ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΨΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ 15 ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΝ 500

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΨΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ 15 ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΝ 500

  • ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΨΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ 15 ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΝ 500

ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
 
ΤΑ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΛΙΣΤΑΣ (1987-1996)
(Από τα 24 δημοσιευμένα άρθρα το 22ο)
 
Χαφιεδολογία -2
 
Έλεγα τι συζητήσαμε μεταξύ μας όταν στα μέσα του 1986 συναντηθήκαμε μετά την ενόχληση που δέχθηκε ο Σαδίκ από την αστυνομία για συλλογή υπογραφών. Όταν έγινε λόγος για τον Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ, είχε αντιδράσει λέγοντας «Μα αυτός είναι χαφιές», κάνοντάς με έξω φρενών. Τι να του πεις τώρα!... Γνωρίζει πως ο Αμπντουλχαλίμ είναι στενός μου φίλος και παρ’ όλα αυτά. Κανονικα έπρεπε να πω ένα άι σιχτιρ και να διακόψω την κουβέντα σε εκείνο το σημείο. Αλλά εγώ γνωρίζω καλά τον Σαδίκ, από την πρώτη γυμνασίου, γνωρίζω καλά τι ανισσόροπος άνθρωπος είναι και τι συμπλέγματα κουβαλάει. Επί πλέον επί τρία χρόνια έχω υποστεί «την κακοσμία του στόματός του» [1], δυο χρόνια στο ίδιο θρανίο και ένα χρόνο στη Θεσσαλονίκη στο ίδιο δωμάτιο. Η προσβολή αν προερχόταν από κάποιον άλλο θα ζύγιζε πιο βαριά, επειδή όμως ήταν από τον Σαδίκ το πήρα ελαφρά.
 
Επειδή έχω αντιμετωπίσει κάμποσες φορές τέτοιες καταστάσεις, τελειοποίησα μια τακτική που την εφήρμοσα και στον Σαδίκ. «Α βρε Σαδίκ, δεν παρατάς αυτή τη χαφιεδολογία! Μπορείς να μου δείξεις έναν άνθρωπο από τη Μειονότητα στον οποίο να μη του έχουν προσάψει το επίθετο του χαφιέ των Ελλήνων; Πχ και για σένα κυκλοφορεί η φήμη ότι είσαι χαφιές των Ελλήνων, δεν το ξέρεις; Αν δεν το ξέρεις, ρώτησέ με, να σου πω με αναφορά ποια περιστατικά και ποια άτομα σε αποκαλούν χαφιέ.»
 
Δεν τόλμησε να με ρωτήσει. Αν με ρωτούσε το πρώτο που θα του κολλούσα στα μούτρα ήταν: «Εσύ πόσους ανθρώπους ξέρεις από τη Μειονότητα που πηγαίνουν για καφέ στο σπίτι του διοικητή της Ασφαλείας κ. Ιωαννίδη;»… Κλείνω την παρένθεση. Η παρεμβολή του χαφιεδισμού δεν εμπόδισε τη συνέχιση της κουβέντας με τον Σαδίκ.
 
   
Πρώτη σημείωση
 
Δυο σημειώσεις ακόμα. Εγώ δεν ανέφερα στον Αμπτουλχαλίμ Ντεντέ πως ο Σαδίκ σε εκείνη τη συνάντησή μας τον αποκάλεσε «χαφιέ». Δεν ήθελα να τον στεναχωρήσω κι αυτόν και τον εξοργίσω. Τώρα ας παρουσιάσουμε, όσο θυμάμαι, την περίοδο εκείνη και αργότερα το φέρσιμο του Ντεντέ απέναντι στον Σαδίκ, ο οποίος λασπολογούσε σε βάρος του ως χαφιέ. Στην εφημερίδα του Τ.S. (ΣΜ: Trakya’nın Sesi, Φωνή της Θράκης) θυμάμαι να αναφέρεται με συμπάθεια για τον Σαδίκ. Ο Ντεντέ, γράφοντας περίπου «Για συλλογή υπογραφών κινητοποιήθηκε και ο Σαδίκ Αχμέτ, τι καλά, περιμένουμε κι άλλους να συμμετάσχουν στην κίνηση αυτή», εξέφραζε την υποστήριξη και την ικανοποίησή του. Ύστερα, αν δεν απατώμαι, συνόδεψε κι αυτός τον Μουφτήογλου που είχε τρέξει στην Αλεξανδρούπολη για να διακοπεί η κράτησή του. Κι ένα περιστατικό που έζησα εγώ ο ίδιος. Τελικά ασκήθηκε δίωξη στον Σαδίκ, κατηγορήθηκε για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Τους πρώτους μήνες κανείς δεν ήταν μαζί του, κανείς δεν του συμπαραστάθηκε. Συμβαίνουν αυτά στη Μειονότητα. Ο Αμπτουλχαλίμ μου είχε έρθει επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη, αυτός διηγείται κι εγώ ακούω. Ήταν πολύ πεσμένο το ηθικό του Σαδίκ. «Αγά, να δείξουμε αλληλεγγύη» μου λέει και αρπάζει το τηλέφωνο για να τηλεφωνήσει στον Σαδίκ. Ο Σαδίκ απουσίαζε και μίλησε με τη γυναίκα του. Δυο Ξανθιώτες γνωριζόντουσαν από τα παιδικά τους χρόνια. «Να ξέρεις ότι είμαστε δίπλα σας και είμαστε έτοιμοι να’ ρθούμε ως μάρτυρες στη δίκη εγώ και ο αγάς μου ο Ιμπράμ.» είπε και με δέσμευσε κι εμένα. Ο Αμπντουλχαλίμ μου είπε πως η γυναίκα του Σαδίκ εξέφρασε παράπονα που δεν τους στήριζε κανείς και πως έκλαιγε στο τηλέφωνο… Γιατί τα αφηγούμαι όλα αυτά; Για να αναρωτηθώ όταν η γυναίκα του ανέφερε στον Σαδίκ το τηλεφώνημα του Ντεντέ και ο,τι της είπε στο τηλέφωνο μήπως εμφανίσθηκε κάποιο συναίσθημα μετανοίας μέσα του επειδή είχε λασπολογήσει σε βάρος του Ντεντέ. Άσε τη συγνώμη, αλλά τηλεφώνησε λχ στον Ντεντέ για να τον ευχαριστήσει; Ο Σαδίκ ήταν μακριά από τέτοια συναισθήματα και συμπεριφορές.
 
 
Δεύτερη σημείωση
 
Η μοναξιά του Σαδίκ δεν κράτησε πολύ. Η Υψηλή Πύλη κινητοποίησε την «Ομάδα» και όλους τους μειονοτικούς που ήταν υποχρεωμένοι να πουν «ναι» και τους έβαλε να τρέχουν πίσω από τον Σαδίκ. Δεν υπήρχε πια ανάγκη από την υποστήριξη του Ντεντέ και της δικιάς μου. Η Διοίκηση (η δικαιοσύνη) προβάλλοντας λόγους δημόσιας τάξης μετέφερε τη δίκη στη Θεσσαλονίκη και η εκδίκαση αναβλήθηκε αρκετές φορές. Κάθε φορά νοικιαζόντουσαν λεωφορεία και ένα συγκεκριμένο πλήθος χωρίς να λογαριάζει χειμώνες και χιόνια πηγαινοερχόταν στη Θεσσαλονίκη υπακούοντας στην εντολή. Τις πρωινές ώρες όταν πήγαινα στη δουλειά μου στο νοσοκομείο διέσχιζα πεζός την Πλατεία Βαρδαρίου, εκεί συνάντησα μερικές φορές τον κόσμο που είχε έρθει για συμπαράσταση στον Σαδίκ. Μια φορά είδα τον πρόεδρο της κοινότητας Εχίνου, τον Φικρή, με τον οποίο είχαμε γνωρισθεί στην Αντίσταση του Εύλαλου. Παραπονέθηκε λέγοντας «Βρε ιατρέ πού είσαι; Δεν φαίνεσαι καθόλου. Εμείς θα θέλαμε να δούμε κι εσένα ανάμεσά μας.» Τι να του έλεγα του Φικρή, ότι κανείς δεν με αναζήτησε και μάλλον δεν ήθελαν την παρουσία μου; Αλλά με επηρέασε. Η εκδίκαση της δίκης πάλι είχε αναβληθεί. Την επόμενη δικάσιμη πήρα άδεια από τη δουλειά μου και στις 9 η ώρα το πρωί ήμουνα στα δικαστήρια. Στον διάδρομο ανάμεσα στο πλήθος που είχε έρθει για συμπαράσταση ήταν η τριάδα [2] που αργότερα έγινε διάσημη, ο Σαδίκ, ο δικηγόρος του Σεμπαχεδίν Εμίν και ο Ροδοπλού, φίλοι μου, που ετοιμαζόντουσαν να εισέλθουν στην αίθουσα του δικαστηρίου. Όταν με είδαν ξαφνιάσθηκαν και ταράχθηκαν. Μα τι συνέβαινε! Τους χαιρέτησα, δεν κατάλαβα αν ανταποκρίθηκαν και μου γύρισαν τον κώλο και οι τρεις μαζί. «Τι σας συμβαίνει βρε;» θα τους ρώταγα, «Σας έχω πατήσει κανένα κάλο;», θα άρχιζε κουβέντα, το μέρος δεν ήταν κατάλληλο. Μα ήταν ολοφάνερο, τι να ρωτούσα, είπα ένα α σιχτίρ και πήγα στη δουλειά μου χωρίς να κάνω χρήση τη μιας μέρας άδεια.
 
Αυτή πρέπει να ήταν η δίκη που επί τέλους εκδικάσθηκε η υπόθεση και ο Σαδίκ καταδικάσθηκε, έτος 1988. Τότε δεν ήμουνα σε θέση να ερμηνεύσω το φέρσιμο της τριάδας. Μα δεν είχε μεσολαβήσει τίποτα μεταξύ μας, δεν υπήρχε καμιά παρεξήγηση, αλλά τι είχε συμβεί που ούτε καν είχαν ανταποκριθεί στον χαιρετισμό μου; Αργότερα το ίδιο συνεχίσθηκε για πάντα. Πού να ήξερα πως ήταν εντολή της Υψηλής Πύλης; Πως η Υψηλή Πύλη θα κατέβαινε τόσο χαμηλά και θα έδινε μια τέτοια εντολή; Πως όλοι της τριάδας που ήταν στενοί μου φίλοι θα υπάκουαν σε μια τέτοια εντολή; Και πως θα υπάκουαν στην εντολή «Δεν θα μιλήσετε στον Ιμπράμ» και οι τρεις φίλοι που μπαινόβγαιναν στο σπίτι μας στην Κομοτηνή, που τρώγανε τα φαγητά που έψηνε η μητέρα μου, που συζήταγαν τα προβλήματά τους μαζί της σαν να ήταν η ψυχοθεραπεύτρια τους και στα πλαίσια αυτά της εκμυστηρευόντουσαν τα μυστικά τους; Από όποιον και να προερχόταν μια τέτοια εντολή. Θα άρχιζα να αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά με ποιο τρόπο η Υψηλή Πύλη έβαζε έριδες μεταξύ των ανθρώπων της Μειονότητας, χαλνούσε την ψυχολογία μας και μας οδηγούσε σε εκφυλισμό. Εγώ δεν το γνώριζα, αλλά η τριάδα το γνώριζε ότι ήδη από τα τέλη του 1987 μου είχε επιβληθεί απαγόρευση εισόδου στην Τουρκία. Πού να ήξερα πως είχε δοθεί το σήμα για την έναρξη της Επιχείρησης που αποτελεί και το αντικείμενο αυτής της σειράς των γραπτών μου. Το αντιλήφθηκα χρόνια αργότερα.
 
 
Καμπάνια συλλογής υπογραφών -3
 
Στη συνάντηση εκείνη κατά τα μέσα του 1986 με τον Σαδίκ περιληπτικά του εξήγησα πως η καμπάνια συλλογής υπογραφών μόνο δια μέσου συλλογικών οργάνων μπορούσε να διεξαχθεί και πως το πιο κατάλληλο για τον σκοπό αυτό ήταν το Ανώτατο Συμβούλιο. «Φέρε το θέμα στο Ανώτατο Συμβούλιο. Φερ’ το στη γενική συνέλευση του ημέτερου Συλλόγου.» Μου έλεγε πως το Ανώτατο Συμβούλιο δεν δεχόταν να αναλάβει το έργο αυτό. Πράγματι είχε απευθυνθεί, και μάλιστα με άλλες 5-10 υπογραφές, για να συζητηθεί η καμπάνια συλλογής υπογραφών, αλλά η σχετική συνάντηση δεν είχε πραγματοποιηθεί ποτέ, δεν το ήξερα αυτό. Ο Σαδίκ είχε δίκιο που παραπονιόταν. «Αλλά από τότε έχει περάσει κάμποσο διάστημα και η ιδέα συλλογής υπογραφών έχει ωριμάσει ακόμα περισσότερο. Κι ύστερα σήμερα έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο στη συλλογή υπογραφών, όλες αυτές οι εξελίξεις μπορεί να έχουν αλλάξει την ατμόσφαιρα εκεί και να την έχουν βελτιώσει.» του έλεγα και επέμενα να απευθυνθεί εκ νέου στο Ανώτατο Συμβούλιο.
 
Δεν γνωρίζω και δεν θυμάμαι αν αργότερα ο Σαδίκ μετέφερε ή όχι το θέμα στο Ανώτατο Συμβούλιο, αλλά αν είχε γίνει μια συνάντηση για την καμπάνια συλλογής υπογραφών θα το είχα πληροφορηθεί. Στην πρώτη γενική συνέλευση όμως του ημέτερου Συλλόγου (του Συλλόγου Επιστημόνων της Μειονότητας) ετέθη σε συζήτηση η καμπάνια συλλογής υπογραφών.
 
 
Ο ημέτερος Σύλλογος δεν δέχθηκε
 
Το θέμα στη γενική συνέλευση του Συλλόγου Επιστημόνων δεν αντιμετωπίσθηκε καθόλου με ενθουσιασμό από τα μέλη. Συζητήθηκε αντί το έργο αυτό να το αναλάβει ο Σαδίκ μόνος του να παρέμβει ο Σύλλογος και προς τον σκοπό αυτό να συσταθεί μια επιτροπή. Εκτός από τον Σαδίκ βγήκαν μόνο δυο άτομα που δήλωσαν πως ήθελαν να συμμετάσχουν στην επιτροπή, ο Αϊντίν Ομέρογλου που διέμενε στη Γερμανία και ο άλλος ο Ιμπράμ Ονσούνογλου που διέμενε στη Θεσσαλονίκη. Βλέποντας την κατάσταση αυτή ο Αϊντίν μετά λίγο δήλωσε πως αποσύρει την συμμετοχή του. Είχαμε απομείνει οι δυο μας, εγώ και ο Σαδίκ, δηλαδή δεν κατέστη δυνατή η σύσταση επιτροπής. Η συζήτηση στον Σύλλογο έληξε χωρίς να ληφθεί κάποια απόφαση για την καμπάνια συλλογής υπογραφών.
 
 
Δεν συντάσσεται η προκήρυξη που να εξηγεί την καμπάνια
 
Λίγο διάστημα μετά τη συνάντηση με τον Σαδίκ που περιέγραψα παραπάνω όταν τον συνάντησα πάλι στον Τσουκούρ Καφέ τον ρώτησα και μου έλεγε πως συνεχίζει να μαζεύει υπογραφές, αλλά δεν είχε συνταχθεί ακόμα ένα κείμενο για την προκήρυξη και εξακολουθούσε να βάζει τον κόσμο να υπογράφει σε λευκή κόλλα. Αν βέβαια θα υπήρχαν άνθρωποι που θα δεχόντουσαν σε συνθήκες αυτές να υπογράψουν. Δεν φαντάζομαι, για τον λόγο αυτό ο αριθμός των ατόμων που υπέγραψαν θα πρέπει να ήταν πολύ μικρός και ο Σαδίκ δεν τολμούσε να ανακοινώσει τον αριθμό αυτό επειδή θα ντρεπόταν. Την ημέρα εκείνη στη συζήτηση συμμετείχαν και άλλα άτομα, ένας από αυτούς ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Αρριανών Γιακούπ αγάς. Έλεγε πως δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε μια καμπάνια συλλογής υπογραφών της οποίας οι σκοποί δεν είχαν ανακοινωθεί. «Ίσως εκ των υστέρων προσθέσεις και μη πραγματικά προβλήματα. Δεν επιτρέπουν στον μειονοτικό να αποκτήσει ακίνητη περιουσία, αν το γράψεις αυτό είναι σωστό. Αλλά αν πεις πως στο αστυνομικό τμήμα μας βασανίζουν, αυτό δεν είναι αλήθεια. Αν έγραφες κάτι τέτοιο εγώ δεν θα υπόγραφα. Αν δεν δεσμευτείς μ’ ένα γραπτό κείμενο, ίσως προσθέσεις εκ των υστέρων ένα τέτοιο ισχυρισμό…» Τέτοια θέματα συζητήθηκαν.
 
Παρά την τόση πίεση γιατί δεν γραφόταν ένα κείμενο; Η ερώτηση αυτή τώρα μου’ ρχεται στο μυαλό. Νόμιζα ότι θα ήταν από παράλειψη, επειδή δεν κατανόησε τη σημασία του. Αλλά δεν είναι έτσι. Ο Σαδίκ ποτέ στη ζωή του δεν είχε γράψει ένα πολιτικό κείμενο, πώς να γράψει τώρα; Δεν είχε την εμπειρία και τη συσσώρευση γνώσης για να γράψει ένα κείμενο που θα διευκρίνιζε τους σκοπούς της καμπάνιας συλλογής υπογραφών και θα περιέγραφε συνοπτικά τα μειονοτικά προβλήματα, αυτός ήταν ο λόγος. Δεν είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Θα μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κάποιον άλλον, αλλά να ομολογήσει την αδυναμία του; Έτσι επέμενε να μαζεύει υπογραφές σε λευκή κόλλα. Θα περίμενε πολύ μέχρι ο δικός μας κόσμος να του παραχωρήσει την υπογραφή του. Για τον λόγο αυτό ο αριθμός των υπογραφών που είχε μαζέψει θα πρέπει να ήταν πολύ λίγος και αυτός ήταν ο λόγος που δεν τις έδειχνε σε κάποιον άλλον ούτε ανακοίνωνε τον αριθμό τους.
 
Όταν τον συνέλαβε για δεύτερη φορά η αστυνομία δεν βρισκόταν κανένα έγγραφο που να εξηγεί γιατί γινόταν η συλλογή υπογραφών. Η αστυνομία ψάχνει για προκήρυξη, αλλά δεν βρίσκει. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι εδώ και ένα χρόνο μαζεύονται υπογραφές σε λευκή κόλλα. Είναι δυνατόν; Δεν ξέρω τι μεσολάβησε, έχω αυτά που μου είπε ο Ισμαήλ Ροδοπλού σε μια κουβέντα μαζί μου. «Δεν υπήρχε προκήρυξη και γινόμαστε ρεζίλι. Έπρεπε να δείξουμε κάτι. Στο τέλος ο κλήρος έπεσε σε μένα να γράψω την προκήρυξη.»
 
Επειδή το κατηγορητήριο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε όσα έγραψε ο Ροδοπλού στην προκήρυξη, άρα αυτός που έκαψε τον Σαδίκ υπήρξε ο Ροδοπλού (!).
 
Αμφισβητώ και ερευνώ όλα πια. Ο Ροδοπλού που δεν υποστήριζε την καμπάνια συλλογής υπογραφών, αργότερα αναλαμβάνει να γράψει την προκήρυξη για την καμπάνια εν ονόματι του Σαδίκ. Αν είναι δυνατόν! Κι όμως έχει γίνει κι αυτό. Ο Ροδοπλού την εργασία αυτή θα έχει αναλάβει μόνο κατόπιν εντολής. Ο Ροδοπλού είναι από τους ανθρώπους που δεν θα κουνούσε το δακτυλάκι του για τον Σαδίκ, και δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Όταν βέβαια ήρθε η εντολή, όλα τα άλλα ξεχάσθηκαν. Και το περιστατικό αυτό δείχνει πως η Υψηλή Πύλη είχε ανάμειξη ευθύς εξ αρχής ή πολύ νωρίς.
 
 
Το ότι συλλέχθηκαν 15 χιλιάδες υπογραφές είναι ένα μικρό ψέμα
 
Στην «επίσημη» και σύντομη βιογραφία του Σαδίκ Αχμέτ, είναι φανερό πως έχει γραφτεί δια χειρός του Βαθέως Κράτους, δίνεται μεγάλη σημασία στην καμπάνια συλλογής υπογραφών και σημειώνεται πως έχει μαζέψει 15 χιλιάδες υπογραφές. Στην καμπάνια υπογραφών δίνεται μεγάλη σημασία, επειδή προφανώς δεν μπορούν να επιδείξουν κάποια άλλη δραστηριότητά του. Η εντύπωση που αποκομίζουν οι αναγνώστες είναι πως το γεγονός αυτό αυτός το διανοήθηκε, αυτός το έθεσε σε εφαρμογή κι αυτός το διεκπεραίωσε. Δεν αναφέρεται πως ήταν μια πρόταση των μειονοτικών συλλόγων της Γερμανίας και ούτε δίνεται άλλη πληροφορία. Καταβάλλεται προσπάθεια ώστε να μην προκύψει ανάγκη να αναφερθεί πως ο πατέρας της ιδέας της καμπάνιας ήταν ο με το διαγραμμένο όνομα Αϊντίν Ομέρογλου. Ο βασικός λόγος για τον οποίο ο Σαδίκ νιώθει μίσος προς τον Αϊντίν είναι αυτός. Ο πατέρας της ιδέας της καμπάνιας που τον έκανε «ξακουστό» είναι ο Αϊντίν προς τον οποίο κανονικά έπρεπε να νιώσει ευγνωμοσύνη. Από την άλλη όμως ο Αϊντίν είναι το άτομο για το οποίο το Βαθύ Κράτος και η ΜΙΤ, σ’ αυτά που υπηρετούσε και ήταν το όργανό τους ο Σαδίκ, έχουν εκτοξεύσει την πιο εξευτελιστική συκοφαντία και έχουν γράψει το πιο εξευτελιστικό λιβελλογράφημα στην ιστορία της Μειονότητας…. Η αποστολή του Σαδίκ δεν ήταν να τρέφει αισθήματα ευγνωμοσύνης προς τον Αϊντίν, τι είναι αυτό, αλλά να τον λοιδορεί όπου τον έβλεπε. 
 
Κοιτάξτε πώς εκδηλώθηκε μια φορά το μίσος και η οργή που ένιωθε ο Σαδίκ στον Αϊντίν, ας το διηγηθώ. Ο Σαδίκ είναι βουλευτής και ταυτόχρονα είναι «ο ηγέτης» που τον έχει στήσει η Τουρκία στη Μειονότητα. Περίοδος καλοκαιριού, οι ημέτεροι εργαζόμενοι στη Γερμανία βρίσκονται στην πατρίδα. Ο βουλευτής μας και ο ηγέτης μας τους καλεί για ένα αναψυκτικό και για κουβέντα στον κήπο της Ένωσης Νεολαίας. Μαζεύονται 8-10 εργαζόμενοι στη Γερμανία και μεταξύ αυτών και ο Αϊντίν Ομέρογλου. Έρχεται ο σερβιτόρος κι ο Σαδίκ κερνά από μια πορτοκαλάδα στους φιλοξενούμενούς του. Μετά δείχνοντας με το χέρι του τον Αϊντίν με μια αναντίρρητη αποφασιστικότητα δίνει εντολή στον σερβιτόρο: «Δεν έχει σ’ αυτόν. Δεν θα φέρεις σ’ αυτόν πορτοκαλάδα!» (!!) … Στα τέλη του 20ου αιώνα δύσκολα βρίσκεις παρόμοια πρωτόγονη συμπεριφορά.
 
Ο Σαδίκ επί τέλους αναφέρει πόσες είναι οι υπογραφές που έχει συλλέξει: 15 χιλιάδες! Νομίζω πως δήλωσε μια φορά και δεν έδωσε συνέχεια. Μέχρι τότε όλο απόφευγε να απαντήσει στο ερώτημα πόσες υπογραφές έχει μαζέψει. Ύστερα φαίνεται πως έκατσε και σκέφτηκε και αποφάσισε να δηλώσει 15 χιλιάδες. Στην επίσημη βιογραφία του και στις ιστοσελίδες σχετικές με το άτομό του και σε άλλες πηγές πάντα γίνεται λόγος για 15 χιλιάδες υπογραφές. Υπάρχει δεύτερο άτομο που να είδε αυτές τις 15 χιλιάδες υπογραφές; Δεν υπάρχει. Πού είναι κρυμμένες οι υπογραφές αυτές τώρα; Στο αρχείο του Σαδίκ; Γιατί δεν τις παρουσιάζουν; Και δεν τις εκθέτουν; Ή μήπως προχώρησε στην κατάσχεσή τους η αστυνομία; Θυμάστε να έχει γίνει κάποια ανακοίνωση, κάποια καταγγελία για την κατάσχεση της αστυνομίας;
 
Ο ισχυρισμός ότι οι υπογραφές είναι 15 χιλιάδες αποτελεί ένα μεγάλο ψέμα. Το ότι είναι ψέμα το ξέρουν πρώτα αυτοί που έβαλαν τον αριθμό αυτό στην «επίσημη βιογραφία» του Σαδίκ. Και μεσ’ τη Μειονότητα το ξέρουν ακόμα αρκετά άτομα, αλλά κιχ! Από τους μη γνωρίζοντες τόλμησε κανείς να το αμφισβητήσει; Η κοινότητά μας μπόρεσε να αμφισβητήσει κάτι που είχε προέλευση την Υψηλή Πύλη; Δεν κατάπιε αυτούσια και τα πιο τερατώδη ψέματα; Κοιτάξτε, ας κάνουμε μια πράξη απλής αριθμητικής. Ο Σαδίκ την ημέρα κατά μέσο όρο πόσες υπογραφές θα έχει μαζέψει; 10 υπογραφές; Κάθε μέρα 10 υπογραφές λέω. Θα πείσεις 10 χωρικούς μόνος σου εξηγώντας τους, που προηγουμένως δεν έχουν ενημερωθεί καθόλου, και θα τους πείσεις να υπογράψουν σε λευκή κόλλα, έτσι; Άντε να υποθέσουμε πως το κατάφερε αυτό. Πόσο κράτησε η καμπάνια του Σαδίκ; Ξεκίνησε μετά τον Ντεντέ, μετά τα μέσα του 1985 και έληξε στις 8 Αυγούστου 1986 με τη σύλληψή του στην Αλεξανδρούπολη και τη μήνυση που κατατέθηκε εναντίον του. Δηλαδή ακριβώς ένα χρόνο. Να υποθέσουμε ότι τις 300 μέρες αφιέρωσε στη συλλογή υπογραφών; Δεν είναι δυνατόν, αλλά ας πούμε έτσι. Από 10 υπογραφές την ημέρα μας κάνουν 3 χιλιάδες υπογραφές. 3 χιλιάδες υπογραφές απέχουν παρασάγγας από τις 15 χιλιάδες υπογραφές. Για 15 χιλιάδες υπογραφές απαιτούνται την ημέρα κατά μέσο όρο 50 υπογραφές, που και «προφήτης» να είσαι δεν μπορείς να τις μαζέψεις. Εξ άλλου όταν μάζευε υπογραφές δεν είχε ανακηρυχθεί ακόμα «προφήτης» από το Βαθύ Κράτος.
 
Ας αφήσουμε κατά μέρος τους υπολογισμούς κι ας έρθουμε στα πραγματικά γεγονότα. Ο Σεμπαχεδίν Εμίν Σαλεπτσή είναι ο συνήγορός του στη δίκη για την καμπάνια υπογραφών. Η ομολογία του στον στενό του φίλο, τον Μεχμέτ Μπιλγκέ: «Το ότι ο Σαδίκ μάζεψε 15 χιλιάδες υπογραφές είναι εντελώς ψευδές. Ο Σαδίκ μόλις 500 υπογραφές μπόρεσε να μαζέψει. Κι απ’ αυτές οι μισές ήταν πλαστές. Δηλαδή κάποιος υπόγραψε ο ίδιος, αλλά δεν περιορίστηκε σ’ αυτό, υπόγραψε και για τον πατέρα του και για τη θεία του, χωρίς να τους ρωτήσει και χωρίς να τους ενημερώσει.» Δεν υπάρχει κανείς από την Ομάδα που να μην ξέρει αυτήν την αλήθεια. Αλλά κανείς τους δεν μπόρεσε να την αναφέρει.
 
Με άλλα λόγια ο Σαδίκ δεν κατάφερε να μαζέψει περισσότερες υπογραφές από τον Ντεντέ που τις μάζευε στο μαγαζί του χωρίς να το κουνάει ρούπι. Και ο Σαδίκ με την έγκριση του Βαθέως Κράτους ξεκινούσε την πολιτική του καριέρα μ’ ένα μεγάλο ψέμα και συνέχισε μ’ ένα σωρό άλλα ψέματα και μπούρδες.
 
 
Η κατάληξη της καμπάνιας συλλογής υπογραφών
 
Ο Σαδίκ μετά μερικούς μήνες από την προειδοποίηση της αστυνομίας στις 8 Αυγούστου 1986 συνελήφθη στην Αλεξανδρούπολη και η καμπάνια έληξε εκεί. Ο βουλευτής Μεχμέτ Μουφτήογλου έτρεξε στην Αλεξανδρούπολη και μεσολάβησε για να αφεθεί ελεύθερος. Την ευθύνη είχε αναλάβει ο Μουφτήογλου, λέγοντας ότι «Εγώ του είπα του Σαδίκ να μαζέψει υπογραφές, στο δικό μου όνομα μάζευε υπογραφές.» Ο Σαδίκ δεν ευχαρίστησε τον Μουφτήογλου. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήξερε να λέει ευχαριστώ και δεν το ‘μαθε μέχρι να πεθάνει. Τρία χρόνια μετά από το περιστατικό αυτό ο Σαδίκ Αχμέτ, ευνοούμενος και εκτελεστής του Βαθέως Κράτους, εκτόξευε λάσπες σε βάρος του Μουφτήογλου, που ήταν ο αγάς του από το Τζελάλ Μπαγιάρ και τη Θεσσαλονίκη με μια έκφραση που χρησιμοποιείται στον κάμπο των Σαπών, «Αυτός είναι γκιαουρτζής [3]», χωρίς να ντρέπεται. 
 
 

Ιμπράμ Ονσούνογλου

 
 

(το τουρκικό κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ΤΙΚΕΝ στις 5/7/2018)
 
[1] «Υφίσταμαι την κακοσμία του στόματος κάποιου»: Ανέχομαι τις ιδιοτροπίες και ανυπόφορες συμπεριφορές κάποιου.
 
[2] Τριάδα: Σαδίκ Αχμέτ, Σεμπαχεδίν Εμίν και Ισμαήλ Μολλά (Ροδοπλού), οι 3 που αργότερα στις εκλογές 18 Ιουνίου 1989 αποτέλεσαν τους υποψήφιους βουλευτές του «ανεξάρτητου» (βαθυκρατικού) συνδυασμού στον νομό Ροδόπης. Ο ευνοούμενος του Βαθέως Κράτους ήταν βέβαια ο Σαδίκ, ενώ ο Σεμπαχεδίν και ο Ροδοπλού ήταν «γλάστρες». Ήταν αδύνατον να μην είχαν αντιληφθεί τον ρόλο στον οποίο τους προόριζαν, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν κιχ. Ο Σεμπαχεδίν συνήλθε μόνον όταν είδε την πανωλεθρία που έπαθε και διαμαρτυρήθηκε στον πρόξενο: «Μας υποσχεθήκατε ότι θα είσθε ουδέτεροι απέναντι στους τρεις. Αλλά όλοι εδώ, όλο το προσωπικό εργασθήκατε για τον Σαδίκ.» Για τους κομματικούς υποψήφιους που είχαν κηρυχθεί «προδότες» από το «εθνικό κέντρο» και τους είχε απαγορευθεί η είσοδος στην Τουρκία ούτε λόγος από τον μειονοτικό δικηγόρο, υπερασπιστή του δικαίου, παρά φροντίδα για το τομάρι του. Στις επόμενες πρόωρες εκλογές που διεξάχθηκαν μετά 6 μήνες αρνήθηκε να είναι υποψήφιος. Ως δικηγόρος ήταν οικονομικά ανεξάρτητος και είχε το θάρρος να πει όχι. Θεωρούσε τον εαυτό του πολύ αδικημένο από το Προξενείο.
 
[3] Γκιαουρτζής: «Φιλογκιαούρης, φίλος των γκιαούρηδων, ενδοτικός στους γκιαούρηδες, φιλέλληνας, άρα μη σωστός τούρκος», είναι ένας υβριστικός και ρατσιστικός όρος που εισήχθη στην τοπική διάλεκτο της Μειονότητας από τον Σαδίκ. Εγώ προ του Σαδίκ δεν είχα ακούσει τη λέξη.


Ετικέτες: Θράκη, Μειονότητα, Δικαιοσύνη, Σαδίκ Αχμέτ, Ιμπράμ Ονσούνογλου, Ιστορία