Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου, τη λένε Έφη...

Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου, τη λένε Έφη...

  • Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου, τη λένε Έφη...

Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου... Σ έχει χτυπήσει ο έρωτας κατακέφαλα, κι έχει κι υπόσταση, και όνομα: λέγεται Έφη...
 
Το όμορφο της υποθέσεως τούτης, είναι ότι τα συναισθήματά σας είναι αμοιβαία. Το άσχημο, είναι πως δεν είστε μαζί. Και το να στε μαζί, είναι από δύσκολο έως αδύνατο...
 
Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου, η τύπισσα φοβάται ότι η ιστορία σας θα λήξει άδοξα. Κι έχει δίκιο να φοβάται. Την είχες τρελάνει στον καυγά και τη γκρίνια σχεδόν μισή δεκαετία τώρα. Όσο καιρό γνωριζόσαστε με λίγα λόγια. Το αποτέλεσμα αυτού, ήταν το να απηυδήσει, να μη θέλει να σε δει ποτέ πια. Με το δίκιο της. Λούστηκες με τις ίδιες σου τις πράξεις...
 
Μα την αγαπάς μωρέ. Τούτο είναι γνωστό και δεν αλλάζει. Φάνηκε: ο τρόπος που την κοίταζες, ο τρόπος που σε κοίταζε. Πέρα για πέρα αληθινός...
 
Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου, σ είδα χτες βράδυ να κλαις ψελλίζοντας το όνομά της. Σ είδα πατημένο απ το μεθύσι να ξερνάς, και με τη μύτη ματωμένη από την πίεση και τα άγχος. Και το κλαψούρισμά σου ακόμη, το όνομά της ήταν πάλι: Έφη....
 
Στα χείλη σου τα τρία γράμματα, στο μυαλό η περιγραφή της: Πράσινα μάτια, καστανόξανθη... Ό,τι ομορφότερο έχεις δει σ αυτήν τη γη, μας είπες. Κι
αφού το λες, έτσι είναι στα δικά σου μάτια...
 
-Χαίρομαι που ξέρω ότι σε αγαπάει, σπαράζω που δεν είστε μαζί-.
 
Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε κι εαυτέ μου, τούτο το πράγμα δεν είναι άρθρο ή κείμενο, δεν είναι καν ένα (παρα)λογοτεχνικό πόνημα. Δεν έχει ειρμό, δομή, συντακτικό και λογική. Είναι μια κραυγή. Ουρλιαχτό παρακλήσεως. Για μια τελευταία ευκαιρία -πόσο κλισέ ακούγομαι ε;-. Μα είναι το μόνο που σου μένει μια ευκαιρία. Στα ίσια. Γιατί ποτέ σας δεν αρχίσατε κάτι μαζί. Εσύ στραμμένο άντερο, αυτή με το φόβο πως θα τελειώσουν όλα άσχημα...
 
Κι όμως, τίποτε δε τελειώνει. Εσύ μετάνιωσες για όλα κείνη τη βρώμικη βραδιά στο μεταγωγών. Όπως χτες ούρλιαζες και τότε. Όχι για το κελί, αλλά γιατί την ήθελες εκεί, να τη δεις, ν ακούσεις έστω τη φωνή της. Σ είχανε σαπίσει και στο ξύλο, ήσουνα κι άρρωστος, μα εσύ εκεί, πάλι Έφη φώναζες.
 
Σύντροφε κι αδερφέ, φίλε και εαυτέ μου, ναι, τη λένε Έφη. Αγαπιέστε, κι είναι κρίμα να λήξει μεταξύ σας έτσι. Γιατί αν είστε μαζί θα κρατήσει. Έχεις αλλάξει, έχεις πετάξει τον κακό σου εαυτό. Για πάντα...
 
Θυμάσαι το ρητό του Berlinguer που χαμε ακούσει το 2008 στην Α.Κ.Ο.Α.; «Oι σοσιαλδημοκράτες ξέχασαν τους υποπρολετάριους και τους συνδικαλισμένους». Σα τη σοσιαλδημοκρατία έγινες κι εσύ. Ξέχασες τους πάντες. Τη δουλειά, τους αγώνες, το όνομά σου το ίδιο. Μόνο αυτή και τίποτε άλλο... Μακάρι να είστε μαζί και καλά... Αλλιώς, ξέρω καλά πως θα είσαι πάντα μόνος. Όχι γιατί έτσι σου έλαχε, μα γιατί δε θέλεις κάτι άλλο. Μόνο εκείνη. Γι αυτό κι είσαι έτοιμος να γίνεις κοσμοκαλόγερος αν δεν είναι εδώ...
 
Μόνο πάλεψε αδερφέ, μη πέσεις στο κενό σε παρακαλώ... Γιατί είσαι έτοιμος...
 
 

Γρηγόρης Καραγιαννίδης




Ετικέτες: Αψυχολόγητα, Έρωτας, Αριστερά, Λογοτεχνία