Τα “φτηνά τσιγάρα” τα έζησα κοντά σου...

Τα “φτηνά τσιγάρα” τα έζησα κοντά σου...

  • Τα “φτηνά τσιγάρα” τα έζησα κοντά σου...

Τα σοκάκια της Αθήνας. Αυτά, τα στενά, τα χαώδη. Εκεί που περιπλανιέμαι μαζί με το τομάρι μου τόσα χρόνια. Χαμένος στις δικές μου πλάνες και τα δικά μου εφήμερα. Χαμένος μέσα στη δίνη του ίδιου μου του εαυτού. Πεπεισμένος πως περνάω καλά, πως η ζωή τρέχει κυλώντας όμορφα...

 
Τρίχες.
 
Ματαιότητα. Αυτό υπήρχε μόνο. Ματαιότητα και ψέμα. Μαγικές εικόνες αυταπάτης, και βραδιές βγαλμένες από το καρμπόν ενός δακτυλογράφου που γράφει ξανά και ξανά το ίδιο βαρετό κείμενο.
 
Έτσι ήταν κι η βραδιά που σε γνώρισα. Απλή, φιλική, καλυμμένη από τη στρεβλή εικόνα μιας θολής  ούτως ή άλλως πραγματικότητος. Ώσπου στο μαγαζί μπήκες εσύ. Κι έβαλα φρένο στις ηλίθιες σκέψεις μου. Δε χόρταινα να σε κοιτώ. Έγινα απεγνωσμένος. Ήθελα να σου μιλήσω... Εδώ και τώρα.
 
Το έκανα. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα να χάνω τόσο το θάρρος μου. Το θράσος μου για να το πω καλύτερα. Ανταποκρίθηκες. Δε ξέρω τι σήμαινε για σένα, αλλά για την ύπαρξή μου ήταν καθαρή τύχη. Σε θέλησα. Σε ήθελα. Σε θέλω... Ήμουν ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. 
 
Κι ο καιρός κύλησε. Σε ζω. Σε νιώθω. 
 
Φοβάμαι...
 
Φοβάμαι μη σε χάσω. Μη κάνω άθελά μου λάθη και φύγεις από τη ζωή μου. Δε ξέρω αν θα το άντεχα. Δε ξέρω αν θα το αντέξω.
 
Δε με νοιάζει το σαρκίο μου. Δε με νοιάζει το σαρκικό. Με νοιάζει να ξυπνάω το πρωί αντίκρυ σου. Να σου χαϊδεύω τα χρυσά μαλλιά σου ενώ κοιμάσαι ακόμη. Να σε κοιτώ που ξυπνάς. Να ακούω την ανάσα σου μέσα στη σιωπή του δωματίου... 
 
Παραφράζοντας την ταινία που αναφέρω στον τίτλο τούτης της ασυναρτησίας, θα έλεγα πως συνέλεγα στη ζωή μου στιγμές... Πράγμα που παύω να κάνω εφόσον συνέβη κάτι σημαντικότερο από δαύτες: οι στιγμές μαζί σου. Οι στιγμές που περιπλανιόμαστε μαζί τούτα τα σοκάκια... Οι στιγμές που τραβάς κι εσύ μια τζούρα απ τα φτηνά τσιγάρα...
 
Είναι οι στιγμές που σε νιώθω κοντά μου, ενώ έξω η πόλη ξημερώνει μια ακόμη ημέρα της...
 
 

Γρηγόρης Καραγιαννίδης


Ετικέτες: Αψυχολόγητα, Έρωτας, Αγάπη