Αριστερή υποταγή στο «εθνικό συμφέρον»

Αριστερή υποταγή στο «εθνικό συμφέρον»

  • Αριστερή υποταγή στο «εθνικό συμφέρον»

Του Άγγελου Καλοδούκα
 
Στον καπιταλισμό είναι ο εθνικισμός αυτός που έχει αντικαταστήσει τη θρησκεία ως το όποιο του λαού. Διαπερνά πλήρως και την Αριστερά, ιδιαίτερα τον αριστερό ιδεολογικό αχταρμά που χαρακτηρίζει τον μέσο αριστερό.


Με αφορμή την αντιπαράθεση Ελλάδας-Τουρκίας δεν χάνεται η ευκαιρία από τα αριστερά έντυπα και σάιτ να στιγματιστεί η επιθετικότητα «της Άγκυρας» και να παρουσιαστεί η Ελλάδα ως αμυνόμενη και θύμα. Μέχρι αυτού του σημείου κατανοητό: δεν υπάρχει εθνικισμός που να παρουσιάζεται επιτιθέμενος. Πάντοτε εμφανίζεται αμυνόμενος. Το ίδια έλεγε και ο Χίτλερ και η ναζιστική προπαγάνδα, εμφανίζοντας τη Γερμανία αμυνομένη και απλά διεκδικώντας το ιστορικό πεπρωμένο της. Και, φυσικά, δεν υπάρχει έθνος που να μην πείθει τους υπηκόους του ότι έχει απόλυτο δίκιο απέναντι στους εχθρούς του έθνους. Αν συνέβαινε το ανάποδο, δεν θα υπήρχαν έθνη.


Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αξιοσημείωτη αλλαγή στην προπαγάνδα του ελληνικού κράτους. Και όχι μόνο. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη αλλαγή στην αριστερή υποστήριξη του ελληνικού εθνικισμού.


Μετά τη συντριβή του ελληνικού επεκτατισμού το 1922, η προπαγάνδα ήταν ότι η Ελλάδα είναι ειρηνική χώρα, δεν διεκδικεί τίποτα και ότι έχει το ηθικό δίκαιο με το μέρος της. Αυτή η προπαγάνδα έβρισκε τη αντήχησή της στην αριστερή δικαιολόγηση του ελληνικού εθνικισμού. Η Ελλάδα είχε πάντοτε δίκιο απέναντι στους εχθρούς της γιατί ήταν, δήθεν, θύμα του ιμπεριαλισμού. Οι κακοί ιμπεριαλιστές ευθύνονται για τη συντριβή του 1922 (Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί), στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία ήταν το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης γιατί, δήθεν, είχε μεγαλύτερη στρατηγική σημασία από την Ελλάδα, οι Αμερικανοί δήθεν ήθελαν τη διχοτόμηση της Κύπρου το 1974 και χρησιμοποίησαν τους Τούρκους ως πιόνια. Η Ελλάδα ήταν το θύμα του ιμπεριαλισμού σύμφωνα με τον αριστερό εθνικισμό, επομένως, ως θύμα ήταν δικαιωμένη.


Μετά την ήττα και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το τροπάριο άλλαξε. Σε αυτό βοήθησε και η οικονομική ανάπτυξη της χώρας που είχε προηγηθεί (μέλος του ΟΟΣΑ, των ισχυρότερων αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών). Η επέκταση του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια, το ότι ήταν μέλος της Ε.Ε., όλα βοήθησαν στην αυτοπεποίθηση του ελληνικού κεφαλαίου. Δεν χρειαζόταν πια η μίζερη ιδεολογία της μικρής χώρας-θύμα. Ο Σημίτης ξεκάθαρα εξέφραζε αυτό το πράγμα με το «η ισχυρή Ελλάδα». Τα Βαλκάνια γινόταν αυτό που ήταν ιστορικά για το ελληνικό κεφάλαιο: ο ζωτικός του χώρος.


Παρά την οικονομική κρίση του 2009-10 η εικόνα αυτή δεν άλλαξε. Η Ελλάδα παραμένει οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά, απολύτως κυρίαρχη στα Βαλκάνια. Η μόνη χώρα που μπορεί στα σοβαρά να την ανταγωνιστεί είναι η Τουρκία. Το χειρότερο: η Τουρκία είναι μάλλον πιο ισχυρή στρατιωτικά, δεν υπάρχουν πλέον οι συσχετισμοί του 1912-13.


Η απάντηση του ελληνικού κεφαλαίου και του πολιτικού της προσωπικού στα νέα δεδομένα ήταν αποφασιστική και με βάση το ιστορικό παρελθόν αναμενόμενη. Έγινε η χώρα που εκφράζει με τον πλέον ανοικτό και συνεπή τρόπο τα συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή. Η χώρα που είναι η πλέον πιστή σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι βομβαρδισμοί κατά των Αράβων (αμάχων κυρίως) γίνονται από ελληνικές βάσεις. Όσο η Τουρκία διαφοροποιούταν από τη Δύση (λόγω Κουρδικού, αλλά και γενικότερων ιδιαίτερων συμφερόντων της) τόσο περισσότερο η Ελλάδα ταυτιζόταν με όλα τα μιλιταριστικά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της Δύσης. Και βεβαίως, η Ελλάδα ανέπτυξε τις πλέον στενές σχέσεις με το Ισραήλ, την πλέον φονική στρατιωτική μηχανή της περιοχής. Το απόλυτο μαστίγιο της Δύσης στον αραβικό κόσμο. Και για να μην ξεχνιόμαστε: μεγάλη στρατιωτική δύναμη με πυρηνικά όπλα. Ανοιχτά πλέον, ξεκάθαρα, δεν υπάρχει κανένα «ηθικό πλεονέκτημα» στην πλευρά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Τα έθνη δεν χρειάζονται ηθική, τους φτάνουν τα συμφέροντα.


Όπως συμβαίνει πάντοτε στην ιστορία, η κυρίαρχη ιδεολογία επιβάλλεται και στους από κάτω. Η αριστερή ιδεολογία προσαρμόστηκε στις νέες ανάγκες. Αφού η Τουρκία αποτελεί θανάσιμο εχθρό για την πατρίδα, θεωρούμε ως αναγκαίο κακό, στην καλύτερη περίπτωση, τις συμμαχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτική. Στη χειρότερη εκδοχή, την καλύτερη και πιο έξυπνη απάντηση στην «τουρκική αδιαλλαξία». Το «ηθικό πλεονέκτημα» δεν το χρειάζεται ούτε η Αριστερά. Αυτό είναι μια αξιοσημείωτη αλλαγή.
Αυτήν την πολιτική υπηρετεί σήμερα με κυνική συνέπεια ο κύριος Νίκος Κοτζιάς. Και ακριβώς επειδή η Αριστερά είναι υποταγμένη στο «εθνικό συμφέρον», δηλαδή στα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος για τις πολεμοκάπηλες δηλώσεις του Υπουργείου Εξωτερικών της χώρας. Το αντίθετο, σιγοντάρονται.


Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είναι μόνος του. Στα «εθνικά ζητήματα» η ελληνική Αριστερά έχει ακριβώς τις ίδιες απόψεις με τον Μίκη. Όπως είπε ο μουσικοσυνθέτης, οι αριστεροί αγαπούν την πατρίδα με ένα μη εριστικό τρόπο! Τώρα… τι είναι εριστικό είναι ζήτημα εκτίμησης. Εριστικό είναι ότι την επόμενη φορά «δεν θα συμπεριφερθούμε τόσο ειρηνικά» που ξεστόμισε ο κύριος Κοτζιάς; Προς θεού…


Μια τελική παρατήρηση:


Η Ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα όπου η κυνική υπεράσπιση εθνικών συμφερόντων, οδήγησε σε εξίσου κυνικές αντιδράσεις του αντιπάλου, και τελικά σε εθνικές συμφορές. Αλλά, όπως είναι γνωστό, η ιστορία το μόνο που διδάσκει, είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται από αυτήν.


Ετικέτες: Αριστερά, Εθνικά Θέματα, Εθνικισμός