Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

  • Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

Απέναντι στις «φυλακές» της κυβέρνησης, τις κραυγές των ακροδεξιών, την ένοχη αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ
 
Η αντι­δρα­στι­κή ομι­λία του Αντώ­νη Σα­μα­ρά ήταν η μόνη πο­λι­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση στο «συ­νέ­δριο-σού­πα» της ΝΔ που «τά­ρα­ξε τα νερά». Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός έβγα­λε ένα δη­λη­τη­ριώ­δες μα­νι­φέ­στο κατά των «λα­θρο­με­τα­να­στών», της «ει­σβο­λής» και του «λα­θρε­ποι­κι­σμού», με εμ­φα­νή στόχο την απε­νο­χο­ποί­η­ση των ακραί­ων ρα­τσι­στι­κών ιδεών. Το χει­ρο­κρό­τη­μα που ει­σέ­πρα­ξε από τους συ­νέ­δρους ήταν η έκ­φρα­ση όσων στη «δεξιά πο­λυ­κα­τοι­κία», κα­λύ­πτουν τις το­πι­κές αντι­δρα­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις και απαι­τούν μια συ­νο­λι­κή «ιδε­ο­λο­γι­κή αντε­πί­θε­ση» απέ­να­ντι στην Αρι­στε­ρά.
 
Στον από­η­χο που προ­κά­λε­σε η ομι­λία, κλή­θη­κε να το­πο­θε­τη­θεί η Ντόρα Μπα­κο­γιάν­νη. Και τι απά­ντη­σε η «ψυχή» της «φι­λε­λεύ­θε­ρης» πα­ρά­δο­σης στη Δεξιά; «Λε­ξι­λό­γιο χρη­σι­μο­ποί­η­σε δια­φο­ρε­τι­κό ο κ. Σα­μα­ράς, λε­ξι­λό­γιο το οποίο στην πο­λι­τι­κή, ξέ­ρε­τε, είναι πά­ντο­τε εύ­πλα­στο», συ­μπλη­ρώ­νο­ντας ότι δεν είδε κά­ποια δια­φο­ρο­ποί­η­σή του από την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή.
 
Η κυ­νι­κή απο­δο­χή ενός «δια­φο­ρε­τι­κού λε­ξι­λο­γί­ου» από τη φι­λε­λεύ­θε­ρη Ντόρα έκρυ­βε μέσα της μια αλή­θεια: Πράγ­μα­τι τα όσα είπε ο Σα­μα­ράς δεν δια­φο­ρο­ποιού­νται από την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή, ίσα ίσα θα λέ­γα­με εμείς ότι την απο­τυ­πώ­νουν πιο ωμά και κα­θα­ρά, χωρίς φε­ρε­τζέ­δες.
 
Ο Στ. Γε­ωρ­γού­λας έγρα­φε σε ένα άρθρο απο­λο­γι­σμού της θη­τεί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ότι «πά­ψα­με να τους λέμε “λάθρο” αλλά δεν στα­μα­τή­σα­με να τους αντι­με­τω­πί­ζου­με ως τέ­τοιους». Σή­με­ρα η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ κλι­μα­κώ­νει αυτή την αντι­με­τώ­πι­ση και ο Σα­μα­ράς αι­σθά­νε­ται ότι ήρθε η ώρα «να τα πει με το όνομά τους».
 
Η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη, του «πο­λι­τι­κού φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού» και της «κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας», ενι­σχύ­ει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο το δόγμα της απο­τρο­πής (που πα­ρέ­λα­βε από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), υπό­σχε­ται επι­τά­χυν­ση και μα­ζι­κο­ποί­η­ση των απε­λά­σε­ων τις οποί­ες ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έκανε πιο... αργά και υλο­ποιεί το δόγμα «φυ­λα­κή για τους πολ­λούς, άσυλο σε ελά­χι­στους».
 
Η απά­ντη­ση στο αί­σχος της Μό­ριας ή της ΒΙΑΛ θα είναι η δη­μιουρ­γία Κλει­στών Κέ­ντρων Κρά­τη­σης σε Μυ­τι­λή­νη και Χίο, αλλά και σε άλλα νησιά του Αι­γαί­ου, φυ­λα­κί­ζο­ντας λες και είναι εγκλη­μα­τί­ες όσους απελ­πι­σμέ­νους φτά­νουν στην ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια ανα­ζη­τώ­ντας μια αξιο­πρε­πή ζωή ή ακόμα και την επι­βί­ω­ση. Η με­τα­φο­ρά στην εν­δο­χώ­ρα δεν αφορά την έντα­ξη των προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών στον κοι­νω­νι­κό ιστό, αλλά θα συν­δυα­στεί με πολ­λές «Αμυ­γδα­λέ­ζες» (για τις οποί­ες πε­ρη­φα­νεύ­τη­κε και ο Αντ. Σα­μα­ράς κά­νο­ντας απο­λο­γι­σμό της θη­τεί­ας του). Τα ξε­ρο­νή­σια ως τόπος εγκα­τά­στα­σης, μια εφιαλ­τι­κή ιδέα και λόγω ιστο­ρι­κού φορ­τί­ου σε αυτήν τη χώρα και λόγω διε­θνούς εμπει­ρί­ας (το δια­βό­η­το Να­ου­ρού στα ανοι­χτά της Αυ­στρα­λί­ας, «το νησί του θα­νά­του»), ανή­καν ως τώρα στο πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα δυ­νά­με­ων όπως η Ελ­λη­νι­κή Λύση του Κυ­ριά­κου Βε­λό­που­λου. Σή­με­ρα «νο­μι­μο­ποιού­νται» και συ­ζη­τιού­νται δίχως ίχνος ντρο­πής ως τμήμα του κυ­βερ­νη­τι­κού σχε­δια­σμού. Στην Κό­ριν­θο στοι­βά­ζο­νται σε απα­ρά­δε­κτες συν­θή­κες χωρίς βα­σι­κά αγαθά, ρεύμα ή νερό οι πρό­σφυ­γες που πε­τά­χτη­καν έξω από τις κα­τα­λή­ψεις στέ­γης που εκ­κε­νώ­θη­καν, δήθεν για να «γλι­τώ­σουν» από τις συν­θή­κες εκεί.
 
Στο μέ­τω­πο της απο­τρο­πής, η «ενί­σχυ­ση των θα­λάσ­σιων συ­νό­ρων» προ­α­ναγ­γέλ­λει νέες τρα­γω­δί­ες. Τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα φυ­λάσ­σο­νταν ήδη επί ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από το ΝΑΤΟ, τη Frontex, το Λι­με­νι­κό, και αυτό δεν στα­μά­τη­σε την προ­σπά­θεια των απελ­πι­σμέ­νων αν­θρώ­πων να δρα­πε­τεύ­σουν από την κό­λα­ση όπου ζουν. Η κλι­μά­κω­ση αυτής της πο­λι­τι­κής απο­τρο­πής δεν θα στα­μα­τή­σει τις «ροές», απλώς θα προ­σθέ­σει κι άλ­λους στη λίστα των δο­λο­φο­νη­μέ­νων στις θά­λασ­σες. Ήδη κα­τα­γρά­φο­νται πε­ρι­στα­τι­κά αυ­ξη­μέ­νης επι­θε­τι­κό­τη­τας των σκα­φών του Λι­με­νι­κού (εμ­βο­λι­σμοί ή και πυ­ρο­βο­λι­σμοί), που εμπλου­τί­ζουν τις πρα­κτι­κές τους πέρα από τη δια­βό­η­τη πρό­κλη­ση κυ­μά­των για την «ανά­σχε­ση» (βλ. συ­νή­θως βύ­θι­ση) των πλοια­ρί­ων που με­τα­φέ­ρουν πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες. Η κυ­βέρ­νη­ση μά­λι­στα ανα­κοί­νω­σε προ­σλή­ψεις νέων συ­νο­ριο­φυ­λά­κων (για τον Έβρο και για το Αι­γαίο), την ώρα που για άλλες κοι­νω­νι­κά ανα­γκαί­ες προ­σλή­ψεις (σε Υγεία, Παι­δεία κ.λπ.) «λεφτά δεν υπάρ­χουν». Φυ­σι­κά, μια νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κυ­βέρ­νη­ση επα­φί­ε­ται και στη συμ­βο­λή του κό­σμου της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Ο «συ­μπα­θής κλά­δος» των Ελ­λή­νων εφο­πλι­στών, που δεν φη­μί­ζε­ται για την απλο­χε­ριά του (το αντί­θε­το), έκρι­νε ότι αν πρό­κει­ται για τον πνιγ­μό φτω­χών αν­θρώ­πων, δύ­να­ται να συν­δρά­μει την εθνι­κή προ­σπά­θεια, δω­ρί­ζο­ντας 10 τα­χύ­πλοα σκάφη στο Λι­με­νι­κό για την «υπο­στή­ρι­ξη της απο­στο­λής του», η οποία ξέ­ρου­με καλά ποια είναι.
 
Σε αυτή την κρα­τι­κή αγριό­τη­τα προ­στί­θε­νται οι ρα­τσι­στι­κές το­πι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Οι αντι­δρά­σεις βλα­χο­δη­μάρ­χων, το­πι­κών πα­ρα­γό­ντων κ.ά. απέ­να­ντι στα σχέ­δια με­τε­γκα­τά­στα­σης, πα­ρό­τι εμ­φα­νί­ζο­νται σαν να βά­ζουν εμπό­δια στον κυ­βερ­νη­τι­κό σχε­δια­σμό, στην ουσία ενι­σχύ­ο­νται από την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή και την ενι­σχύ­ουν. Όταν συ­νάν­θρω­ποί μας αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «ει­σβο­λείς», ως «κίν­δυ­νος», ως «βάρος», αν­θί­ζει η απάν­θρω­πη αντί­δρα­ση του ποιος «θα τους φορ­τω­θεί». Και οι άν­θρω­ποι αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «μπα­λά­κι» με­τα­ξύ το­πι­κών αρχών που πα­ρε­μπι­πτό­ντως δεν δεί­χνουν καν μια κά­ποια «αλ­λη­λεγ­γύη» με­τα­ξύ τους. Η αλ­λη­λο­φα­γω­μά­ρα τού «μα­κριά από μένα» στην ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια είναι μια μι­κρο­γρα­φία αυτού που συμ­βαί­νει σε πα­νευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο με­τα­ξύ κρα­τών.
 
Απέ­να­ντι σε αυτά τα φαι­νό­με­να στέ­κε­ται ο κό­σμος της αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Πρέ­πει να θυ­μό­μα­στε τα όσα συ­γκλο­νι­στι­κά ζή­σα­με την εποχή της μα­ζι­κής, λαϊ­κής αυ­θόρ­μη­της αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έθρε­ψε, στή­ρι­ξε, στέ­γα­σε χι­λιά­δες αν­θρώ­πους, σε ένα «κύμα» όπου συμ­με­τεί­χαν εκα­τομ­μύ­ρια ντό­πιοι. Το τοπίο που δια­μορ­φώ­θη­κε μετά τη συμ­φω­νία Ελ­λά­δας - ΕΕ - Τουρ­κί­ας είναι σαφώς πιο δύ­σκο­λο και δυ­σμε­νές, με τον κόσμο της αλ­λη­λεγ­γύ­ης να υπο­χω­ρεί και την απαν­θρω­πιά να γί­νε­ται πιο «φω­να­κλά­δι­κη», αλλά δεν με­σο­λά­βη­σε κάτι ικανό να ανα­τρέ­ψει ρι­ζι­κά και μα­ζι­κά το συ­σχε­τι­σμό. Οι πρω­το­βου­λί­ες «υπο­δο­χής» προ­σφύ­γων (στα δυ­σφη­μι­σμέ­να Γιαν­νι­τσά, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, στα σχο­λεία του Πε­ρι­στε­ρί­ου κ.ο.κ.) υπάρ­χουν και επι­μέ­νουν, αλλά μέ­νουν «έξω από τα τη­λε­ο­πτι­κά πλάνα».
 
Αυτός ο κό­σμος πρέ­πει να ορ­γα­νω­θεί και να κι­νη­το­ποι­η­θεί. Και πρέ­πει να το επι­χει­ρή­σου­με με την αυ­το­πε­ποί­θη­ση ότι υπάρ­χουν χι­λιά­δες και χι­λιά­δες άν­θρω­ποι που είδαν (και μπο­ρούν να δουν) την ανα­ντι­στοι­χία π.χ. στο βί­ντεο που κυ­κλο­φό­ρη­σε από τη Σπάρ­τη: τους ρα­τσι­στές συ­γκε­ντρω­μέ­νους που έσκου­ζαν λες και ανα­με­νό­ταν η άφιξη λε­ω­φο­ρεί­ων φορ­τω­μέ­νων με φά­λαγ­γες εχθρι­κών μα­χη­τών και τις μα­νά­δες με τα μικρά παι­διά που κα­τέ­βη­καν από αυτά τα λε­ω­φο­ρεία.
 
Η αλ­λη­λεγ­γύη στα σχο­λεία, στις γει­το­νιές κ.α. πρέ­πει να ορ­γα­νω­θεί ως απά­ντη­ση στις ρα­τσι­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Αλλά ο κό­σμος της αλ­λη­λεγ­γύ­ης πρέ­πει να δώσει και μάχες απέ­να­ντι στον κυ­βερ­νη­τι­κό σχε­δια­σμό, απαι­τώ­ντας μια πο­λι­τι­κή υπο­δο­χής και έντα­ξης των προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών. Μαζί θα δοθεί και ο ιδε­ο­λο­γι­κός αγώ­νας, ενά­ντια στην προ­σπά­θεια «αντε­πί­θε­σης» που συμ­βο­λί­ζει η ομι­λία Σα­μα­ρά, επι­μέ­νο­ντας στην αλ­λη­λεγ­γύη, τη συ­νύ­παρ­ξη, την αν­θρω­πιά, τον κοινό αγώνα. Και αυτά πρέ­πει να συν­δε­θούν με τον γε­νι­κό­τε­ρο πο­λι­τι­κό αγώνα στα υπό­λοι­πα μέ­τω­πα. Στον Λί­βα­νο, μια πολύ μικρή χώρα που φι­λο­ξε­νεί εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες (Σύ­ρους και Πα­λαι­στί­νιους), μια εξέ­γερ­ση αμ­φι­σβη­τεί την άθλια οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση. Όταν κά­ποιοι επι­χεί­ρη­σαν να δια­δη­λώ­σουν ενά­ντια στον μα­ζι­κό αριθ­μό προ­σφύ­γων (για να ρί­ξουν εκεί την ευ­θύ­νη), πήραν την απά­ντη­ση μιας αντι­συ­γκέ­ντρω­σης που φώ­να­ξε «ρεύμα και νερό δεν εί­χα­με και πριν να έρ­θουν οι πρό­σφυ­γες!» όπως και «αν έπρε­πε να δια­λέ­ξου­με ανά­με­σα στον πρω­θυ­πουρ­γό και όλους τους πρό­σφυ­γες, θα κρα­τού­σα­με στη χώρα τους δεύ­τε­ρους»...
 
 

Πάνος Πέτρου

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Ελλάδα, Προσφυγικό, Πρόσφυγες, Ρατσισμός, Αριστερά