Όξυνση των ελληνοτουρκικών καπιταλιστικών ανταγωνισμών

Όξυνση των ελληνοτουρκικών καπιταλιστικών ανταγωνισμών

  • Όξυνση των ελληνοτουρκικών καπιταλιστικών ανταγωνισμών

Ο εθνικισμός είναι η λάθος απάντηση
 
Στα τέλη Μαΐου ξέ­σπα­σε νέα κλι­μά­κω­ση με­τα­ξύ του τουρ­κι­κού και του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, επει­δή τότε είδαν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας δια­τά­ξεις της τουρ­κι­κής εφη­με­ρί­δας της κυ­βέρ­νη­σης που έδι­ναν το δι­καί­ω­μα στην κρα­τι­κή τουρ­κι­κή εται­ρία πε­τρε­λαί­ου να προ­χω­ρή­σει σε σει­σμι­κές έρευ­νες σε «οι­κό­πε­δα» της Αν. Με­σο­γεί­ου που βρί­σκο­νται κοντά στην Ελ­λά­δα. Η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά μί­λη­σε και πάλι για προ­κλη­τι­κό­τη­τα της Άγκυ­ρας κ.λπ. Η Τουρ­κία, βέ­βαια, δεν κάνει τί­πο­τε άλλο από αυτό που ξε­κί­νη­σε πρώτη να κάνει η Ελ­λά­δα με τις συμ­μα­χί­ες της: η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά στο­χεύ­ει μαζί με τους συμ­μά­χους της (ΗΠΑ, Γαλ­λία, σιω­νι­στι­κό κρά­τος, δι­κτά­το­ρας της Αι­γύ­πτου, Κύ­προς, με­γά­λοι πε­τρε­λαϊ­κοί κο­λοσ­σοί) στο να πε­ριο­ρί­σει ου­σια­στι­κά την Τουρ­κία σε μια μη­δα­μι­νή ΑΟΖ (και υφα­λο­κρη­πί­δα) κοντά στις ακτές της, τόσο στο Αι­γαίο όσο και στην Αν. Με­σό­γειο. Και η δια­δι­κα­σία είναι η ανα­κή­ρυ­ξη ΑΟΖ άλλων χωρών (Κύ­πρου, Ισ­ρα­ήλ κυ­ρί­ως) την οποία στη­ρί­ζει έν­θερ­μα η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά. Η Άγκυ­ρα απα­ντά με το ίδιο νό­μι­σμα, συμ­φω­νώ­ντας για τα όρια της ΑΟΖ με άλλες χώρες, πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με τη Λιβύη, και πα­ρου­σιά­ζο­ντας τους σχε­τι­κούς χάρ­τες στον ΟΗΕ. Φυ­σι­κά και οι δύο πλευ­ρές κά­νουν τους χα­ζούς: μι­λά­νε για έγκυ­ρες συμ­φω­νί­ες και επι­κα­λού­νται το διε­θνές δί­καιο, όταν ξέ­ρουν ότι αυτά δεν ισχύ­ουν. Δεν μπο­ρείς να συμ­φω­νείς επι­λε­κτι­κά με κά­ποιες χώρες για την οριο­θέ­τη­ση της με­τα­ξύ σας ΑΟΖ και να αγνο­είς κά­ποιες άλλες που βρέ­χο­νται από τα ίδια νερά. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά δεν μπο­ρεί να λέει ότι οι πι­θα­νές έρευ­νες της κρα­τι­κής τουρ­κι­κής πε­τρε­λαϊ­κής εται­ρί­ας θα γί­νουν στην ελ­λη­νι­κή υφα­λο­κρη­πί­δα, καθώς αυτή δεν έχει οριο­θε­τη­θεί. Το ζή­τη­μα της οριο­θέ­τη­σης της υφα­λο­κρη­πί­δας είναι ένα ζή­τη­μα που η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά ανα­γνώ­ρι­ζε ως ανοι­χτή δια­φο­ρά προς διευ­θέ­τη­ση, ακόμη και διά στό­μα­τος Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, που μόνο για εν­δο­τι­σμό προς την Τουρ­κία δεν μπο­ρού­σε να κα­τη­γο­ρη­θεί.
 
Οποια­δή­πο­τε μοι­ρα­σιά, εφό­σον υπάρ­χει πλευ­ρά που την αμ­φι­σβη­τεί, για να γίνει έγκυ­ρη, θα πρέ­πει να πε­ρά­σει από το δι­κα­στή­ριο της Χάγης. Και ει­δι­κά η Ελ­λά­δα απο­φεύ­γει συ­στη­μα­τι­κά την προ­σφυ­γή στο εν λόγω δι­κα­στή­ριο γνω­ρί­ζο­ντας ότι σε πλειά­δα άλλων διε­θνών πε­ρι­πτώ­σε­ων το δι­κα­στή­ριο εξέ­δω­σε απο­φά­σεις που βρί­σκο­νται πολύ πιο κοντά στις τουρ­κι­κές θέ­σεις: η Τουρ­κία λέει ότι τα ελ­λη­νι­κά νησιά έχουν μη­δε­νι­κή ΑΟΖ-υφα­λο­κρη­πί­δα, η Ελ­λά­δα λέει ότι ακόμη και οι βρα­χο­νη­σί­δες έχουν δι­καί­ω­μα σε πλήρη ΑΟΖ-υφα­λο­κρη­πί­δα, και το Δι­κα­στή­ριο συχνά απο­δί­δει ελά­χι­στη ΑΟΖ σε αντί­στοι­χα νησιά.
 
 
Λιβύη
 
Στην πε­ρί­πτω­ση της Λι­βύ­ης η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά προ­σπα­θού­σε από καιρό να εκ­με­ταλ­λευ­θεί το κενό εξου­σί­ας (μετά την πτώση του Κα­ντά­φι) και να επι­βά­λει μια διευ­θέ­τη­ση που θα «έρι­χνε» τη Λιβύη και ταυ­τό­χρο­να θα απέ­κλειε την τουρ­κι­κή πλευ­ρά να φτά­σει μέχρι εκεί. Αυτό δεν έγινε κα­τορ­θω­τό και η Τουρ­κία πρό­λα­βε αυτή να κάνει τη σχε­τι­κή διευ­θέ­τη­ση με την ανα­γνω­ρι­σμέ­νη από τον ΟΗΕ κυ­βέρ­νη­ση της Λι­βύ­ης. Τότε η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά «ανα­κά­λυ­ψε» τον πο­λέ­μαρ­χο Χά­φταρ που τον υπο­στή­ρι­ζαν κά­ποιες άλλες ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες, καθώς και αντι­δρα­στι­κά αρα­βι­κά κα­θε­στώ­τα. Ο –κα­ταγ­γελ­λό­με­νος για πολ­λές ωμό­τη­τες– Χά­φταρ κλή­θη­κε στην Αθήνα και έγινε δε­κτός μετά βαΐων και κλά­δων, ενώ την ίδια στιγ­μή (Δε­κέμ­βρης 2019) απε­λά­θη­κε ο Λί­βυος πρέ­σβης-εκ­πρό­σω­πος της νό­μι­μης κυ­βέρ­νη­σης του Φαχέζ αλ Σά­ρατζ. Ήταν μια κί­νη­ση πρω­το­φα­νής για την ελ­λη­νι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, που έως τότε δεν είχε εμπλα­κεί τόσο ανοι­χτά και εξό­φθαλ­μα σε βρό­μι­κους πο­λέ­μους, στο βωμό των συμ­φε­ρό­ντων της άρ­χου­σας τάξης. Ο Χά­φταρ με τη βο­ή­θεια Ρώσων μι­σθο­φό­ρων πο­λιόρ­κη­σε την Τρί­πο­λη όπου εδρά­ζε­ται η νό­μι­μη κυ­βέρ­νη­ση. Τα στρα­τεύ­μα­τά του βομ­βάρ­δι­σαν ανη­λε­ώς άμαχο πλη­θυ­σμό -με­τα­ξύ άλλων χτύ­πη­σε και νο­σο­κο­μείο παί­δων με απο­τέ­λε­σμα να σκο­τω­θούν πολλά παι­διά. Ωστό­σο ο πο­λέ­μαρ­χος δεν τα κα­τά­φε­ρε και μετά άρ­χι­σε να βα­δί­ζει από ήττα σε ήττα χά­νο­ντας και την υπο­στή­ρι­ξη κά­ποιων με­γά­λων συμ­μά­χων του.
 
Απο­δεί­χθη­κε έτσι για άλλη μια φορά ότι οι επεμ­βά­σεις σε ξένες χώρες, εκτός του ότι εκ­θέ­τουν τον ελ­λη­νι­κό λαό σε κίν­δυ­νο αντι­ποί­νων, μπο­ρεί να γί­νουν και μπού­με­ρανγκ: ήταν ακρι­βώς μετά τις ήττες του Χά­φταρ που ήρθαν στη δη­μο­σιό­τη­τα τα δια­τάγ­μα­τα που άνοι­γαν τη δυ­να­τό­τη­τα στην τουρ­κι­κή κρα­τι­κή εται­ρία πε­τρε­λαί­ου να διε­ξά­γει έρευ­νες στα τε­μά­χια κοντά σε Δω­δε­κά­νη­σα και Κρήτη (φυ­σι­κά εκτός ελ­λη­νι­κών χω­ρι­κών υδά­των –γιατί κι αυτό δεν είναι πολ­λές φορές ξε­κά­θα­ρο στα ελ­λη­νι­κά ΜΜΕ).
 
Σή­με­ρα διά­φο­ροι ανα­λυ­τές του πα­τριω­τι­κού χώρου, αφού απέ­τυ­χαν στην πε­ρί­πτω­ση της Λι­βύ­ης, τώρα προ­τεί­νουν στην ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά να προ­χω­ρή­σει σε άλλα τε­τε­λε­σμέ­να (έχο­ντας πάντα πίσω της τη στή­ρι­ξη του γαλ­λι­κού και του αμε­ρι­κα­νι­κού ναυ­τι­κού, καθώς και της αε­ρο­πο­ρί­ας του σιω­νι­στι­κού κρά­τους): οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ-υφα­λο­κρη­πί­δας με την Αί­γυ­πτο που θα ανα­τρέ­πει τους τουρ­κι­κούς χάρ­τες –και φαί­νε­ται πως σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση κι­νεί­ται η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση.
 
 
Έβρος
 
Ο Έβρος όριζε, με βάση τη συν­θή­κη της Λο­ζά­νης, τα σύ­νο­ρα Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας. Το 1955 έγινε η ευ­θυ­γράμ­μι­ση του πο­τα­μού στο νότιο τμήμα του, από την πε­ριο­χή των Φερών μέχρι το Δέλτα του πο­τα­μού, ωστό­σο τα σύ­νο­ρα πα­ρέ­μει­ναν με την κυ­μα­τι­στή μορφή που είχαν πριν. Έτσι τμή­μα­τα ελ­λη­νι­κού εδά­φους βρέ­θη­καν στην ανα­το­λι­κή πλευ­ρά του πο­τα­μού και τμή­μα­τα του τουρ­κι­κού εδά­φους στη δυ­τι­κή πλευ­ρά του πο­τα­μού. Επί δε­κα­ε­τί­ες οι ιδιο­κτή­τες αγρό­τες, Τούρ­κοι και Έλ­λη­νες, με­τέ­βαι­ναν στις εκτά­σεις τους που βρί­σκο­νταν στην «από εκεί» πλευ­ρά του πο­τα­μού, και τις καλ­λιερ­γού­σαν χωρίς κα­νέ­να πρό­βλη­μα, όπως πε­ρι­γρά­φει ο εκ­δό­της της το­πι­κής εφη­με­ρί­δας «Γνώμη», Γ. Λα­σκα­ρά­κης. 
 
Κά­ποια στιγ­μή προ­έ­κυ­ψε ένα τε­χνι­κό πρό­βλη­μα όταν ο το­πι­κός ορ­γα­νι­σμός εγ­γεί­ων βελ­τιώ­σε­ων κα­τα­σκεύ­α­σε ένα κα­νά­λι κοντά στην έμ­φρα­ξη της πα­λιάς κοί­της ώστε να αρ­δευ­τεί μια πε­ριο­χή των Φερών. Η τουρ­κι­κή πλευ­ρά θε­ω­ρού­σε  ότι αυτό το κα­νά­λι ταυ­τί­ζε­ται με την παλιά κοίτη και αμ­φι­σβη­τού­σε από τότε το τμήμα 16 στρεμ­μά­των που βρί­σκε­ται ανα­το­λι­κά αυτού του κα­να­λιού. Το πρό­βλη­μα ξα­να­ήρ­θε στην επι­φά­νεια τώρα που η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά φτιά­χνει αυτό το φρά­κτη-φράγ­μα στη θέση Με­λισ­σο­κο­μείο, ώστε να εμπο­δί­σει τους πρό­σφυ­γες να έρ­χο­νται στη Ελ­λά­δα. Από τις κα­τα­σκευ­ές αυτές ανη­σύ­χη­σε η Τουρ­κία και ζή­τη­σε συ­νεν­νό­η­ση και διευ­θέ­τη­ση, πράγ­μα πολύ φυ­σιο­λο­γι­κό για μια τέ­τοια κα­τα­σκευή πάνω ακρι­βώς στα σύ­νο­ρα. Ο Δέν­διας δέ­χθη­κε να γίνει η διευ­θέ­τη­ση, αλλά τότε ένας ορυ­μα­γδός εθνι­κι­στι­κών φωνών άρ­χι­σαν να μι­λά­νε για «πλήγ­μα στην εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα της χώρας». Εντυ­πω­σια­κό είναι ότι, εκτός από τα ελ­λη­νι­κά εθνι­κι­στι­κά σάιτ, στο φι­τί­λι συ­νέ­βα­λε η με­γα­λύ­τε­ρη κι­τρι­νο­φυλ­λά­δα του βρε­τα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, η «Sun». Και το χει­ρό­τε­ρο ήταν ότι πίσω από τις εθνι­κι­στι­κές κραυ­γές στοι­χή­θη­κε και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και –με δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο– και το ΚΚΕ. Αντί η αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση να αντι­τα­χθεί στο φράγ­μα-φρά­κτη, το απο­δέ­χθη­κε (βλ. δη­λώ­σεις Βού­τση) και πλειο­δό­τη­σε σε εθνι­κι­σμό απέ­να­ντι στην Τουρ­κία. Στον δρόμο αυτό ακο­λού­θη­σε τε­λι­κά πιε­ζό­με­νη και η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, μέσω του υπ. Αμύ­νης που έχει δια­φο­ρε­τι­κή εκτί­μη­ση από το υπ. Εξω­τε­ρι­κών για τα γε­γο­νό­τα στο Έβρο.
 
Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οι ελ­λη­νο­τουρ­κι­κοί κα­πι­τα­λι­στι­κοί αντα­γω­νι­σμοί μπαί­νουν σε νέα φάση. Και η συμ­με­το­χή στους με­γά­λους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς σχε­δια­σμούς για την πε­ριο­χή, από τη Λιβύη μέχρι την Αν. Με­σό­γειο, μόνον κιν­δύ­νους εγκυ­μο­νεί για την ει­ρή­νη. Είναι εγκλη­μα­τι­κό για την Αρι­στε­ρά, έπει­τα από 10 χρό­νια μνη­μο­νί­ων και τη φτώ­χεια που επέ­φε­ρε το λοκ-ντά­ουν της επι­δη­μί­ας- να προ­ε­τοι­μά­ζει το λαό και για έναν εντε­λώς άδικο πό­λε­μο, όπου το κό­στος σε χρήμα και αίμα θα είναι δυ­σβά­στα­κτο.
 
 

Πέτρος Τσάγκαρης 

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Ελλάδα, Τουρκία, Λιβύη, Ελληνοτουρκικά, Αριστερά, Πέτρος Τσάγκαρης