Πολιτικοί αγύρτες

Πολιτικοί αγύρτες

  • Πολιτικοί αγύρτες

Στη λειτουργία των κρατών υπάρχουν κάποιες σημαντικές έννοιες, όπως Ανθρώπινα Δικαιώματα ή Δικαιώματα του Παιδιού, και υπάρχουν επίσης διεθνείς συμφωνίες, όπως η Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες. Όλες είναι έννοιες και συμφωνίες που (αυτονόητα και χωρίς περιορισμούς) πρέπει να εφαρμόζονται, ακόμη και σε εποχές όπου η τήρησή τους συνεπάγεται την εμφάνιση κάποιων πρωτόγνωρων καταστάσεων.
 
Τέτοια είναι η κατάσταση στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, που ακούει στο επίσημο όνομα «προσφυγική κρίση». Φαίνεται να είναι δύσκολη, επειδή το κράτος βρέθηκε και παραμένει ανέτοιμο, χωρίς τεχνογνωσία και χωρίς πραγματική βούληση και προθυμία να αντιμετωπίσει τα προβλήματα.
 
Σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, αρκετοί πολίτες αρχίζουν να εκτιμούν ότι τα προβλήματα δεν επιλύονται, όχι επειδή δεν αντιμετωπίζονται σωστά αλλά επειδή, δήθεν, δεν είναι «αντιμετωπίσιμα» στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού κράτους που σέβεται κατά γράμμα τις διεθνείς συμφωνίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
 
Αυτή είναι η ώρα της εμφάνισης του πολιτικού αγύρτη.
 
Στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων οι αγύρτες είναι μικροαπατεώνες που υπόσχονται απλά φάρμακα για όλες τις αρρώστιες και απλές λύσεις για όλα τα προβλήματα. Με πίσσα και πούπουλα τους τιμωρούσαν, όταν τους ανακάλυπταν, στην Άγρια Δύση (έτσι τουλάχιστον μας πληροφορούν οι κινηματογραφικές ταινίες και τα κόμικς).
 
Στην πολιτική σκηνή, το φάρμακο που προσφέρουν οι αγύρτες είναι πάντα μια απλή πρόταση προς την Πολιτεία και στην κοινωνία, που, εάν εφαρμοστεί, λύνει, δήθεν, αμέσως και για πάντα ακόμη και το πρόβλημα της «προσφυγικής κρίσης». Απλά, για την εφαρμογή της επιβάλλεται να βάλουμε στην άκρη το σεβασμό των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και την τήρηση της Σύμβασης της Γενεύης για τους Πρόσφυγες.
 
Τέτοιες προτάσεις βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να γίνονται από προβεβλημένα κοινοβουλευτικά στελέχη.
 
Είναι γελοίες στο περιεχόμενό τους –ας ρίξει κανείς μια ματιά στις εικόνες, και θα καταλάβει– και προφανώς ποτέ δεν θα εφαρμοστούν.
 
Όμως επιτελούν ένα ρόλο, ίσως και αποστολή: τον εθισμό των πολιτών στην περιφρόνηση βασικών αξιών και θεσμών μιας πολιτισμένης, δημοκρατικής κοινωνίας.
 
Η αντιμετώπιση των προσφύγων σήμερα είναι το πεδίο σύγκρουσης, όπου η νικηφόρα έκβασή της σημαίνει νίκη της Ανθρωπιάς και του Πολιτισμού, μια ήττα θα σήμαινε την επικράτηση της βαρβαρότητας για πολλά χρόνια.
 
Γι’ αυτό, ακόμη και τα πιο γελοία προϊόντα, που διαφημίζουν και προσφέρουν αγύρτες στην πολιτική αγορά, δεν επιτρέπεται να τα αφήνουμε ασχολίαστα. Υπάρχουν και οι αφελείς που μπορεί να τα αγοράσουν εάν δεν ενημερωθούν.
 
(Για την Αυστραλία: Δημιούργησε δύο στρατόπεδα προσφύγων έξω από την Αυστραλία: ένα στην Πάπουα-Νέα Γουινέα, στο Manus, και ένα στο μικρότερο κράτος του κόσμου, το Nauru. To Manus έκλεισε το 2016, μετά από απόφαση του Συνταγματικό Δικαστηρίου της Πάπουα-Νέας Γουινέας. Μετά από πολλές διαδηλώσεις η Αυστραλιανή κυβέρνηση αναγκάστηκε να μεταφέρει σε πρώτη φάση όλα τα παιδιά από το Nauru στην Αυστραλία.)
 
 

Γιώργος Τσιάκαλος

 
 

Γιώργος Τσιάκαλος είναι ομότιμος καθηγητής Παιδαγωγικής του ΑΠΘ


Ετικέτες: Πρόσφυγες, Προσφυγικό, ΝΔ, Ακροδεξιά, Ρατσισμός, Γιώργος Κύρτσος, Αυστραλία, Ελλάδα