Ναζί, ελληνικές ταινίες, και μετεμφυλιακή κοινωνία

Ναζί, ελληνικές ταινίες, και μετεμφυλιακή κοινωνία

  • Ναζί, ελληνικές ταινίες, και μετεμφυλιακή κοινωνία

"- Να 'ταν τρόπος λέει, να μη σε πιάναν' οι σφαίρες...

- Να είσαι αόρατος ε...

- Ν' αρπάξεις ένα καλάθι χειροβομβίδες, και ν' αρχίσεις. Και να Κομαντατούρα, και να Κομανταπιάτσα, να φλάχτεν, να φλούχτεν...

- Ψηλά τα χέρια Χίτλερ!

- Να σου τελειώσω εγώ τον πόλεμο μεσα σ' ένα εικοσιτετράωρο..."

Βασίλης Διαμαντόπουλος και Θανάσης Βέγγος, στην ταινία του Ροβήρου Μανθούλη "ψηλά τα χέρια Χίτλερ" (1962).



Θέμα της ταινίας, η κατοχή. Το έτος που προβλήθηκε, το 1962. Ένα από αυτά τα "πέτρινα χρόνια" της παντοδυναμίας της δεξιάς, και της δίωξης των κομμουνιστών...

Μέσα από αυτά, μου ήρθε και το συμπέρασμα που παραθέτω παρακάτω.

Ακόμα και στην αντικομμουνιστική μετεμφυλιακή, υπερσυντηρητική κοινωνία της χώρας μας, η περίοδος της κατοχής εμφανιζόταν ως περίοδος των τεράτων.

Στη συνείδηση του λαού, μέσα απο κάθε μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (ειδικότερα, μέσα από τις ταινίες), οι ναζί παρουσιάζονταν ως μιαρά τέρατα, απάνθρωπα όντα, δολοφόνοι (αυτό που ήταν δηλαδή), δηλαδή οι απόλυτοι εχθροί της πατρίδος. 

Σε αυτήν την αντικομουνιστική περίοδο βέβαια, δεν υπήρχε ουδεμία αναφορά στον ηρωικό αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των κομμουνιστών ενάντια στους ναζί.

Η αντίσταση παρουσιαζόταν γενικά ως "πατριωτική", και δρούσε, είτε αυθόρμητα, είτε με εντολές του συμμαχικού στρατηγείου. 

Όμως και πάλι, το αφηγημα ήταν "Έλληνες πατριώτες ενάντια στους ναζί εχθρους της πατρίδος".

Σχετικά με τους δοσίλογους, και πάσης φύσεως συνεργάτες των κατακτητών, δινόταν η εικόνα του βρωμερού ανθρώπου, του γλοιώδους υποκειμένου (θυμηθείτε τις αξέχαστες ερμηνείες των ηθοποιών Δήμου Σταρένιου και Αρτέμη Μάτσα), το οποίο διαπράττει το ύψιστο αμάρτημα, την πιο χυδαία πράξη: την προδοσία της ιδίας του της πατρίδος. 

Το παραπάνω πλαίσιο, δημιουργούσε μια αποστροφή στον λαό, ο οποίος έβλεπε στην οθόνη να συντελούνται ναζιστικά εγκλήματα. Οπότε, υπήρχε και μια αντιναζιστική διάθεση από το μεγαλύτερο μέρος του, ανεξαρτήτως τον πολιτικό χώρο που ανήκε. 

Δυστυχώς, καταλαβαίνουμε πως ζούμε σε μια άσχημη εποχή φαστιστικοποίησης, όταν βλέπουμε πως ακόμα και αυτό το "ατελώς αντιναζιστικό" αφηγημα άλλαξε.

Απολογητές και οπαδοί του ναζισμού κάνουν πλέον ανοιχτή φασιστική προπαγάνδα, φτάνουν στο σημείο να αποκτούν έδρες στη βουλή, και φασιστοειδή με τατουάζ στο μπράτσο τη σβάστικα, αποκαλούνται "Έλληνες πατριώτες".

Εν ολίγοις, ανθρωποειδή, τα οποία σε περίπτωση που, π.χ. τα είχε δει ένας χωρικός της δεκαετίας του 1960 (ακόμη και φανατικός οπαδός του βασιλέως και ψηφοφόρος της ΕΡΕ), θα τα είχε πλακώσει στο ξύλο, και μόνο στη θέα του αγκυλωτού σταύρου στο μπράτσο τους.

Σκεφτείτε λοιπόν τι κατήφορο έχει πάρει πλέον η κοινωνία και πόση φασιστικοποίηση υπάρχει...


Γρηγόρης Καραγιαννίδης


Ετικέτες: Ακροδεξιά, Ναζισμός, Κατοχή, Φασισμός, Κοινωνία