Ανακοίνωση της ΔΕΑ σχετικά με την ομάδα που αποχώρησε

Ανακοίνωση της ΔΕΑ σχετικά με την ομάδα που αποχώρησε

  • Ανακοίνωση της ΔΕΑ σχετικά με την ομάδα που αποχώρησε

Η ομάδα συντρόφων και συντροφισσών που αποσπάστηκε πρόσφατα από τη ΔΕΑ, με κείμενο που έδωσαν στη δημοσιότητα, γνωστοποιούν τις απόψεις τους, συνεχίζοντας όμως μια διαρκή και ενδεικτικά υποκριτική «παραλλαγή» πάνω σε κρίσιμης σημασίας πολιτικές θέσεις.
 
Εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να απα­ντή­σου­με, ασχο­λού­με­νοι όμως μόνον με τις πο­λι­τι­κές θέ­σεις όπως οι σ. αυτοί τις δια­τύ­πω­σαν γρα­πτά, στον έντο­νο εσω­τε­ρι­κό διά­λο­γο που προη­γή­θη­κε της από­σπα­σης τους από την Ορ­γά­νω­ση μας.
 
Στον προ­συ­νε­δρια­κό και συ­νε­δρια­κό διά­λο­γο της ΔΕΑ, οι σ. αυτοί ισχυ­ρί­στη­καν τα εξής: Ο κα­πι­τα­λι­σμός διε­θνώς, αλλά και στην Ελ­λά­δα, έχει βγει από τις συν­θή­κες της κρί­σης: «Η στα­θε­ρο­ποί­η­ση και η ανά­καμ­ψη έχουν πλέον με­σο­πρό­θε­σμο χα­ρα­κτή­ρα».
 
Η εκτί­μη­ση τους για τη στα­θε­ρο­ποί­η­ση του συ­στή­μα­τος επε­κτά­θη­κε και στο πο­λι­τι­κό πεδίο: «η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, η μα­κρο­βιό­τε­ρη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση… είναι η στα­θε­ρό­τε­ρη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση». Από τις εκτι­μή­σεις αυτές οι σ. έβγα­λαν ένα ιδιαί­τε­ρα σφα­λε­ρό πο­λι­τι­κό συ­μπέ­ρα­σμα: «το κύμα πέ­ρα­σε», οι πε­ρι­πέ­τειες της πο­λι­τι­κής κρί­σης πέ­ρα­σαν, μπρο­στά μας ανοί­γε­ται: «ένα με­σο­διά­στη­μα… που μπο­ρεί να κρα­τή­σει είτε ένα χρόνο, είτε πέντε χρό­νια…». Ποια είναι τα κα­θή­κο­ντα που έχου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με κατά τη διάρ­κεια αυτού του με­σο­δια­στή­μα­τος στα­θε­ρο­ποί­η­σης; Η απά­ντη­ση τους είναι απλή (και παι­διά­στι­κη): «πάλη ενά­ντια στο ρε­φορ­μι­στι­κό εκ­φυ­λι­σμό, με δια­μόρ­φω­ση εναλ­λα­κτι­κής ηγε­σί­ας, προ­γράμ­μα­τος, στρα­τη­γι­κής».
 
Η τάση να κη­ρύ­ξει κα­νείς το τέλος της κρί­σης, το τέλος της υπο­χρέ­ω­σης να απα­ντά στα σκλη­ρά δι­λήμ­μα­τα πο­λι­τι­κής, η από­συρ­ση στην αυ­τα­πά­τη ενός «με­σο­δια­στή­μα­τος» στα­θε­ρό­τη­τας, είναι ισχυ­ρές εν­δεί­ξεις ότι η υπό­σχε­ση για αντι­πα­ρά­θε­ση με «τον ρε­φορ­μι­στι­κό εκ­φυ­λι­σμό», η δέ­σμευ­ση για προ­σπά­θεια «δια­μόρ­φω­σης εναλ­λα­κτι­κού προ­γράμ­μα­τος και στρα­τη­γι­κής», είναι για τους σ. αυ­τούς ζη­τή­μα­τα στα οποία θα ανα­ζη­τή­σουν απα­ντή­σεις μέσα στον εύ­κο­λο δρόμο της κα­ταγ­γε­λί­ας και μέσα στην αδια­τά­ρα­κτη ηρε­μία του γρα­φεί­ου με βα­σι­κό ερ­γα­λείο το πλη­κτρο­λό­γιο. Η συ­μπε­ρί­λη­ψη στους στό­χους αυ­τούς της «δια­μόρ­φω­σης εναλ­λα­κτι­κής ηγε­σί­ας» ανα­δει­κνύ­ει και κά­ποιους άλ­λους καη­μούς, πιο προ­σω­πι­κούς, από τους οποί­ους πολύ υπέ­φε­ραν απο­μο­νω­μέ­νες γκρού­πες της Άκρας Αρι­στε­ράς στο πα­ρελ­θόν…
 
Ξε­δι­πλώ­νο­ντας έναν τέ­τοιο προ­σα­να­το­λι­σμό, οι σ. αυτοί ήρθαν σε μια ισχυ­ρή σύ­γκρου­ση με την μαρ­ξι­στι­κή πα­ρά­δο­ση του Ενιαί­ου Με­τώ­που, προ­τεί­νο­ντας μιαν εξαι­ρε­τι­κά στενή ανά­γνω­ση της που, στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες, απο­τε­λεί πλήρη απόρ­ρι­ψη της ενιαιο­με­τω­πι­κής δρά­σης και της με­τα­βα­τι­κής πο­λι­τι­κής. Έτσι ήρθαν σε αντι­πα­ρά­θε­ση με όλη την εμπει­ρία της ΔΕΑ, που πε­ρι­λαμ­βά­νει επι­λο­γές ευ­θύ­νης, όπως η συμ­με­το­χή στο Ελ­λη­νι­κό Κοι­νω­νι­κό Φό­ρουμ, η ίδρυ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η μάχη στο εσω­τε­ρι­κό του για ρι­ζο­σπα­στι­κό αρι­στε­ρό προ­σα­να­το­λι­σμό, η ρήξη του 2015 αλλά και η επι­μο­νή για τη συ­γκρό­τη­ση εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής και εκλο­γι­κής λύσης απέ­να­ντι στον Τσί­πρα μέσα από τη δη­μιουρ­γία της ΛΑΕ. Όμως, ταυ­τό­χρο­να, έτσι ήρθαν σε ρήξη με την πάγια και επί­μο­νη επι­λο­γή, του συ­ντρι­πτι­κά πλειο­ψη­φι­κού τμή­μα­τος της διε­θνούς Επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς, που στις συν­θή­κες κρί­σης του συ­στή­μα­τος και της σκλη­ρής εν εξε­λί­ξει επί­θε­σης του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, επι­διώ­κει μέσω της ενιαιο­με­τω­πι­κής πο­λι­τι­κής να οι­κο­δο­μή­σει τις απα­ντή­σεις της τόσο στο κι­νη­μα­τι­κό όσο και στο πο­λι­τι­κό πεδίο. Κρύ­βο­ντας από τον εαυτό τους και κυ­ρί­ως από όσους τους ακο­λού­θη­σαν, τα αδιέ­ξο­δα της αντί­πα­λης, της σε­χτα­ρι­στι­κής επι­λο­γής.
 
Στις συν­θή­κες της ση­με­ρι­νής κι­νη­μα­τι­κής και πο­λι­τι­κής υπο­χώ­ρη­σης είναι φυ­σιο­λο­γι­κό να εντεί­νο­νται οι πο­λε­μι­κές και οι αντι­πα­ρα­θέ­σεις στο εσω­τε­ρι­κό της Αρι­στε­ράς. Κά­ποιες από αυτές είναι ανα­γκαί­ες: η ΔΕΑ ποτέ δεν υστέ­ρη­σε στο κα­θή­κον της αντι­πα­ρά­θε­σης πάνω στα ζη­τή­μα­τα του εθνι­κι­σμού, του ρα­τσι­σμού, του πο­λέ­μου και του ιμπε­ρια­λι­σμού. Οι σ. αυτοί επα­να­λαμ­βά­νουν σή­με­ρα, με κα­κο­χω­νε­μέ­νο τρόπο, κά­ποιες θέ­σεις πάνω σ’ αυτά τα ζη­τή­μα­τα, θέ­σεις που δι­δά­χτη­καν από την πλειο­ψη­φία της ΔΕΑ (με αξιο­ση­μεί­ω­τα πε­ριο­ρι­σμέ­νη δική τους συμ­βο­λή) και μέσα στην πο­ρεία του συ­νό­λου της Ορ­γά­νω­σης μας. Όμως απο­τυγ­χά­νουν πλή­ρως να εξι­σορ­ρο­πή­σουν αυτές τις ανα­γκαί­ες πο­λι­τι­κές θέ­σεις με άλλες, εξί­σου ανα­γκαί­ες, επι­λο­γές.
 
Κατά την συ­νε­δρια­κή μας συ­ζή­τη­ση, οι σ. αυτοί ορ­κί­ζο­νταν ότι δεν προ­τεί­νουν μια ρήξη με τη ΛΑΕ. Κα­τη­γο­ρού­σαν μά­λι­στα τους σ. της πλειο­ψη­φί­ας της Ορ­γά­νω­σης, ότι υπο­τασ­σό­μα­στε στο ρε­φορ­μι­σμό, ότι με τις από­ψεις και την στάση μας στα «εθνι­κά» και στο ζή­τη­μα των πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών, δη­μιουρ­γού­με τον κίν­δυ­νο «να φύ­γου­με νύχτα από τη ΛΑΕ». Λίγες βδο­μά­δες μετά, δια­βά­ζο­ντας το μα­νι­φέ­στο τους στην εφη­με­ρί­δα «Το Πο­ντί­κι» (μια εφη­με­ρί­δα ολί­γον φι­λι­κή προς τον Τσί­πρα και προς τούτο με έντο­νο «δη­μο­σιο­γρα­φι­κό εν­δια­φέ­ρον» για τυχόν πε­ρι­πέ­τειες της ΛΑΕ…) τους βλέ­που­με να δη­λώ­νουν ότι «προς το παρόν, του­λά­χι­στον, δεν απο­χω­ρούν από τη ΛΑΕ». Έχο­ντας βγει από την ομπρέ­λα προ­στα­σί­ας της συμ­με­το­χής τους στη ΔΕΑ, οφεί­λουν να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σουν ότι τε­λεί­ω­σαν οι ευ­κο­λί­ες της «λού­φας και πα­ραλ­λα­γής». Οφεί­λουν να πουν κα­θα­ρά, ανα­λαμ­βά­νο­ντας κό­στος και συ­νέ­πειες, αν προ­τί­θε­νται να δου­λέ­ψουν για τη συ­γκρό­τη­ση μιας εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής και εκλο­γι­κής απά­ντη­σης στον Τσί­πρα. Οφεί­λουν να πουν αν προ­τί­θε­νται να ερ­γα­στούν για κά­ποια - και για ποιαν; - πο­λι­τι­κή συ­νερ­γα­σία της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς ή αν απο­σύ­ρο­νται άμεσα στην άνεση του «με­σο­δια­στή­μα­τος». Σε ότι μας αφορά, θα επι­μεί­νου­με: θα ερ­γα­στού­με για την ενί­σχυ­ση της ΛΑΕ, χωρίς να υπο­στέλ­λου­με ούτε πόντο τις κρι­τι­κές μας σε αυτήν, επι­μέ­νο­ντας ότι μια συ­νερ­γα­σία με­τα­ξύ των δυ­νά­με­ων της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ (και άλλων δυ­νά­με­ων της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς) είναι η μόνη επι­λο­γή που στέ­κε­ται στο ύψος των προ­κλή­σε­ων της συ­γκυ­ρί­ας.
 
Αφή­σα­με στο τέλος τις κρι­τι­κές των σ. αυτών για τα ζη­τή­μα­τα περί, τάχα, εσω­κομ­μα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Γιατί θε­ω­ρού­με αυτές τις κρι­τι­κές ως συ­νη­θι­σμέ­νη «ευ­κο­λία» μέσα στις δύ­σκο­λες συν­θή­κες των δια­σπά­σε­ων στην Αρι­στε­ρά. Γιατί, επί­σης, τις απα­ντή­σεις μας επί της ου­σί­ας τις δώ­σα­με στην πράξη, πα­ρέ­χο­ντας στους σ. τα πλήρη δι­καιώ­μα­τα να υπο­στη­ρί­ξουν τις από­ψεις τους: είχαν δι­καί­ω­μα να δη­μο­σιεύ­σουν οτι­δή­πο­τε επι­θυ­μού­σαν κατά τον προ­συ­νε­δρια­κό διά­λο­γο (22 κεί­με­να, ενώ η πλειο­ψη­φία είχε 26 μαζί με τα ει­ση­γη­τι­κά και τους απο­λο­γι­σμούς), είχαν δι­καί­ω­μα αντι-ει­σή­γη­σης με ίσο χρόνο με την πλειο­ψη­φία μέσα στις προ­συν­δια­σκε­ψια­κές ολο­μέ­λειες των πε­ρι­φε­ρεια­κών Ορ­γα­νώ­σε­ων της ΔΕΑ και στη Συν­διά­σκε­ψη της, είχαν δι­καί­ω­μα ανα­λο­γι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης σε όλα τα όρ­γα­να, είχαν δι­καί­ω­μα δια­τή­ρη­σης της φρά­ξιας τους, δια­μόρ­φω­σης συλ­λο­γι­κής άπο­ψης και υπε­ρά­σπι­σης της. Δεν είχαν όμως δι­καί­ω­μα να με­τα­τρέ­ψουν μο­νο­με­ρώς της ΔΕΑ σε «μέ­τω­πο» δια­κρι­τών ορ­γα­νώ­σε­ων και αυτό το διεκ­δί­κη­σαν κου­τσα­βά­κι­κα και προ­κλη­τι­κά. Λίγες βδο­μά­δες αρ­γό­τε­ρα, αυτοί που αρ­νού­νταν το ελά­χι­στο όριο μιας συλ­λο­γι­κής λει­τουρ­γί­ας μέσα στη ΔΕΑ, προ­σπα­θούν να επι­βά­λουν σκλη­ρό «δη­μο­κρα­τι­κό συ­γκε­ντρω­τι­κό» κα­θε­στώς μέσα σε κι­νη­μα­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις στον αντι­ρα­τσι­στι­κό χώρο. Είναι μια έν­δει­ξη υπο­κρι­σί­ας αλλά, κυ­ρί­ως, μια από­δει­ξη ότι δεν υπήρ­χε η δυ­να­τό­τη­τα δη­μο­κρα­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης μιας κα­κό­βου­λης τα­κτι­κής, μιας ομά­δας που απέ­φυ­γε συ­στη­μα­τι­κά να μι­λή­σει ανοι­χτά, ενιαία και κυ­ρί­ως έντι­μα.
 
 
ΥΓ. Στην εξί­σου συ­νη­θι­σμέ­νη τα­κτι­κή πα­ρου­σί­α­σης «υπο­γρα­φών» ώστε να δη­μιουρ­γη­θούν εντυ­πώ­σεις με τους αριθ­μούς, θα θέ­λα­με να θυ­μί­σου­με ότι η έν­νοια του μέ­λους, στη ΔΕΑ του­λά­χι­στον, έχει κά­ποιες ελά­χι­στες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Που είναι δια­φο­ρε­τι­κές από τις λί­στες φίλων, νέων και πα­λαιών…


Ετικέτες: Αριστερά, ΔΕΑ, Κόκκινο Δίκτυο