Η ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ, Η ΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Η ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ, Η ΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

  • Η ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ, Η ΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Ο ναός της Άμωμου Συλλήψεως (ή της Παρθένου Μαρίας) είχε φτιαχτεί με πολύ κόπο. Οι διωγμοί των χριστιανών είχαν τελειώσει μερικά χρόνια πριν, αλλά η γραφειοκρατία ήταν εντελώς εχθρική. Τελικά το κτίσιμο άρχισε υπό την επίβλεψη του πατέρα Francine και ολοκληρώθηκε υπό τις οδηγίες του πατέρα Regani, πολλές δεκαετίες μετά. Τα δύο μπροστινά καμπαναριά ήταν 65 μέτρα ψηλά το καθένα και έτσι ο ναός αποτελούσε το μεγαλύτερο χριστιανικό οικοδόμημα στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού.


Ο νεαρός Σιν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλες τις θρησκείες και αφού μελέτησε τον βουδισμό, στράφηκε στον χριστιανισμό. Ο επίσης νεαρός διανοούμενος μοναχός Μπατίστι ήταν ιδανικός συνομιλητής και καλούσε συχνά τον Σιν στον ναό της Άμωμου Συλλήψεως. Μιλούσαν για διάφορα θέματα, αλλά εστίαζαν κυρίως στα ενδιαφέροντα του άρχοντα Σιν, του Σιν-σαν δηλαδή.


- Ξέρω ότι κι άλλες θρησκείες έχουν το ίδιο πρόβλημα, αλλά πώς είναι λογικό ο δικός σας θεός να είναι παντοδύναμος και πάνσοφος και τέλειος. Αυτό είναι αντίφαση εν τοις πράγμασι, έλεγε ο Σιν-σαν.


- Γιατί είναι αντίφαση; απαντούσε ο Μπατίστι.


- Γιατί π.χ. μπορεί άραγε να φτιάξει μια πέτρα που να μην μπορεί να τη σηκώσει; αντιγύριζε ο Σιν-σαν.


- Στο δυτικό πολιτισμό αυτό λέγεται σόφισμα. Με ρωτάς ουσιαστικά το εξής: μπορεί να μην μπορεί; Ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι το ερώτημά σου είναι αυτό που είναι αντίφαση εν τοις πράγμασι…


- Εντάξει. Αλλά μπορεί να αυτοκτονήσει;


- Μπορεί, απαντούσε γεμάτος αυτοπεποίθηση ο Μπατίστι. Ποιο είναι το πρόβλημα που έχεις σε αυτή την περίπτωση;


- Μα τότε θα πάψει να είναι αιώνιος...


- Δεν το σκέφτηκες καλά. Ο χρόνος υπάρχει χάρη στο Θεό. Μαζί με την κτίση, έφτιαξε και τον χρόνο. Αν ο Θεός «αυτοκτονήσει», θα πάψει να υπάρχει και ο χρόνος. Ο Θεός δεν θα απολέσει την αιωνιότητά του… είπε ο Μπατίστι.


- Χα! Μα τότε θα πάψει να είναι άφθαρτος, είπε ο Σιν-σαν.


Ο Μπατίστι αντιγύρισε τη συζήτηση λέγοντας:


- Εσύ, άρχοντα Σιν, πιστεύεις στα ορατά, στα υλικά πράγματα, έτσι δεν είναι;


- Ναι, έτσι είναι. Περίπου…


- Όμως ο κόσμος που παρατηρούμε -οι πλανήτες, τα άστρα- δεν στέκονται. Οι εξισώσεις των επιστημόνων σου δεν βγαίνουν. Έτσι δεν είναι;


Ο νεαρός άρχοντας σκυθρώπιασε. Αλλά απάντησε με ειλικρίνεια:


- Εννοείς τους υπολογισμούς του Fritz Zwicky; Ναι, καταλαβαίνω πού το πας…


- Το πράγμα πάει μόνο του. Οι επιστήμονές σου βασίζουν τις θεωρίες τους για τον κόσμο σε κάτι που δεν βλέπουν, σε κάτι που πρακτικά δεν υπάρχει: στη σκοτεινή ύλη.


- Ναι, συνέχισε, ο Σιν-σαν και προσέθεσε μόνος του: Μόνο το 4,9% είναι συνηθισμένη ύλη στο Σύμπαν. Το υπόλοιπο 95,1% είναι σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια. Ούτε τη βλέπουμε, ούτε εκπέμπει ούτε απορροφά ακτινοβολία, γι’ αυτό ούτε τα επιστημονικά όργανά μας μπορούν να την «αισθανθούν». Οι επιστήμονες βασίζουν όλες τις θεωρίες τους για το Σύμπαν σε κάτι που πρακτικά δεν υπάρχει…

 

Τέτοια ήταν η συζήτηση που έκαναν εκείνη την ημέρα, όταν σε μια άλλη πόλη, όχι πολύ μακριά, η μικρή Ασάμι, έπαιζε με τις κούκλες της έξω στον κήπο. Η πόλης της Ασάμι ήταν ιστορική, καθώς εκεί έζησαν οι περίφημες φυλές των Ogasawara και των Hosokawa και ο διάσημος σαμουράι σπαθιστής Miyamoto Musashi, συγγραφέας του «Βιβλίου των Πέντε Δακτυλιδιών» και ιδρυτής της σχολής Hyoho Niten Ichi-ryū, διάσημης για τη χρήση δύο σπαθιών ταυτόχρονα.


Η μητέρα της Ασάμι την κοιτούσε με τόσο αγάπη και τόση αφοσίωση, που στο τέλος δάκρυσε. Δάκρυσε από χαρά για τη Ασάμι που υπήρχε, δάκρυσε και από λύπη για τα δύο νεαρά της αγόρια που δεν υπήρχαν καθώς, όπως και ο πατέρας τους, είχαν σκοτωθεί στον πόλεμο που μαινόταν. Η μαμά προχώρησε προς το κοριτσάκι με σκοπό να το πάρει στην αγκαλιά και να το φιλήσει –για να ξορκίσει για άλλη μια φορά το θάνατο των γιων της αλλά και του πατέρα τους.


Τόσο η Ασάμι και η μαμά της όσο και οι εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι της πόλης αυτής δεν ήξεραν ότι ήδη είχε απογειωθεί από κάποιο αεροπλανοφόρο ένα βομβαρδιστικό που κουβαλούσε μια τρομακτική βόμβα στα σωθικά του. Και πως στόχος της βόμβας αυτής ήταν η πόλη τους. Την ώρα που μαμά και κόρη είχαν ήδη αγκαλιαστεί, το βομβαρδιστικό είχε ήδη ανοίξει την καταπακτή του, έτοιμο να εξαπολύσει έναν ανείπωτο μέχρι τότε όλεθρο.


Η βόμβα πλουτωνίου ονόματι «Χοντρός» που κοιτούσε την πόλη μέσα από τα σωθικά του βομβαρδιστικού ήταν πολύ ισχυρότερη από αυτήν που είχε πέσει μερικές ημέρες νωρίτερα στη Χιροσίμα. Η πόλη, η Ασάμι και η μαμά της ήταν καταδικασμένοι στην εξαφάνιση.


Μαμά και κόρη γελούσαν ευτυχισμένα όταν ο αέρας φύσηξε ξαφνικά. Σηκώθηκαν και μπήκαν μέσα στο σπίτι, πάντα αγκαλιασμένες. Ξάπλωσαν αργότερα και έκαναν έναν ήσυχο ύπνο.


Ο αέρας που είχε φυσήξει, έφερε σύννεφα και σκόνη από τη γειτονική Γιαχάτα που είχε βομβαρδιστεί με συμβατικές βόμβες την προηγουμένη. Ο κυβερνήτης του αμερικανικού βομβαρδιστικού είχε πάρει σαφείς εντολές να έχει οπτική επαφή με τον στόχο του. Δευτερόλεπτα πριν διατάξει την ρίψη της βόμβας, άλλαξε γνώμη και παρότι βιαζόταν να φύγει από το βεληνεκές των αντιεροπορικών, υπάκουσε στις εντολές του: έκλεισε την καταπακτή και συνέχισε την πορεία για τον επόμενο επιλεγμένο στόχο.


Ήταν 9 Αυγούστου του 1945 και ο ουρανός ήταν καθαρός πάνω από το Ναγκασάκι. Ο Σιν-σαν και ο Μπατίστι συνέχιζαν τη συζήτησή τους περί Θεού, όταν ο «Χοντρός» έσκασε ακριβώς πάνω από την εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως, μόλις 400 μέτρα πάνω από τα υψηλά καμπαναριά της. Ο ναός που με τόσο κόπο είχε κτιστεί, εξαφανίστηκε με μιας. Ο Σιν-σαν, ο Μπατίστι και εκατοντάδες εκκλησιαζόμενοι (καθότι ετοιμάζονταν για την γιορτή του Δεκαπενταύγουστου) δεν πρόλαβαν να αισθανθούν τίποτε –τόσο γρήγορα εξαϋλώθηκαν. Μαζί τους σκοτώθηκαν και 75.000 κάτοικοι του Ναγκασάκι, ανάμεσά τους και μεγάλο μέρος των καθολικών χριστιανών της Ιαπωνίας, καθώς στην πόλη αυτή ζούσε η μισή χριστιανική κοινότητα της Ιαπωνίας, ήτοι 37.000 άνθρωποι. Ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη εξόντωση χριστιανών από χριστιανούς στο πόλεμο του Ειρηνικού.


Ο αρχικός στόχος, η πόλη που σώθηκε χάρη στα σύννεφα και τον καπνό, η πόλη της μικρής Ασάμι και της μαμάς της, είναι η Κοκούρα.


Ο ναός της Αμώμου Συλλήψεως ξανακτίστηκε το 1959, αλλά πήρε την τελική μορφή του –ώστε να μοιάζει στον ναό που καταστράφηκε– μόλις το 1980.

 

Πενήντα χρόνια μετά τα ατιμώρητα εγκλήματα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, ο διάσημος και πολυβραβευμένος Γερμανός θεολόγος, ψυχίατρος, ακτιβιστής και –μέχρι το 1992– ρωμαιοκαθολικός ιερωμένος, ο Eugen Drewermann, κλήθηκε να σχολιάσει την επέτειο. Αφού κατήγγειλε το διπλό έγκλημα, απευθύνθηκε στους ακροατές του λέγοντας: «Θα μου πείτε, πώς γίνεται ο πανάγαθος Θεός να επέτρεψε να γίνει ένα τέτοιο μαζικό ολέθριο έγκλημα; Πώς γίνεται να άφησε να πεθάνουν τόσοι αθώοι και –το χειρότερο– πώς άφησε να βασανίζονται και να πεθαίνουν με αργό θάνατο δεκάδες χιλιάδες άλλοι αθώοι άνθρωποι τα επόμενα χρόνια, ή να υπάρχουν τόσα παιδάκια με τερατογένεση, εξαιτίας των συνεπειών της ραδιενέργειας; Λοιπόν ένα έχω να σας πω: Ο Θεός είναι κάτι τόσο απόμακρο από εμάς, τόσο απόλυτα υπερβατικό, εν ολίγοις τόσο ασύλληπτο, ώστε πρακτικά δεν υπάρχει!»

 

Υ.Γ.: Σιν: Γιαπωνέζικο αντρικό όνομα. Σημαίνει αλήθεια. Ασάμι: Γιαπωνέζικο θηλυκό όνομα. Σημαίνει πρωινή ομορφιά.

 

 

Πέτρος Τσάγκαρης


Ετικέτες: Λογοτεχνία, Πέτρος Τσάγκαρης