Εξομολογητικές σκέψεις ενός Εθνομηδενιστή

Εξομολογητικές σκέψεις ενός Εθνομηδενιστή

  • Εξομολογητικές σκέψεις ενός Εθνομηδενιστή

Κάποτε η Αριστερά ήταν διεθνιστική. Και όταν λέω «κάποτε», εννοώ τω καιρώ εκείνω. Δηλαδή, τέλη 19ου αιώνα αρχές 20ου. Τότε που πρωτοεμφανιζόταν αυτό που θα ονομαζόταν Αριστερά. Τότε, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αριστεροί (οι πιο γνωστοί, Λένιν-Ρόζα) θεωρούσαν ότι «η ήττα της πατρίδας ήταν το λιγότερο κακό». Φυσικά τους κατηγορούσαν για εθνοπροδότες. Κατηγόρησαν τον Λένιν ότι έφτασε στη Ρωσία μέσω ενός γερμανικού τραίνου φορτωμένος μάρκα. Δεν ίδρωσε το αυτί του. Αλλά και οι αριστεροί σε μικρότερες χώρες ήταν επίσης εθνοπροδότες. Για παράδειγμα το ΚΚΕ. Η στάση του στις ανταλλαγές πληθυσμών στα Βαλκάνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, η θέση του για ελληνικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μικρά Ασία και η υπεράσπιση και οργάνωση όσων λιποτακτούσαν από τον ελληνικό στρατό. Ήταν υπερήφανοι εθνοπροδότες. 


Μετά η Αριστερά ακολούθησε, με την άνοδο του Στάλιν στην ΕΣΣΔ, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1930, το δρόμο της υπόλοιπης Ευρώπης. Η Αριστερά ερωτεύθηκε το Έθνος. Εντάξει, όχι όπως οι φασίστες. Αλλά, να, ανακάλυψε ότι «οι γνήσιοι διεθνιστές» είναι «πάνω απ’ όλα πατριώτες». Αρχικά, αυτό μοιάζει αθώο. Διάβολε, είναι δυνατόν να μην αγαπάς τα λαγκάδια, τα ρυάκια, τους ανθρώπους της χώρας σου; Τι είσαι; Μισάνθρωπος; Αγαπάς την πατρίδα σου, δεν μισείς, όπως οι φασίστες, τους «άλλους»! Απλά, αθώα πράγματα. 


Αθώα, μέχρι να εμφανιστεί ο γείτονας της πατρίδας σου. Επειδή στον καπιταλισμό (καθόλου αθώα!) η κόλαση κάθε χώρας είναι ο γείτονάς της, αρχίζουν τα προβλήματα για τον πατριώτη αριστερό. Το ερώτημα είναι: έχει δίκιο ο γείτονας στον σκυλοκαβγά με την πατρίδα μου ή έχει δίκιο η πατρίδα μου και όχι ο γείτονας; Και, ω! του θαύματος, ο πατριώτης αριστερός πάντα (ΠΑΝΤΑ!) ανακαλύπτει ότι, «αντικειμενικά», ο γείτονας έχει άδικο! Ο γείτονας διεκδικεί εθνικό ζωτικό χώρο σε θάλασσες και σε στεριά. Σε όλα, μα σε όλα, παραβιάζει το «διεθνές δίκιο», ο αφιλότιμος! Είναι υποχείριο του διεθνούς ιμπεριαλισμού! Και όταν εμφανώς δεν είναι υποχείριο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, απλά είναι παράφρονας και δικτάτορας. Ένα πράγμα σαν την Τουρκία του σουλτάνου, του Ερντογάν, ντε! Ο καλός αριστερός πατριώτης (προς θεού, δεν μισεί τις άλλες χώρες όπως οι φασίστες!) ανακαλύπτει ότι πάντα (ΠΑΝΤΑ!) η χώρα του είναι, «αντικειμενικά» μιλώντας, το θύμα. 


Τι γίνεται όμως όταν η πατρίδα αντιμετωπίζει ένα εμφανώς πιο αδύνατο έθνος με το οποίο έχει αντιπαλότητα; Όταν για παράδειγμα, δεν έχει απέναντι στο έθνος του, την Ελλάδα ας πούμε, τη Τουρκία (οικονομικά και στρατιωτικά πανίσχυρη σε σχέση με την Ελλάδα) αλλά ένα αδύνατο έθνος, οικονομικά προτεκτοράτο της πατρίδας του και στρατιωτικά απλά ανύπαρκτο, όπως η Δημοκρατία της Μακεδονίας; 


Τότε ο καλός αριστερός, ο πραγματικός αριστερός, όχι ο γιαλαντζί αριστερός, έχει δυο επιλογές. 


Ι. Το κράτος αυτό είναι υποχείριο του ιμπεριαλισμού, οι ιμπεριαλιστές το έχουν βάλει να υποσκάψει τα εθνικά δίκαια της Ελλάδας. Γιατί ως γνωστό, το ελληνικό έθνος είναι ανάδελφο και το μισούν όλοι. Η όποια συμφωνία, όπως των Πρεσπών για παράδειγμα, είναι υπαγορευμένη από τους ιμπεριαλιστές. Επομένως, η πραγματική Αριστερά, η ριζοσπαστική, η επαναστατική, την απορρίπτει γιατί είναι ενταγμένη στα σχέδια τους που έχουν ως στόχο την καθυπόταξη και των Σκοπιανών (προς θεού, όχι των Μακεδόνων!) και των ανυπότακτων (από τη φύση τους!) Ελλήνων. 


ΙΙ. Υπάρχουν όμως και οι εκσυγχρονισμένοι αριστεροί. Η κυβερνώσα Αριστερά. Αυτοί μάλιστα, είναι οι πραγματικοί πατριώτες! Δεν είναι φοβικοί! Υπογράφουν τη Συμφωνία των Πρεσπών και επαίρονται ότι όχι μόνο δεν είναι υπαγορευμένη από τους ιμπεριαλιστές, αλλά έκαναν τους Σκοπιανούς (ή μάλλον τους Βορειομακεδόνες) να γονατίσουν! Τους υποχρέωσαν να αλλάξουν το Σύνταγμα τους, τους υποχρέωσαν να αλλάξουν τον αυτοπροσδιορισμό τους, υπέκυψαν σε όλες τις ελληνικές απαιτήσεις! Όπως λέγουν (και είναι και η αλήθεια!), αυτό αποτελούσε την «εθνική γραμμή» όλων των ελληνικών κυβερνήσεων από το 1995 και μετά, ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Αυτό είναι αριστερός πατριωτισμός! Να υποχρεώσεις, μια μικρότερη χώρα από τη δική σου, να πέσει στα γόνατα… 
Ο προσεκτικός αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι οι δυο επιλογές του πατριώτη αριστερού είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Φυσικά και είναι. Είπαμε, ο πραγματικός αριστερός, όχι ο γιαλαντζί αριστερός, είναι πατριώτης. Όχι, προς θεού, όχι όπως οι φασίστες (πραγματικά…).
 
 

Άγγελος Καλοδούκας


Ετικέτες: Αριστερά, Πατριωτισμός, Ελλάδα, Δημοκρατία της Μακεδονίας, Ιμπεριαλισμός, Συνθήκη των Πρεσπών, ΣΥΡΙΖΑ, Τουρκία, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν