H Xούντα των Συνταγματαρχών και η Tουρκική Mειονότητα

H Xούντα των Συνταγματαρχών και η Tουρκική Mειονότητα

  • H Xούντα των Συνταγματαρχών και η Tουρκική Mειονότητα

Μέρος Α’
 
Ήδη από την επομένη της επικράτησης της δικτατορίας των συνταγματαρχών η τουρκική Μειονότητα άρχισε να συνειδητοποιεί και με την πάροδο του χρόνου να διαπιστώνει ολοένα περισσότερο πως οι αλλαγές στη ζωή της δεν θα περιοριζόντουσαν στη συρρίκνωση ή κατάργηση δικαιωμάτων και ελευθεριών που επιβάλλει κάθε φασιστική δικτατορία που σέβεται τον εαυτό της. Στο επόμενο διάστημα θα επαληθευόντουσαν ένας ένας οι χειρότεροι φόβοι της για τις προθέσεις της Χούντας, η οποία έθετε σε εφαρμογή μέτρα που στρεφόντουσαν ενάντια στην ύπαρξή της και στόχευαν στην εξάλειψή της. Οι αλλαγές για τη Μειονότητα δεν θα περιοριζόντουσαν δηλαδή σ’ αυτό που ήταν το γενικό και κοινό κακό. Στα 7 και χρόνια της διακυβέρνησης από τη στρατιωτική Χούντα ο μειονοτικός δεν υποβιβάσθηκε μόνο σε πολίτη β’ ή γ’ κατηγορίας, αλλά κηρύχθηκε ανεπιθύμητος και αντιμετωπίσθηκε περίπου ως εχθρός.
 
Κανείς όμως δεν μπορούσε να φαντασθεί τότε πως η Μεγάλη Δίωξη της Μειονότητας που είχε ξεκινήσει δειλά δειλά λίγο νωρίτερα, αλλά ουσιαστικά την έβαλε σε εφαρμογή η Χούντα, θα συνέχιζε άλλη μια 25ετία και μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η Χούντα για τη Μειονότητα έπεσε τον Ιούλη 1998 και η μεταπολίτευση αρχίζει από τότε με την κατάργηση του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγενείας, του τελευταίου και πιο σημαντικού αντιμειονοτικού οχυρού.
 
Επομένως τα όσα καταλογίζονται στη Χούντα στο άρθρο αυτό ισχύουν για όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης μέχρι το 1998 και μάλιστα οι τελευταίες αποδείχθηκαν πολλές φορές και χειρότερες από τη Χούντα καθώς επέβαλαν πιο σκληρά και πιο απάνθρωπα αντιμειονοτικά μέτρα. 
 
Η Χούντα, λοιπόν, για τη Μειονότητα όρισε ειδικό καθεστώς, το οποίο βρήκε εν πολλοίς έτοιμο σε κάποια συρτάρια να έχει συνταχθεί από πολλού και το έθεσε σε εφαρμογή και υλοποίησε στα 7 χρόνια που έμεινε στην εξουσία. Ήταν ουσιαστικά οι εισηγήσεις του Συντονιστικού Οργάνου της Θράκης (ΣΟΘ), που εδώ και παραπάνω από μια 20ετία βομβάρδιζε την κεντρική εξουσία με προτάσεις για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση του «εθνικού κινδύνου» που λέγεται Τουρκική Μειονότητα.
 
Η ύπαρξη και οι δραστηριότητες του ΣΟΘ έγιναν γνωστές σχετικά πρόσφατα. Το ΣΟΘ, που με τη σημερινή ορολογία θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ειδικό περιφερειακό όργανο του Βαθέως Κράτους, είχε συσταθεί για την παρακολούθηση, το φακέλωμα, τον έλεγχο, δηλαδή την αστυνόμευση και γενικά για την αντιμετώπιση της Μειονότητας. Είχε συμβουλευτική αποστολή και εισηγείτο προς την εκάστοτε κυβέρνηση μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την εξουδετέρωση του μειονοτικού κινδύνου, τα οποία ουσιαστικά κατέληγαν στην αφομοίωση ή εξάλειψη της Μειονότητας με τη λογική ενός σκληροπυρηνικού και ολοκληρωτικού κράτους έθνους. Πολλά από τα προτεινόμενα μέτρα αυτά ήταν έξω από τις δυνατότητες υλοποίησης σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας από μια στοιχειωδώς συνταγματικά λειτουργούσα κοινοβουλευτική κυβέρνηση. Με τη δικτατορία όμως άρθηκαν τα εμπόδια και οι δισταγμοί. Το ΣΟΘ, ένα περιφερειακό βαθυκρατικό μόρφωμα για τη Μειονότητα, δικαιώθηκε πλήρως με την έλευση της δικτατορίας, καθώς είδε να υιοθετούνται αυτούσια οι προτάσεις του. Εξ άλλου πολλά μέλη της στρατιωτικής Χούντας ήταν τα ίδια στελέχη του Βαθέως Κράτους και αποτελούσαν κατά κάποιο τρόπο την καρδιά του. Σύντομα όμως το ΣΟΘ απορροφήθηκε από τη Χούντα και καταργήθηκε. Το πνεύμα του ΣΟΘ όμως ως παρακαταθήκη καθόρισε τη μειονοτική πολιτική όλων των κυβερνήσεων επί μια 30ετία ακόμα (1969-1998).
 
Κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-74) συστηματοποιήθηκε η δίωξη της Τουρκικής Μειονότητας και με διάφορα διοικητικά μέτρα που επιβλήθηκαν έλαβε πια χαρακτήρα της εκδίωξης με εξαναγκασμό σε μετανάστευση και εγκατάλειψη της Θράκης από τον μειονοτικό πληθυσμό στα πλαίσια ενός μεσοπρόθεσμου προγράμματος εθνοκάθαρσης.
 
Η ακολουθούμενη τακτική μπορούσε να συνοψισθεί ως εξής: «Πάρτε μέτρα εναντίον της Μειονότητας. Κάντε τον βίο της αβίωτο. Να σηκωθεί να φύγει.»
 
Δεν θα αναφερθώ καθόλου στην αποδιοργάνωση που προκάλεσε στοχευμένα η Χούντα στην όποια κοινοτική οργάνωση της Μειονότητας, που ήταν στοιχειώδης αλήθεια, αλλά υφίστατο έστω και μ’ αυτήν τη μορφή, αποδιοργάνωση στη διοίκηση των βακουφίων και στις επί μέρους μειονοτικές κοινότητες που ήταν οργανωμένες γύρω από τα βακούφια, στη μειονοτική εκπαίδευση, που ετέθη υπό διωγμόν, στη θρησκευτική οργάνωση που ετέθη υπό ασφυκτικό έλεγχο ώστε η Μειονότητα να καταντήσει ακέφαλο σώμα χωρίς εκπροσώπηση και χωρίς καμιά δυνατότητα αντίστασης.
 
Θα περιορισθώ στη σύντομη περιγραφή του τι υπέστησαν οι μειονοτικοί ως άτομα.
 
Δεν υπάρχει πεδίο ανθρώπινης δραστηριότητας όπου ο μειονοτικός να μην αντιμετώπιζε ιδιαίτερη μεταχείριση με αρνητικές διακρίσεις, απαγορεύσεις, περιορισμούς και στερήσεις δικαιωμάτων και τιμωρίες, να οδηγείται σε δίκες, να πληρώνει πρόστιμα, πολλά πρόστιμα για ψύλλου πήδημα. Καταπίεση και διακρίσεις στον οικονομικό και εργασιακό τομέα κυρίως, αλλά και στον κοινωνικό-κοινοτικό και τον εκπαιδευτικό, στην άσκηση διαφόρων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στη χρήση διαβατηρίου λ.χ., στην ελευθερία έκφρασης και όπου αλλού μπορείτε να φαντασθείτε. Ας υπενθυμίσω πως όλα αυτά που αναφέρω ήταν έξω και πέρα από το γενικό κακό που είχε προκαλέσει η δικτατορία, πέρα από τους περιορισμούς και τις στερήσεις δικαιωμάτων που ίσχυαν για τον γενικό πληθυσμό. 
 
Κάθε επαφή με δημόσια υπηρεσία, με αρχές, με υπαλλήλους, ειδικά με αστυνομικούς και όργανα τάξης ήταν μια δοκιμασία, να σε χλευάζουν, να σε λοιδορούν, να σε ταπεινώνουν, να σε κατσαδιάζουν και να μη σε εξυπηρετούν. Συχνά από τα όργανα έπεφταν και κάτι ψιλές.
 
Απαγορεύτηκε η απόκτηση νέας ακίνητης περιουσίας στους μειονοτικούς, δεν επιτρεπόταν να αγοράσεις σπίτι, διαμέρισμα, οικόπεδο, μαγαζί, χωράφι. Ως μουσουλμάνος μόνο να πουλήσεις ή να ξεπουλήσεις σε χριστιανούς μπορούσες τα ακίνητα που κατείχες. Σε χριστιανούς άρχισαν να χορηγούνται δάνεια εθνικής σκοπιμότητας κυρίως από την Αγροτική Τράπεζα για αγορά μουσουλμανικών ακινήτων.
 
Προγραμματίσθηκαν και άρχισαν να υλοποιούνται μαζικές απαλλοτριώσεις γαιών που ανήκαν κυρίως στους μειονοτικούς.
 
Η πολεοδομία άρχισε να μη χορηγεί άδειες για ανέγερση κατοικίας και οποιουδήποτε άλλου κτιρίου στους μειονοτικούς. Ούτε το σπίτι σου να επισκευάσεις δεν μπορούσες όταν προέκυπτε ανάγκη. Έτσι άρχισε να ανθεί η αυθαίρετη οικοδόμηση στη Μειονότητα που αργότερα θα δημιουργούσε μεγάλο πονοκέφαλο.
 
Στα κληρονομικά οι αρχές δημιουργούσαν διάφορα κωλύματα.
 
Κωλοσιεργίες και καθυστερήσεις και συχνά άρνηση σε κάθε είδους αδειοδότηση και κυρίως στην αδειοδότηση επαγγελμάτων και λειτουργίας εμπορικών και άλλων καταστημάτων. Περιορισμοί που έφταναν μέχρι την άρνηση στη χορήγηση αδειών οδήγησης ΙΧ αυτοκινήτου, πολύ μεγαλύτερη αυστηρότητα στις άδειες επαγγελματικών οχημάτων, στη χορήγηση διαβατηρίου κι γενικά σε ό, τι εξαρτιόταν από την έγκριση δημόσιας αρχής.
 
Ο μειονοτικός πληθυσμός που ήταν κατεξοχήν αγροτικός αρχίζει να πτωχοποιείται και να προλεταριοποιείται χάνοντας τη γη που καλλιεργούσε και μη βρίσκοντας πολλές φορές άλλη μόνιμη εργασία. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο στα χρόνια της μεταπολίτευσης καθώς τότε εντατικοποιήθηκαν και πολλαπλασιάσθηκαν τα αντιμειονοτικά μέτρα και διήρκεσαν πολύ περισσότερα χρόνια.
 
Το μήνυμα ηχούσε δυνατά: «Τι κάθεστε! Σηκωθείτε να φύγετε! Δεν σας θέλουμε!»
 
Πάντοτε υπήρχε ένα ρεύμα μετανάστευσης προς την Τουρκία που επιτάθηκε. Παρουσιάσθηκαν «ταξιτζήδες» που διαφήμιζαν ανοικτά τις υπηρεσίες τους στα καφενεία, φυγάδευαν ανθρώπους στη γειτονική Τουρκία, κυρίως νεαρούς των οποίων επίκείτο η στράτευση. Εμφανίσθηκαν νέοι προορισμοί, όπως η Γερμανία και η Αυστραλία. Στην αρχή να πας στη Γερμανία για εργασία ήταν προνόμιο και δεν επέτρεπαν στους μειονοτικούς. Αργότερα φαίνεται πως η μετανάστευση στη Γερμανία θεωρήθηκε ένα χρήσιμο μέσον για τη μείωση του μειονοτικού πληθυσμού και τα σχετικά αιτήματα εγκρινόντουσαν σωρηδόν. Στα χρόνια της Χούντας δημιουργήθηκε μια μικρή παροικία στην Αυστραλία από μειονοτικούς που μετανάστευσαν από την ελληνική Θράκη.
 
Στα χρόνια της Χούντας άρχισε να χρησιμοποιείται κατά κόρον ως εργαλείο για τη μείωση του μειονοτικού πληθυσμού το άρθρο 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγενείας με αυθαίρετες αφαιρέσεις ιθαγενείας. Ο συνολικός αριθμός αυτών που έχει αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μέχρι το 1998 που καταργήθηκε το επίμαχο άρθρο είχε ξεπεράσει τις 45 χιλιάδες.
 
17/4/2020
 

Ιμπράμ Ονσούνογλου


Ετικέτες: Ελλάδα, Χούντα, Τουρκική Μειονότητα, Μειονότητα, Θράκη, Ιμπράμ Ονσούνογλου