­μα­τα στο ελ­λα­δι­κό δια­δί­κτυο, ο Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος το βρήκε και… εξαι­ρε­τι­κό! 
 
Κατά τη γνώμη μου, το κεί­με­νο απο­λο­γι­σμού, τη σύ­ντα­ξη και την ευ­θύ­νη του οποί­ου ανέ­λα­βαν δη­μο­σί­ως (γιατί, πα­ρα­σκη­νια­κά, άλλοι φαί­νε­ται να το έγρα­ψαν…) ο Γιάν­νης Δρα­γα­σά­κης, ο Αρι­στεί­δης – Νι­κό­λα­ος – Δη­μή­τριος Μπαλ­τάς και ο Θο­δω­ρής Δρί­τσας δεν χω­ρά­ει σο­βα­ρής πο­λι­τι­κής κρι­τι­κής και ανά­λυ­σης – γιατί στε­ρεί­ται σο­βα­ρό­τη­τας, ει­λι­κρί­νειας, ιστο­ρι­κό­τη­τας και βά­θους. 
 
Για κεί­με­νο επι­θε­ώ­ρη­σης στο «Δελ­φι­νά­ριο» θα άντε­χε κρι­τι­κής, ως τέ­τοιο και μόνο – ως κεί­με­νο επι­θε­ώ­ρη­σης. Στο «Δελ­φι­νά­ριο». Αλλά, δεν κυ­κλο­φό­ρη­σε ως τέ­τοιο – δη­μο­σιεύ­τη­κε ως το… απο­στο­μω­τι­κό και… απο­λο­γι­στι­κό, τε­λε­σί­δι­κο κεί­με­νο «αυ­το­κρι­τι­κής», και μά­λι­στα έπει­τα από κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία τρί­της φοράς μνη­μό­νιο!
 
Στο με­σο­διά­στη­μα και επει­δή άνοι­ξε και το Τριώ­διο, ο απο­λο­γι­σμός του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αντί να προ­βλη­μα­τί­ζει αδί­κως διά­φο­ρους σπου­δαιο­φα­νείς αρ­θρο­γρά­φους, μπο­ρεί να γίνει ωραί­ος χαρ­το­πό­λε­μος για να ρά­νουν οι χα­ρού­με­νοι καρ­να­βα­λι­στές, το άρμα με το χάρ­τι­νο άγαλ­μα του Τσί­πρα, που θα αυ­το­α­να­φλέ­γε­ται, κατά προ­τί­μη­ση στη προ­κυ­μαία της Πά­τρας, από το πάθος και την οίηση του για κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία και για (απο­τυ­χη­μέ­νη) μί­μη­ση του Αν­δρέα Γ. Πα­παν­δρέ­ου (είτε με Κά­ρα­βελ, είτε χωρίς Κά­ρα­βελ). 
 
Με τη ρα­γδαία και προ­βλέ­ψι­μη (στο rproject, τα εί­χα­με γρά­ψει έγκαι­ρα, ήδη από το 2016) «απο­συ­ρι­ζο­ποί­η­ση» του νέου, αρ­χη­γι­κού, τσι­πρι­κού κόμ­μα­τος, το κεί­με­νο των Δρα­γα­σά­κη-Μπαλ­τά-Δρί­τσα, απλώς δεν έχει και δεν θα έχει καμία απο­λύ­τως ση­μα­σία. 
 
Όμως, στη συ­νε­δρί­α­ση της ΚΕ ακού­στη­καν, πάντα σύμ­φω­να με τα δη­μο­σιεύ­μα­τα και τις σχε­τι­κές διαρ­ρο­ές, και πιο «βαριά» πράγ­μα­τα. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας προ­σπά­θη­σε να χρε­ώ­σει την τρα­γω­δία στο Μάτι με τους 102 νε­κρούς, στη ΝΔ και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να στην τότε φυ­σι­κή και επι­χει­ρη­σια­κή ηγε­σία της ΕΛΑΣ και της Πυ­ρο­σβε­στι­κής. 
 
Το υπο­νο­ού­με­νο είναι εκ­πλη­κτι­κό: Ο πρω­θυ­πουρ­γός που ενέ­κρι­νε αυτές τις το­πο­θε­τή­σεις και τις προ­α­γω­γές λί­γους μήνες νω­ρί­τε­ρα από το Μάτι, θε­ω­ρεί ότι αυτές οι επι­λο­γές του (οι δικές του επι­λο­γές!) έδρα­σαν ορ­γα­νω­μέ­να και πα­ρα­σκη­νια­κά ενα­ντί­ον του και έκα­ψαν κόσμο και κο­σμά­κη στην Ανα­το­λι­κή Ατ­τι­κή για να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν την κυ­βέρ­νη­ση του!
 
Τε­λι­κά, στο Κά­ρα­βελ ο Τσί­πρας, τι ντύ­θη­κε μέσα στο Τριώ­διο; Αν­δρέ­ας της ΠΑ­ΣΟ­Κά­ρας ή Αλιέ­ντε της Χιλής του 1973; Θε­ω­ρεί και το υπο­στη­ρί­ζει στα σο­βα­ρά και δη­μό­σια, πως, για πα­ρά­δειγ­μα, η ηγε­σία της ΕΛΑΣ, συ­γκε­κρι­μέ­να ο αρ­χη­γός του σώ­μα­τος, Κων­στα­ντί­νος Τσου­βά­λας, που σή­με­ρα έχει αντα­μει­φθεί από την κυ­βέρ­νη­ση των α(χ)ρί­στων του Κυ­ριά­κου Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη με τη θέση γε­νι­κού γραμ­μα­τέα στο υπουρ­γείο Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη, ότι ο Τσου­βά­λας, την «άκου­σε», μι­κρός Πι­νο­τσέτ της ελ­λη­νι­κής αστυ­νο­μί­ας; Ότι οι άν­θρω­ποι στο Μάτι κά­η­καν βάσει ορ­γα­νω­μέ­νου σχε­δί­ου για να πλη­γεί το κύρος της κυ­βέρ­νη­σης και να τερ­μα­τι­στεί η θη­τεία της; Αυτό υπο­στή­ρι­ξε ο Τσί­πρας στο Κά­ρα­βελ;
 
(πα­ρέν­θε­ση: Τε­λι­κά από τη ΝΔ υπήρ­χαν καλές και κακές με­τα­γρα­φές στην κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ-προ­θύ­μων – ο «Ρα­σπού­τιν» πχ μάλ­λον ήταν καλή με­τα­γρα­φή, ο Τσου­βά­λας, ήταν, ως φαί­νε­ται, κακή με­τα­γρα­φή, ήταν «παλτό»). 
 
Αν ο Τσί­πρας, είχε τέ­τοιες υπό­νοιες και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο αν έχει τέ­τοια στοι­χεία, γιατί δεν κα­τα­φεύ­γει στη δι­καιο­σύ­νη; – είτε με «Ρα­σπού­τιν» στο πλευ­ρό του, είτε χωρίς «Ρα­σπού­τιν» στο πλευ­ρό του. Ή μήπως δεν εμπι­στεύ­ε­ται την ελ­λα­δι­κή δι­καιο­σύ­νη, την ώρα που κατά τα άλλα, υπερ­ψή­φι­σε την πρό­ε­δρο του ΣτΕ, Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου για την προ­ε­δρία της δη­μο­κρα­τί­ας; - όντας και αυτή, δική του επι­λο­γή, ως επι­κε­φα­λής του ανώ­τα­του δι­κα­στη­ρί­ου. 
 
Αν ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός, σε οποιο­δή­πο­τε επί­πε­δο, βυσ­σο­δο­μεί ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση, ποιος ο ρόλος της κυ­βέρ­νη­σης που δεν μπο­ρεί και δεν θέλει να χα­λι­να­γω­γή­σει και να ελέγ­ξει αυτόν τον μη­χα­νι­σμό; Για να το πω και με λέ­ξεις, που πια κα­τα­λα­βαί­νουν όλοι οι ενα­πο­μεί­να­ντες τσι­πρι­ζαί­οι, τε­λι­κά, τον κυ­βερ­νή­σα­τε τον τόπο ή τα προη­γού­με­να χρό­νια χτυ­πά­γα­τε γρο­θιές σε πο­λυ­τε­λή, δρύ­ι­να γρα­φεία όπως ο κιουπ­κιοϊ­άρ­χης της Δε­ξιάς μετά τη δο­λο­φο­νία του Λα­μπρά­κη και ανα­ρω­τιό­σα­σταν ποιος κυ­βερ­νά αυτόν τον τόπο!; 
 
Αν τον κυ­βερ­νή­σα­τε, (η απά­ντη­ση είναι θε­τι­κή) τον κυ­βερ­νή­σα­τε ως συ­νέ­χεια του μι­κρο­ελ­λα­δι­κού (παρα)κρά­τους και ως συ­νέ­πεια του τρί­του (κα­τά­δι­κου σας!) μνη­μο­νί­ου. 
 
Ως συ­νέ­χεια και συ­νέ­πεια της γε­νι­κής σα­πί­λας, της ερ­γο­δο­τι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας, της εγκα­τά­λει­ψης και προ­δο­σί­ας του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας. Ως δια­χει­ρι­στές της πτώ­χευ­σης και συ­γκά­τοι­κοι, ακόμη και στα υπουρ­γι­κά έδρα­να, με διά­φο­ρα πα­ρα­κλά­δια των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων, που κατά τα άλλα είχαν απα­ξιω­θεί πλή­ρως το 2015, σε συ­ντρι­πτι­κά με­γά­λη πλειο­ψη­φία του λαού (αυτό είχε απο­δεί­ξει το δη­μο­ψή­φι­σμα) – είτε στο κρά­τος, είτε στη δι­καιο­σύ­νη, είτε στα ΜΜΕ και την το­ξι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα. 
 
Αν δεν τον κυ­βερ­νή­σα­τε (μη γρά­φου­με αρ­λού­μπες!) τότε πείτε μας σε έναν κα­λύ­τε­ρο, αλη­θι­νό­τε­ρο, ιστο­ρι­κό­τε­ρο και πλη­ρέ­στε­ρο απο­λο­γι­σμό των Δρα­γα­σά­κη-Μπαλ­τά-Δρί­τσα, ποιοι τον κυ­βέρ­νη­σαν. Ο «Ρα­σπού­τιν», ο ΣΕΒ, η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος, ο ερυ­θρό­λευ­κος ολι­γάρ­χης, ο με­λα­νό­λευ­κος βο­γιά­ρος, το ΣτΕ, η Ελ­ντο­ρά­ντο Γκολντ και η Κόσκο; 
 
Αν συ­νέ­βη (απο­κλει­στι­κά και μόνο) το δεύ­τε­ρο, τότε είστε δυο φορές υπό­λο­γοι και δυο φορές άχρη­στοι σε σχέση με τους ά(χ)ρι­στους του Μη­τσο­τά­κη. Και άντε να βρεί­τε και να τυ­πώ­σε­τε, μα­ζι­κά, δια­βα­τή­ρια με το όνομα Τρια­ντα­φυλ­λί­δης για να εγκα­τα­λεί­ψε­τε τη χώρα. 
 
Γιατί στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα συ­νέ­βη και το πρώτο, και το δεύ­τε­ρο – ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κυ­βέρ­νη­σε και εξου­σί­α­σε, συν­θη­κο­λο­γώ­ντας με τους έξω και υπο­ταγ­μέ­νος στους μέσα, μετά το ΟΧΙ του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος της 5ης Ιου­λί­ου 2015. 
 
Το δεύ­τε­ρο ση­μείο που χρή­ζει προ­σο­χής και σχο­λια­σμού από την ΚΕ του κόμ­μα­τος της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, είναι το ανα­μα­ση­μέ­νο πα­ρα­μύ­θι για τη δια­πλο­κή. 
 
Η δια­πλο­κή βγήκε ισχυ­ρό­τε­ρη από την εποχή του συ­γκυ­βερ­νη­τι­κού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (μαζί με τους ΑΝΕΛ και διά­φο­ρους πρό­θυ­μους χα­μαι­λέ­ο­ντες της κυ­βέρ­νη­σης και της εξου­σί­ας). 
 
Το απο­δει­κνύ­ει η αλ­λα­γή σκυ­τά­λης στο ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς των ΜΜΕ, στους τη­λε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς και τις βα­σι­κές εφη­με­ρί­δες (της…Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, μά­λι­στα!), όπου χα­λυ­βδώ­θη­κε, με­τα­ξύ άλλων και κυ­ρί­ως, η επιρ­ροή του ερυ­θρό­λευ­κου ολι­γάρ­χη και του με­λα­νό­λευ­κου βο­γιά­ρου στα δη­μό­σια πράγ­μα­τα. 
 
Αυτό είναι έργο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ήταν… δί­καιο, έγινε… πράξη και νό­μι­ζαν πως έτσι θα κα­λό­πια­ναν τον ολι­γάρ­χη και τον βο­γιά­ρο για να τους «παί­ξουν» στα τη­λε­πα­ρά­θυ­ρα, ώστε να ξα­να­δούν δεύ­τε­ρη, κυ­βερ­νη­τι­κή πε­ρί­ο­δο και «αδια­τά­ρα­κτη» οκτα­ε­τία, πάνω στις πλά­τες των νέων ισχυ­ρών του χρή­μα­τος, των πο­δο­σφαι­ρι­κών ομά­δων, των ΜΜΕ και της πο­λι­τι­κής και ψη­φο­θη­ρι­κής αλ­λη­λε­πί­δρα­σης στη χώρα. 
 
Την πά­τη­σαν με­γα­λο­πρε­πώς. 
 
Και στους συ­νταγ­μα­τι­κά και πο­λι­τεια­κά αγράμ­μα­τους και αστοι­χεί­ω­τους κου­ρα­δό­μα­γκες, δεν θα έπρε­πε να φταί­ει κα­νέ­να ΕΣΡ και καμία προ­ε­δρία της Βου­λής (αυτοί έκα­ναν άλλα λάθη) – ο νόμος Παππά επέ­τρε­ψε σε αυ­τούς τους εξαι­ρε­τι­κά το­ξι­κούς και εξω­φρε­νι­κά επι­κίν­δυ­νους επι­χει­ρη­μα­τί­ες να πά­ρουν στα χέρια τους, τη­λε­ο­πτι­κές συ­χνό­τη­τες και κα­νά­λια, για να απει­λούν, με­τα­ξύ άλλων, σή­με­ρα με οπα­δι­κούς, εμ­φυ­λί­ους πο­λέ­μους και διά­σπα­ση της μι­κράς και ανε­ντί­μου Ελ­λά­δος, με ει­κο­νι­κά ή πραγ­μα­τι­κά σύ­νο­ρα στα Τέμπη.
 
Αν ο νόμος Παππά ήταν δια­φο­ρε­τι­κός, με ασφα­λι­στι­κές δι­κλεί­δες απο­κλει­σμού, με συ­νυ­πο­λο­γι­σμό των ποι­νι­κών και φο­ρο­λο­γι­κών εκ­κρε­μο­τή­των όλων των εμπλε­κο­μέ­νων και εν­δια­φε­ρο­μέ­νων, με γνή­σια, νο­μι­κά άρτια εξο­πλι­σμέ­νη, διά­θε­ση να δια­λυ­θεί η δια­πλο­κή, πα­λιό­τε­ρη και νε­ό­τε­ρη, τότε και το ΕΣΡ θα εφάρ­μο­ζε άλλον νόμο, στη δια­νο­μή των κα­να­λιών, μετά και τη γνω­στή πα­ρω­δία του πρώ­του δια­γω­νι­σμού, που κα­τέρ­ρευ­σε (ανα­με­νό­με­να και συ­νταγ­μα­τι­κό­τα­τα!) στο ΣτΕ. 
 
Αλλά, εί­πα­με, το θέμα με τη συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ-προ­θύ­μων δεν ήταν η… μάχη ενά­ντια στη δια­πλο­κή, αλλά η ανά­δει­ξη νέας δια­πλο­κής, ακόμη και πιο βρώ­μι­κης και άθλιας, ως φι­λι­κής προς τη συ­γκυ­βέρ­νη­ση. 
 
Τε­λι­κά τι μας έμει­νε από τη συ­νε­δρί­α­ση της ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στο πα­σο­κι­κά εμ­βλη­μα­τι­κό Κά­ρα­βελ;
 
Τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα του εμπνευ­στή και κα­θο­δη­γη­τή και με­γά­λου τι­μο­νιέ­ρη (ωχ! Τι γράφω!;) Αλέξη Τσί­πρα πως τάχα όλα θα ήταν κα­λύ­τε­ρα σε μια άλλη διά­στα­ση και σε έναν άλλον κόσμο αν είχε τε­λι­κά πάρει την εξου­σία, ο ίδιος (γιατί άλλο, κυ­βέρ­νη­ση και άλλο, εξου­σία-άρα­γε, ο «Ρα­σπού­τιν» και διά­φο­ροι άλλοι όμοιοι, που είδαν και υπουρ­γι­κό έδρα­νο, πού ανή­καν, στην κυ­βέρ­νη­ση ή την εξου­σία;)… 
 
Από το κα­λο­καί­ρι του 2015 και την προ­δο­σία του ΟΧΙ του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος έως τον Ιού­λιο του 2019, την εξου­σία είχε, το «ανό­η­το» ολό­γραμ­μα του απα­χθέ­ντος σού­περ ήρωα της ελ­λα­δι­κής πλέον σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, το οποίο προ­μή­θευ­σε στη χώρα ο Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε. 
 
Εί­πα­με, έχει ανοί­ξει και το Τριώ­διο και ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να ντυ­θεί πρό­ε­δρος καρ­νά­βα­λος και βα­σι­λιάς κόμ­μα­τος, ακόμη και προς τον έσχα­το δρόμο του αυ­το­ε­ξευ­τε­λι­σμού του.
 
 

Γιάννης Νικολόπουλος

 
 

Rproject


Ετικέτες: Ελλάδα, ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας