1142...

1142...

  • 1142...

Το πακέτο μου είχε βραχεί στο γραφείο, λίγο πριν τελειώσω τη δουλειά -είχε πέσει πάνω του ένα ποτήρι με νερό.
 
Ευτυχώς για εμένα, μέσα είχε μείνει μόνο ένα τσιγάρο, κι αυτό δεν είχε βραχεί καν. Έτσι, φεύγοντας, το κρατούσα στα χέρια μου δίχως να το έχω ανάψει.
 
Συνέχισα λοιπόν να το παίζω, σβηστό, στα δάχτυλά μου, ακόμη και όταν έφτασα στην αποβάθρα του Ηλεκτρικού.
 
Τότε τους είδα, και με είδαν για πρώτη φορά στην ζωή τους: ένα ζευγάρι στο κατώφλι της έβδομης δεκαετίας της ύπαρξής τους, καλοντυμένοι, προσεγμένοι, καλοστεκούμενοι.
 
Δε ξέρω ποιος από τους δύο πρόσεξε το σβηστό τσιγάρο που συνέχιζε να παίζει ανάμεσα στα δάχτυλά μου, όμως ήταν αυτή που μίλησε πρώτη, απευθυνόμενη στον σύζυγό της.
 
«Γρήγορα, πάρε το 1142!»
 
Αυτός, της ψέλλισε να περιμένει, και έτσι, το ζευγάρι καθηλώθηκε να με κοιτάζει, ενώ η κυρία είχε βγάλει από την τσάντα το κινητό της τηλέφωνο, σχηματίζοντας έναν αριθμό -σίγουρα τον αγαπημένο πλέον τετραψήφιο-, και το είχε αποθεέσει στα χέρια του συζύγου της, κάνοντάς με να αισθανθώ άβολα από τη μία, έξαλλος από την άλλη.
 
Το τσιγάρο τελικά το άναψα όταν έφτασα στον προορισμό μου -δεν είχα σκοπό να το ανάψω και νωρίτερα-, όμως το γεγονός πως είχα δύο συμπολίτες μου να με κοιτούν επίμονα περιμένοντας το αμαρτωλό κι επίμαχο «τσαφ» του αναπτήρα μου, μόνο κακία και φαρισαϊσμό μαρτυρούσε.
 
Είναι ακριβώς αυτό που η κυβέρνηση θέλει να «φυτέψει» στους συνανθρώπους μας, οι οποίοι, είτε πίστεψαν βλακωδώς στις προεκλογικές εξαγγελίες της, είτε είναι από την φύση τους πιασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της.
 
Καθημερινά, γινόμαστε μάρτυρες στην αναβίωση «προτύπων» και παθογενειών των πιο «σκοτεινών» της ιστορίας αυτού του τόπου. Στην πιο «light» εκδοχή τους προς το παρόν. Όμως, ακόμη και αυτή η «ελαφριά» εκδοχή, κρύβει κάτι το λίαν ανησυχητικό.
 
Ότι δηλαδή, εισάγεται το ερώτημα πως, εάν σήμερα «εμποτιστεί» σε συμπολίτες μας η συνήθεια να καταδίδουν συνανθρώπους τους για το κάπνισμα, για ποιο θέμα θα ήταν διατεθειμένοι να τους μαρτυρήσουν στο μέλλον... Για κάποιο αντικυβερνητικό σχόλιο, ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις ίσως;
 
Η αναβίωση του κλίματος αυτού, οδηγεί την κοινωνία πίσω, σε εποχές που κάποια -αν όχι όλα- από τα στελέχη της κυβερνήσεως ονειρεύονται...
 
Από εδώ και πέρα, το «πού βαδίζουμε» θα το δείξει μόνο η ιστορία...
 
Εγώ, προσωπικά, ήδη έχω αρχίσει να νιώθω απαισιοδοξία, και έναν φόβο στο πίσω μέρος του μυαλού μου...
 
 

Γρηγόρης Καραγιαννίδης


Ετικέτες: Αντικαπνιστικός Νόμος, 1142, Κοινωνία