Αφρίν: το τέλος των αυταπατών

Αφρίν: το τέλος των αυταπατών

  • Αφρίν: το τέλος των αυταπατών

Του Άγγελου Καλοδούκα


 
Η πτώση της Αφρίν υπογραμμίζει μια επαναλαμβανόμενη αλήθεια από τον 20ο αιώνα. Όποιος ποντάρει στις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις παίρνοντας το μέρος της μιας πλευράς, σπανίως κερδίζει. Η πλειοψηφία των Κουρδικών πολιτικών δυνάμεων πόνταρε στην υποστήριξη των ΗΠΑ για τη δημιουργία μιας αυτονομημένης κουρδικής οντότητας στην ευρύτερη περιοχή (Συρία-Ιράκ, ενδεχομένως μελλοντικά Ιράν), που θα λειτουργούσε ως προπομπός για τη δημιουργία ενός κράτους. Ο στόχος των ΗΠΑ ήταν να δημιουργηθεί ένα μόρφωμα που μαζί με το Ισραήλ θα αντιστάθμιζε τη στρατιωτική αδυναμία σε επίγειες δυνάμεις των Αμερικανών έναντι των ανταγωνιστών τους στην περιοχή. Το αποτέλεσμα των αμερικανικών επιδιώξεων ήταν Μόσχα, Άγκυρα, Δαμασκός, Βαγδάτη και Τεχεράνη να συμπέσουν στον κοινό τους παρονομαστή: στην αποφυγή να δημιουργηθεί οποιοδήποτε Κουρδικό κράτος ή πρόπλασμα κράτους που θα εξαρτιόταν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Τα χειρότερα για τους Κούρδους δεν τελειώνουν με την πτώση της Αφρίν. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, όπως κάθε ιμπεριαλισμού, είναι εξαιρετικά κυνική και ρεαλιστική. Η ήττα των Κούρδων θα επιταχύνει τις προσπάθειες των ΗΠΑ για επαναπροσέγγιση με την Τουρκία: για το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ η Τουρκία είναι εξαιρετικής σημασίας σύμμαχος για να εγκαταλειφθεί στον Πούτιν.


Το αποτέλεσμα είναι, για άλλη μια φορά, οι Κούρδοι να συνθλίβονται και να εγκαταλείπονται από όλους, Πούτιν, ΗΠΑ, Ε.Ε.. Άλλο ένα «μάθημα» από τον 20ο αιώνα. Όσο ηρωικοί και να ήταν οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες καταπιεσμένων εθνών και των λαών τους, στο τέλος αν δεν συντρίβονταν, δεν έφερναν καμιά κοινωνική απελευθέρωση, στη συντριπτική τους πλειοψηφία απέφεραν δικτατορίες που γρήγορα έγιναν εντελώς διεφθαρμένες. Χωρίς μια ριζοσπαστική-επαναστατική αλλαγή στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Δυστυχώς, το εξαιρετικό, μοναδικό και πολύτιμο παράδειγμα της Ροζάβα στο Δυτικό Κουρδιστάν, βρίσκεται αντιμέτωπο με συντριπτικά υπέρτερες αντιδραστικές δυνάμεις.
 
Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και η αυξανόμενη στρατιωτική ένταση στην ανατολική Μεσόγειο αφορούν ασφαλώς και την Ελλάδα. Για τον ελληνικό καπιταλισμό, η Τουρκία είναι ο κύριος εχθρός και ανταγωνιστής σε Αιγαίο-Κύπρο.


Είναι συνηθισμένο τα ελληνικά δημοσιογραφικά μέσα, ιδιαίτερα τα λεγόμενα προοδευτικά, να παρουσιάζουν τον Ταγίπ Ερντογάν ως Χίτλερ. Θα χρειαστεί να υπενθυμίσουμε δυο πράγματα.


Ι. Το καθεστώς στην Τουρκία είναι μια «ελεγχόμενη δημοκρατία», όπως ακριβώς και η Ρωσία του Πούτιν. Μπορεί το καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν να είναι αυταρχικό αλλά απέχει πολύ από μια φασιστική δικτατορία.


ΙΙ. Οι αναγωγές στον Χίτλερ είναι τουλάχιστον κωμικοτραγικές. Ούτε κατά διάνοια υπάρχει σύγκριση της Τουρκίας με τη στρατιωτική ή οικονομική ισχύ της Γερμανίας υπό τον Χίτλερ. Αν τα εγκλήματα ενός κράτους αρκούν για να χαρακτηριστεί κάποιος Χίτλερ, τότε από τον Τρούμαν και έπειτα όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται ως Χίτλερ. Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι ηγέτες του ανατολικού και του δυτικού κόσμου.


Αλλά το κυριότερο πρόβλημα με την παρομοίωση του Ερντογάν ως Χίτλερ είναι ότι ταυτίζεται με την ελληνική προπαγάνδα. Αν ο Ερντογάν και το καθεστώς του είναι χιτλερικό, τότε κάθε ελληνική και ελληνοκυπριακή διεκδίκηση νομιμοποιείται απέναντι στην Τουρκία. Τα πράγματα είναι πιο βολικά στη σημερινή συγκυρία: η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με τη Νότια Κύπρο έχουν ταυτίσει τα «ελληνικά συμφέροντα» με αυτά των ΗΠΑ και του Ισραήλ (οι ορντινάντσες είναι Αίγυπτος και Κατάρ). Συμμαχία δηλαδή με σφάχτες και μαζικούς δολοφόνους (εξαιρείται το Κατάρ!). Ναι, αλλά αν ο Ερντογάν είναι ο νέος Χίτλερ, τότε, όπως στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, κάθε συμμαχία δικαιώνεται!


Σε αυτήν την προπαγανδιστική δικαίωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής πολύτιμο δεκανίκι αποτελεί ο αριστερός εθνικισμός που ευδοκιμεί στην Αριστερά σε όλες της εκδοχές της, από την κυβερνητική έως τη ριζοσπαστική και «επαναστατική» εκδοχή της. Απλά, να υπενθυμίσουμε κάποια πράγματα στον κύριο Κοτζιά και το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών:


Το «ανήκουμε εις την Δύσην» έχει μακρά ιστορία. Επίσης, η επιδίωξη να μετατραπεί η Ελλάδα σε Ισραήλ των Βαλκανίων. Σήμερα ο κύριος Κοτζιάς, συνεχίζοντας την πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου και του Αντώνη Σαμαρά, νομίζει ότι με τον αμερικανικό στόλο και τις πλάτες του σιωνιστικού Ισραήλ θα υπερισχύσει του ανταγωνισμού με την Τουρκία. Αυτή η προσήλωση στη Δύση, με εξαίρεση τους πολέμους 1912-13, μόνο στρατιωτικές ήττες έχει αποφέρει στον ελληνικό καπιταλισμό σε Ελλάδα και Κύπρο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι αυτή τη φορά η εξέλιξη θα είναι διαφορετική. Το ΝΑΤΟ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να επέμβει στις ελληνοτουρκικές διαφορές υπέρ της Ελλάδας, ενώ οι ΗΠΑ τονίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι δεν προτίθενται να διαρρήξουν τους δεσμούς τους με την Τουρκία. Οι αυξανόμενοι εθνικισμοί εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αλλαγή πολιτικής της νέας γερμανικής κυβέρνησης στο θέμα των προσφύγων θα αφήσει την ελληνική κυβέρνηση εκτεθειμένη σε κάθε είδους πιέσεις και εκβιασμούς. Κάποιος θα πρέπει επειγόντως να πει στον κύριο Κοτζιά ότι ο κυνισμός στην εξωτερική πολιτική πληρώνεται πάντοτε με το ίδιο νόμισμα. Και ο ισχυρότερος κυνικός ανάμεσα σε κυνικούς, πάντοτε κερδίζει.


Ετικέτες: Τουρκία, ΗΠΑ, Συρία, Αφρίν, Κούρδοι, Ερντογάν