Η Αριστερά και ο ακήρυκτος πόλεμος

Η Αριστερά και ο ακήρυκτος πόλεμος

  • Η Αριστερά και ο ακήρυκτος πόλεμος

Του Άγγελου Καλοδούκα
 
Στην υποκρισία θα έπρεπε να υπήρχε όριο, αλλά αυτό το «έπρεπε» δεν υφίσταται στον πραγματικό κόσμο. Η υποκρισία συνήθως συνορεύει με τη ψευδή αυτοσυνείδηση. Η αυτοσυνείδηση θα «έπρεπε» να είναι σαφής και οριοθετημένη, αλλά δεν είναι. Συνήθως, εξαπατά εαυτούς και αλλήλους. 


Ο θάνατος του πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας έδωσε το έναυσμα για έναν οχετό υποκρισίας και εξαπάτησης. Τα κεντρικά δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης αφιέρωσαν το μεγαλύτερο χρόνο τους σε άθλιες δακρύβρεχτες αναφορές στην προσωπική ζωή και την οικογένεια του θανόντος, εθνικοπατριωτικές αρλούμπες φούσκωσαν τα στήθη των τηλεπαρουσιαστών «δημοσιογράφων» στη θαλπωρή των τηλεοπτικών στούντιο, μακριά από τα επικίνδυνα ύψη του Αιγαίου. Οι πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας επικοινώνησαν με αφορμή το «θλιβερό γεγονός» και αντάλλαξαν κουβέντες «καλής θέλησης» πριν κλείσουν το τηλέφωνο. Στη συνέχεια, φυσικά, συνέχισαν να τροφοδοτούν την πηγή όλων των «ατυχημάτων» στο Αιγαίο: το «εθνικό συμφέρον». 


Τα πράγματα φυσικά στο Αιγαίο είναι ξεκάθαρα. Πρόκειται για ένα ακήρυκτο πόλεμο με εκατοντάδες νεκρούς. Συνολικά, από το 1990 η ελληνική Πολεμική Αεροπορία μετρά 123 νεκρούς και έχει χάσει 85 αεροσκάφη, η αεροπορία Στρατού αριθμεί 28 νεκρούς και έχει χάσει 6 ελικόπτερα και η αεροπορία του Ναυτικού 3 νεκρούς. Η Τουρκία μετρά με τη σειρά της περισσότερους από 90 νεκρούς πιλότους σε 141 πτώσεις αεροσκαφών μόνο την περίοδο από το 1977 μέχρι το 2006. Α, ναι, στον καπιταλισμό ζούμε, οπότε να μην ξεχνάμε την απώλεια σε χρήμα. Σε σημερινές τιμές η ελληνική πλευρά μετρά απώλειες 20 δισεκατομμυρίων ευρώ.


Στον «εθνικό» θρήνο συμμετέχει φυσικά και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής Αριστεράς, η οποία είναι «εθνικά σκεπτόμενη». Ένα τμήμα της δεν πτοείται από τέτοια «ατυχήματα». Η υπεράσπιση των «εθνικών δικαίων» είναι πάνω από όλα, επομένως, θα έχουμε και «ένδοξους νεκρούς». Ένα άλλο της τμήμα, σε μια παράκρουση υποκρισίας και στρεβλωμένης αυτοσυνειδησίας, ζητά «μέτωπο ειρήνης» μιας και τα σύννεφα πολέμου στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή πυκνώνουν. Την ίδια ώρα ωστόσο, δηλώνει έτοιμη να πάει να πολεμήσει υπερασπιζόμενη τα «εθνικά δίκαια» σε Αιγαίο, Κύπρο, Μακεδονία.
 
Πατριωτισμός και πάλη για την ειρήνη δεν πάνε μαζί! Είναι απολύτως ασύμβατα! 
Αν η «δική σου» πατρίδα έχει δίκιο και η «άλλη» πατρίδα άδικο, τότε κάθε τίμημα είναι αποδεκτό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ένα τμήμα της Αριστεράς, αλληθωρίζει προς τη Ρωσία του Πούτιν και στο όνομα της δήθεν «αντιφασιστικής και αντιιμπεριαλιστικής» πάλης σε Ουκρανία και Συρία είναι έτοιμη να πολεμήσει ακόμα και σε ένα παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο μαζί με τον Πούτιν και τον Άσαντ! Είναι μειοψηφικό μεν κομμάτι της Αριστεράς, αλλά δεν πρόκειται για απλούς παράφρονες! Βρίσκει ακροατήριο στην Αριστερά, γιατί η Αριστερά είναι διαβρωμένη από τον πατριωτισμό, ακόμα και από τον καθαρόαιμο εθνικισμό. 


Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την ειρήνη, όποιος θεωρεί ότι η ειρήνη είναι βασικό αίτημα για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης των διευθυνόμενων τάξεων, υποχρεωτικά διεξάγει διμέτωπο πόλεμο: ενάντια στην πολεμοκαπηλία, την επιθετικότητα, την αρπακτικότητα και από τις δυο πλευρές των συνόρων. Ακόμα περισσότερο: είναι υποχρεωμένος να τονίζει την επιθετικότητα της «δικής του» πατρίδας. Μόνο έτσι πείθει ότι δεν είναι υποκριτής. Ότι η «αυτοσυνειδησία» του δεν είναι προκάλυμμα, ψευδής συνείδηση του εθνικισμού του.


Ετικέτες: Ελλάδα, Τουρκία, Αιγαίο, Πόλεμος, Αριστερά