Η πολιτική του Τσίπρα έστρωσε το δρόμο στον Μητσοτάκη

Η πολιτική του Τσίπρα έστρωσε το δρόμο στον Μητσοτάκη

  • Η πολιτική του Τσίπρα έστρωσε το δρόμο στον Μητσοτάκη

Λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές της 7ης Ιούλη, η πολιτική αποτυχία του Αλ. Τσίπρα είναι προφανής: το βασικό ερώτημα των εκλογών έχει από καιρό φύγει από το ποιο θα είναι το πρώτο κόμμα, έχει φύγει ακόμα και από το πόση θα είναι η διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, έχει μετατοπιστεί στο αν ο Κυρ. Μητσοτάκης θα κατορθώσει να οδηγήσει τη Δεξιά σε αυτοδύναμη κυβέρνηση (κάτι που, εν πολλοίς, εξαρτάται από το ποσοστό που θα συγκεντρωθεί στα κόμματα που θα μείνουν εκτός βουλής).
 
Είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά χα­ώ­δης η από­στα­ση που μας χω­ρί­ζει από την εποχή της πο­λι­τι­κής νίκης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το Γε­νά­ρη του 2015, ή από την εποχή μετά το Δη­μο­ψή­φι­σμα, όταν ο Β. Μεϊ­μα­ρά­κης ανα­λάμ­βα­νε την ηγε­σία της ΝΔ με απο­κλει­στι­κό στόχο να απο­φύ­γει την «πα­σο­κο­ποί­η­ση» της Δε­ξιάς (με δη­μο­σκο­πή­σεις που έδει­χναν τη ΝΔ να ξε­κι­νά από μια «βάση» 14%...).
 
Έχει πλέον επι­βε­βαιω­θεί πλή­ρως η άποψη ότι η πο­λι­τι­κή του Τσί­πρα έστρω­σε το δρόμο για την ανά­καμ­ψη της Δε­ξιάς, που έρ­χε­ται τώρα για να δρέ­ψει τους καρ­πούς όχι της δι­κιάς της πο­λι­τι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας, αλλά κυ­ρί­ως της δια­λυ­τι­κής κρί­σης στην οποία οδή­γη­σε το κόμμα του (και τον κόσμο που ήλ­πι­σε σε αυτό) η «κω­λο­τού­μπα» του Αλέξη Τσί­πρα.
 
Αν φύ­γου­με από το κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό πεδίο, τα πράγ­μα­τα είναι χει­ρό­τε­ρα. Το γε­γο­νός ότι η κά­πο­τε πα­νί­σχυ­ρη Ρένα Δού­ρου έχασε αμα­χη­τί από τον ανεκ­δι­ή­γη­το Πα­τού­λη τη με­γά­λη Πε­ρι­φέ­ρεια της Ατ­τι­κής είναι η κο­ρω­νί­δα της νίκης της «αυ­το­διοι­κη­τι­κής» Δε­ξιάς σε όλους σχε­δόν τους με­γά­λους Δή­μους (με εν­δει­κτι­κή εξαί­ρε­ση την Πάτρα, όπου «άντε­ξε» ο Πε­λε­τί­δης του ΚΚΕ). Η κυ­βέρ­νη­ση που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι προ­σπά­θη­σε να συ­γκρου­στεί με τη «σκο­τει­νή» ολι­γαρ­χία απο­χω­ρεί, έχο­ντας πρω­τύ­τε­ρα πα­ρα­δώ­σει τη Θεσ­σα­λο­νί­κη στον Σαβ­βί­δη, τον Πει­ραιά στον Μα­ρι­νά­κη, τη Νέα Φι­λα­δέλ­φεια στον Με­λισ­σα­νί­δη και τον Βόλο στον Μπέο! 
 
Τόσο καλά…
 
Τι βρί­σκε­ται στη βάση αυτής της πα­τα­γώ­δους απο­τυ­χί­ας;
 
Έχου­με ισχυ­ρι­στεί κατ’ επα­νά­λη­ψη ότι πρό­κει­ται για την κα­τα­θλι­πτι­κή σύ­γκλι­ση στην πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή των Τσί­πρα-Μη­τσο­τά­κη. Το πα­ρου­σί­α­σαν ασύ­στο­λα, όταν δια­γκω­νί­ζο­νταν στη ΔΕΘ για το ποιος θα μειώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο τη φο­ρο­λό­γη­ση επί των κερ­δών των επι­χει­ρή­σε­ων και επί των με­ρι­σμά­των των με­το­χών των Α.Ε.
 
Το πε­ριέ­γρα­ψαν κα­θα­ρά, όταν ο Τσί­πρας μί­λα­γε για το όνει­ρο του Gr-Invest και ο Μη­τσο­τά­κης ζη­τού­σε μια πιο business-friendly δια­κυ­βέρ­νη­ση.
 
Λί­γους μήνες πριν τις κρί­σι­μες πο­λι­τι­κές και εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις ο Αλ. Τσί­πρας προ­σπά­θη­σε να πεί­σει ότι σχε­διά­ζει μια αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη «στρο­φή». Δεν έπει­σε κα­νέ­ναν.
 
Γιατί στο «βυθό» της κοι­νω­νί­ας, ο κό­σμος πλέον ξέρει ότι οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις είναι συ­στα­τι­κό στοι­χείο του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.
 
Γιατί στο εσω­τε­ρι­κό της ερ­γα­τι­κής τάξης, μετά από 4 χρό­νια κυ­βέρ­νη­σης «αρι­στε­ράς», το 37,4% των ερ­γα­τών είναι με μισθό μι­κρό­τε­ρο των 700 ευρώ, ενώ ένα ακόμα 23,5% κερ­δί­ζει λι­γό­τε­ρα από 900 ευρώ. Η μικρή αύ­ξη­ση στον κα­τώ­τα­το μισθό δεν ήταν αρ­κε­τή για να υπο­βαθ­μί­σει την πικρή γεύση της γε­νι­κής μεί­ω­σης του μέσου μι­σθού, τη μεί­ω­ση του με­ρι­δί­ου των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων στο ΑΕΠ που χα­ρα­κτη­ρί­ζει την πε­ρί­ο­δο Τσί­πρα, όπως ακρι­βώς και τις προη­γού­με­νες μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις. 
 
Γιατί η γε­νι­κευ­μέ­νη κοι­νω­νι­κή εμπει­ρία «κα­τα­νο­εί» ότι η πραγ­μα­τι­κή ανερ­γία πα­ρα­μέ­νει στο θε­ό­ρα­το 27,5% (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, 2018) και διαι­σθά­νε­ται τα χτυ­πή­μα­τα όπως ο πε­ριο­ρι­σμός της πλή­ρους απα­σχό­λη­σης στο 45% των νέων προ­σλή­ψε­ων, ή όπως οι ελεγ­χό­με­νες από τους ερ­γο­δό­τες «επι­χει­ρη­σια­κές» Συμ­βά­σεις Ερ­γα­σί­ας που έφτα­σαν στο ιλιγ­γιώ­δες 92% των Συμ­βά­σε­ων που υπο­γρά­φο­νται στα χρό­νια της «ρι­ζο­σπά­στριας» κ. Αχτσιό­γλου. 
 
Αυτή η γε­νι­κευ­μέ­νη κοι­νω­νι­κή πείρα δεν ήταν δυ­να­τόν να πα­ρα­πλα­νη­θεί με τα επι­δό­μα­τα-φι­λο­δω­ρή­μα­τα στους πιο φτω­χούς από τους φτω­χούς, που επι­χεί­ρη­σε την τε­λευ­ταία των στιγ­μών η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα. Άλ­λω­στε οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην Ελ­λά­δα, έχο­ντας ζήσει την εποχή Ση­μί­τη, γνω­ρί­ζουν ότι η διά­βρω­ση των στα­θε­ρών/μό­νι­μων κα­τα­κτή­σε­ών τους δεν αντι­σταθ­μί­ζε­ται επου­δε­νί με συ­γκυ­ρια­κά και εφά­παξ «επι­δό­μα­τα». Γνω­ρί­ζουν ότι αυτή η τα­κτι­κή είναι ένα ακόμα γνώ­ρι­σμα του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. 
 
Ο υπαρ­κτός, ο «στην πράξη» νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός του Τσί­πρα ήταν ο πα­ρά­γο­ντας που έδωσε ισχύ στην ηγε­σία Μη­τσο­τά­κη που, όταν ανέ­λα­βε την ηγε­σία της ΝΔ, όλοι ανα­ρω­τιού­νταν αν θα προ­λά­βει να ελέγ­ξει το ίδιο του το κόμμα. 
 
Υπάρ­χουν κι άλλες πτυ­χές στις δρά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα που λει­τούρ­γη­σαν ως «πλυ­ντή­ριο» για τη Δεξιά. Όπως η 4ετής συ­νερ­γα­σία με τον Καμ­μέ­νο (αλή­θεια, πώς ξε­χνιέ­ται εκεί­νο το «σύ­ντρο­φοι και συ­ντρό­φισ­σες» στον χαι­ρε­τι­σμό του ψε­κα­σμέ­νου υπε­ρε­θνι­κι­στή και ομο­φο­βι­κού στο συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ;). Όπως, όμως, και η «κρυφή» συ­νερ­γα­σία με τους κα­ρα­μαν­λι­κούς, που συμ­βο­λί­ζει ο σκο­τει­νός μη­χα­νι­σμός γύρω από τον Πα­παγ­γε­λό­που­λο, μια συ­νερ­γα­σία που απο­δει­κνύ­ε­ται πιο αν­θε­κτι­κή από τον παρά φύση γάμο με τους ΑΝΕΛ.
 
Μια από τις με­γα­λύ­τε­ρες «ζη­μιές» της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα ήταν οι γλοιω­δώς φι­λι­κές σχέ­σεις με το κα­θε­στώς του Τραμπ στις ΗΠΑ. Η Πρε­σβεία σή­με­ρα πα­νη­γυ­ρί­ζει ότι επι­τέ­λους κάμ­φθη­κε ο αντια­με­ρι­κα­νι­σμός στην Ελ­λά­δα και αυτό αντα­να­κλά­ται στις εξαι­ρε­τι­κά φι­λι­κές δια­τυ­πώ­σεις του Τζέ­φρι Πάιατ για τον Αλ. Τσί­πρα. Στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έκα­ναν ό,τι μπο­ρού­σαν για να «σβή­σουν» μια δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή που είχε χα­ρα­χτεί με τους αγώ­νες πολ­λών γε­νε­ών της Αρι­στε­ράς γε­νι­κά και των κο­μου­νι­στών ει­δι­κό­τε­ρα.
 
Αυτά τα πε­πραγ­μέ­να της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι που κα­λούν σή­με­ρα στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία τους πιο αυ­θε­ντι­κούς εκ­φρα­στές του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού υπό την ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. 
 
Που θα έχει, κα­ταρ­χήν, να βα­δί­σει πάνω στο δρόμο που «έστρω­σε» ο Τσί­πρας και πε­ρι­γρά­φε­ται στις συμ­φω­νί­ες με τους δα­νει­στές. Όμως, προ­σο­χή: Δεν θα είναι, απλά, «συ­νέ­χεια». Ο Μη­τσο­τά­κης θα επι­χει­ρή­σει να με­τα­τρέ­ψει την πο­λι­τι­κή ήττα του Τσί­πρα, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος και την απο­θάρ­ρυν­ση ενός ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου, σε στρα­τη­γι­κή ήττα του κι­νή­μα­τος κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης. Σε στρα­τη­γι­κή ήττα των ιδεών, των συ­νη­θειών, ακόμα και των συμ­βό­λων της Αρι­στε­ράς σε κάθε εκ­δο­χή της.
 
Η «συ­νέ­χεια» της μνη­μο­νια­κής-νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής θα επι­χει­ρη­θεί με ση­μα­ντι­κή επι­τά­χυν­σή της. Γι’ αυτό πα­νη­γυ­ρί­ζουν προ­κα­τα­βο­λι­κά οι «αγο­ρές». Κα­νείς δεν γνω­ρί­ζει σή­με­ρα αν ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης θα τα κα­τα­φέ­ρει σε αυτόν το στόχο, που σί­γου­ρα υιο­θε­τεί. 
 
Δεν είναι δε­δο­μέ­νο. Όπως ο Τσί­πρας έκανε λάθος, ερ­μη­νεύ­ο­ντας την αδυ­να­μία του κό­σμου να ανα­τρέ­ψει την πο­λι­τι­κή του σαν συ­ναί­νε­ση του κό­σμου προς την κυ­βέρ­νη­σή του, έτσι και ο Μη­τσο­τά­κης είναι πι­θα­νό να βρε­θεί μπρο­στά στη δια­πί­στω­ση ότι είναι άλλο η απο­γο­ή­τευ­ση και ακόμα και η αηδία ενός κό­σμου απέ­να­ντι στον Τσί­πρα και τε­λεί­ως άλλο να απο­δε­χθεί αυτός ο ίδιος κό­σμος έναν θα­τσε­ρι­κό καλ­πα­σμό ενά­ντια στα βα­σι­κά ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα.
 
Το μόνο δε­δο­μέ­νο είναι ότι οι αγώ­νες που θα είναι ανα­γκαί­οι στη νέα πε­ρί­ο­δο θα χρεια­στούν, του­λά­χι­στον αρ­χι­κά, σκλη­ρή πο­λι­τι­κή και ορ­γα­νω­τι­κή στή­ρι­ξη από τη συ­γκρο­τη­μέ­νη Αρι­στε­ρά.
 
 

Αντώνης Νταβανέλος 

 

Εργατική Αριστερά


Ετικέτες: Ελλάδα, Αλέξης Τσίπρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ