Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

  • Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Είναι γνωστή η ρήση του Αντόνιο Γκράμσι: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων». Το έγραψε έχοντας κατά νου τις κοινωνικές διεργασίες της εποχής του. Σήμερα, μάλλον περισσότερο αφορά την Αριστερά παρά τον καπιταλισμό. 


Παρακολουθώ τη συζήτηση στο Facebook αλλά και την αρθρογραφία σε αριστερά έντυπα και σάιτ σε σχέση με το Brexit, τον Μπόρις Τζόνσον και το λεγόμενο «πραξικόπημα». Και για άλλη μια φορά με εντυπωσιάζουν οι αριστεροί και ο πολιτικός λόγος τους. Έχουν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα. Οι ακραιφνείς οπαδοί του Remain ενάντια στους οπαδούς του Brexit. 


Οι οπαδοί του Remain ανατριχιάζουν για τους ακροδεξιούς εθνικιστές του Μπόρις Τζόνσον, που, άκουσον-άκουσον, θέλουν να μετατρέψουν την Βρετανία σε αποικία των ΗΠΑ. Τι λέω; Χειρότερα: σε τσιράκι του Ντόναλντ Τραμπ!!! Ακόμα, οι αθεόφοβοι, αδιαφορούν αν θα διασπαστεί η ίδια τους η πατρίδα. Ίσως και να το επιδιώκουν κιόλας. 


Η αριστερή ρητορική, για να καμουφλαριστεί η ακραιφνώς υπέρ του νεοφιλελεύθερου προπύργιου που λέγεται Ε.Ε. στράτευση, είναι διπλή. 


Ι. Πρόκειται για «πραξικόπημα» η αναστολή λειτουργίας του κοινοβουλίου μέχρι της 14 Οκτωβρίου. Είναι ίσως το πρελούδιο επιβολής δικτατορίας στη Βρετανία. Αυτή η ρητορική έχει περάσει και στους αριστερούς οπαδούς του Remain, όπου το NewStatesman αρθρογραφεί για τη «μακριά σκιά του Χίτλερ». 


ΙΙ. Η επιστροφή στον οικονομικό εθνικισμό θα μας πάει πίσω στη δεκαετία του 1930 και στην εποχή των παγκόσμιων πολέμων. Επομένως, καλύτερη η Ε.Ε. με τα προβλήματά της. Άλλωστε θα παλέψουμε «μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί». 


Τα εμφανή προβλήματα αυτής της λογικής βγάζουν μάτια. 


Το κλείσιμο του κοινοβουλίου είναι νομότυπο, όπως και η πολιτική εκμετάλλευση αυτής της δυνατότητας κατά καιρούς και από τα δυο κόμματα εξουσίας. Η Βρετανία δεν κινδυνεύει από δικτατορία. Η πόλωση που υπάρχει γύρω από το Brexit έχει προκαλέσει όλη αυτή τη ρητορική περί «κινδύνου της δημοκρατίας». Αλλά, όσον αφορά τη δημοκρατία, οι αριστεροί οπαδοί του Remain, καλό θα ήταν να θυμηθούν:


Την έξοδο από την Ε.Ε. την ψήφισε ο βρετανικός λαός. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία εξακολουθεί να θέλει την έξοδο από την Ε.Ε. Ακόμα και αν η πλειοψηφία θα ήθελε ένα Brexit με συμφωνία, και όχι χωρίς, υπάρχει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ένα τεράστιο 39% που δηλώνει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με Brexit χωρίς συμφωνία! 


Επομένως, εάν υπάρχει εδώ ζήτημα δημοκρατίας, είναι το γεγονός ότι οι βουλευτές από όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου θέλουν να ανατρέψουν τη βούληση του βρετανικού λαού. 


Μια ακόμα πικάντικη λεπτομέρεια για τους δήθεν ευαίσθητους σε θέματα δημοκρατίας αριστερούς:


Η συντριπτική πλειοψηφία του μεγάλου κεφαλαίου στη Βρετανία επιθυμεί διακαώς την παραμονή στην Ε.Ε.. Δεν υπάρχει τίποτα το ριζοσπαστικό στη διεκδίκηση για Remain. Μάλιστα, η καμπάνια που γίνεται για δεύτερο δημοψήφισμα αποτελεί ταυτόχρονα και τον μοχλό ώστε το Εργατικό Κόμμα υπό τον Κόρμπιν να επιστρέψει στο νεοφιλελευθερισμό του Μπλερ. Όλα τα κόμματα που είναι οι σύμμαχοι των Εργατικών στην καμπάνια του Remain απαιτούν την παραίτηση του Κόρμπιν ή τουλάχιστον να εγκαταλείψει κάθε αναφορά στο ξεδοντιασμένο αριστερό σοσιαλδημοκρατικό του πρόγραμμα. Και, φυσικά, δεν συζητούν να είναι ο Κόρμπιν, μεταβατικός πρωθυπουργός μέχρι τη διενέργεια νέου δημοψηφίσματος. Κοινώς, η παραμονή στην Ε.Ε. σπρώχνει το κοινοβουλευτικό πολιτικό σκηνικό στη Βρετανία προς τα δεξιά (όπως άλλωστε και το Brexit). 


Και υπάρχει, βεβαίως, το κερασάκι στην τούρτα. 


Μια ήττα του Brexit σε συνδυασμό με τη συνθηκολόγηση των λαϊκιστών στην Ιταλία θα δώσει αέρα θριάμβου στο νεοφιλελεύθερο ιερατείο της Ε.Ε.. Θα εμπεδώσει, θα τσιμεντώσει, το νεοφιλελευθερισμό στην Ε.Ε. ως τη μόνη βιώσιμη πραγματικότητα. 


Υπάρχει και η Αριστερά του Brexit. Μικρή, κοινωνικά απομονωμένη, πολιτικά σχεδόν ανύπαρκτη, ευαγγελίζεται ότι ένα Brexit θα σηματοδοτήσει μια αριστερή στροφή στη Βρετανία και σε όλη την Ευρώπη. Μεσοπρόθεσμα βέβαια, γιατί προς το παρόν, οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι η Δεξιά και η Ακροδεξιά. Αφήστε που, πράγματι, τα κλειστά οικονομικά σύνορα δεν σημαίνουν τίποτα το καλό για τον κόσμο της εργασίας. 


Η εποχή των τεράτων για την Αριστερά. Οι μεν, ακόλουθοι μιας ρεαλιστικής προσαρμογής στο νεοφιλελεύθερο παρόν, οι δε, προφήτες ενός ουτοπισμού που δεν αφορά κανέναν πλην του εαυτού τους.
 
 
Άγγελος Καλοδούκας


Ετικέτες: Βρετανία, Διεθνή, Remain, Brexit, ΕΕ