Μακεδονία: Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και Αριστερά

Μακεδονία: Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και Αριστερά

  • Μακεδονία: Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και Αριστερά

Οι εξελίξεις γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών και την επικύρωσή της ή όχι από τα κοινοβούλια της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΔτΜ) και της Ελλάδας επιβεβαιώνουν, για άλλη μια φορά, ότι το επίδικο της όλης διαδικασίας δεν είναι η προσέγγιση και η φιλία των δύο λαών, αλλά η επέκταση του ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τη Ρωσία στα Βαλκάνια.
 
Στο δη­μο­ψή­φι­σμα που προη­γή­θη­κε στη ΔτΜ, το αντι­πο­λι­τευό­με­νο δεξιό VMRO-DPMNE στά­θη­κε αμή­χα­νο, καθώς δεν ήθελε μεν να δε­χθεί την υπο­χώ­ρη­ση στον εκ­βια­σμό που από κοι­νού έκα­ναν οι δυ­τι­κές ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες με προ­ε­ξάρ­χου­σα την Ελ­λά­δα, δηλ. τη συ­νταγ­μα­τι­κή αλ­λα­γή του ονό­μα­τος της χώρας. Από την άλλη όμως ήθελε –και θέλει– δια­κα­ώς την εί­σο­δο στο ΝΑΤΟ (και την ΕΕ). Έτσι άφησε τον κόσμο να πρά­ξει «κατά συ­νεί­δη­ση». Μόνο το αρι­στε­ρό Λέ­βι­τσα διε­ξή­γα­γε μια συ­νε­πή αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή αντι­να­τοϊ­κή προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία από αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή και διε­θνι­στι­κή σκο­πιά, σταθ­μί­ζο­ντας δηλ. σωστά και την αντί­στα­ση στην ελ­λη­νι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­βο­λή και την αντί­στα­ση στη να­τοϊ­κή επέ­κτα­ση στην πε­ριο­χή.
 
Οι εξε­λί­ξεις απέ­δει­ξαν δηλ. ότι οι δε­ξιές αντι­πο­λι­τεύ­σεις στις δύο χώρες (αλλά και σε όλη την πε­ριο­χή των Βαλ­κα­νί­ων) είναι ψο­φο­δε­είς απέ­να­ντι στον δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό και τις επι­λο­γές του: Μπο­ρούν να σπέρ­νουν εθνι­κι­σμό στους λαούς τους, δη­λη­τη­ριά­ζο­ντάς τους με μίσος για τους γει­το­νι­κούς λαούς, μόνον όμως όσο αυτό δεν έρ­χε­ται σε αντί­θε­ση με τη στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία τους με τις με­γά­λες δυ­τι­κές ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες. Όταν ο εθνι­κι­σμός τους έρθει σε αντί­θε­ση με τις επι­λο­γές αυτού του ιμπε­ρια­λι­σμού, τότε έρ­χο­νται σε αμη­χα­νία και τε­λι­κά υπο­χω­ρούν. Η ΝΔ, έκανε ό,τι ακρι­βώς έκανε και έλεγε η Δεξιά στη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας (το VMRO-DPMNE): υπέ­ρο­χο το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, αλλά μπο­ρού­σα­με να διεκ­δι­κή­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρα πράγ­μα­τα απέ­να­ντι στους γεί­το­νες.
 
Σε αυτό το πλαί­σιο εξη­γού­νται λοι­πόν και οι πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις: Παρά την οι­κτρή προ­σέ­λευ­ση στο δη­μο­ψή­φι­σμα (35%), ο Ζάεφ, έχο­ντας την εν­θάρ­ρυν­ση και τη θερμή υπο­στή­ρι­ξη από τη Δύση, δια­κή­ρυ­ξε «νίκη» του «ναι» και έφερε το θέμα στο κοι­νο­βού­λιο. Εκεί απο­δεί­χθη­κε για άλλη μια φορά η πο­λι­τι­κή αδυ­να­μία της Δε­ξιάς, δηλ. του VMRO-DPMNE. Παρά τις «φωνές» του, «έχασε» μέσα σε λίγες ώρες επτά βου­λευ­τές, κατά «σύμ­πτω­ση» (μαζί με άλλον έναν, ανε­ξάρ­τη­το, βου­λευ­τή) ακρι­βώς όσους χρεια­ζό­ταν ο Ζάεφ στην πρώτη ψη­φο­φο­ρία για το θέμα (72+8=80 βου­λευ­τές, δηλ. τα 2/3 της Βου­λής).
Ασφα­λώς η «απο­στα­σία» των επτά βου­λευ­τών δεν ήταν μόνο πο­λι­τι­κή επι­λο­γή με βάση τη σκο­πού­με­νη στρα­τη­γι­κή πρόσ­δε­ση της μα­κε­δο­νι­κής Δε­ξιάς με τον δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό. Προ­φα­νώς συν­δυά­στη­κε με ανταλ­λάγ­μα­τα, δηλ. με εξα­γο­ρά. Επει­δή κά­ποιοι από αυ­τούς τους βου­λευ­τές ήταν υπό­δι­κοι λόγω δια­φθο­ράς από την εποχή που ήταν κυ­βέρ­νη­ση το VMRO-DPMNE, η αμνη­στία, που κα­τα­φα­νώς τους προ­σφέρ­θη­κε, ήταν εξαι­ρε­τι­κά ευ­πρόσ­δε­κτη και τους «βο­ή­θη­σε» στην από­φα­σή τους να αλ­λά­ξουν γνώμη για τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών. 
 
 
Υπο­κρι­σία
 
Απέ­να­ντι στην πα­ρω­δία δη­μο­κρα­τί­ας στο κοι­νο­βού­λιο και την εξα­γο­ρά ψήφων μέσω ανταλ­λαγ­μά­των, η Δύση όχι μόνον δεν ενο­χλή­θη­κε, αλλά εν­θου­σιά­στη­κε. Τρεις αναρ­τή­σεις στο tweet θα ανα­φέ­ρου­με μόνον: Η εκ­πρό­σω­πος Τύπου του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ, Χέδερ Νόιερτ, αφού κα­λω­σό­ρι­σε το απο­τέ­λε­σμα της ψη­φο­φο­ρί­ας, ανέ­φε­ρε: «Οι ΗΠΑ πι­στεύ­ουν ότι η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών είναι μια ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία για την προ­ώ­θη­ση της στα­θε­ρό­τη­τας, της ασφά­λειας και της ευ­η­με­ρί­ας σε ολό­κλη­ρη την πε­ριο­χή».
 
Ο επί­τρο­πος αρ­μό­διος της ΕΕ για τη Διεύ­ρυν­ση, Γιο­χά­νες Χαν, ήταν ακόμη πιο εν­θου­σιώ­δης: «Μια σπου­δαία ημέρα για τη δη­μο­κρα­τία στα Σκό­πια». 
 
Είναι πα­ρά­ξε­νο που οι Δυ­τι­κοί ιμπε­ρια­λι­στές δεν «έμα­θαν» από τα οι­κτρά απο­τε­λέ­σμα­τα που είχε η απρο­κά­λυ­πτη πα­ρέμ­βα­σή τους στο διά­στη­μα πριν από το δη­μο­ψή­φι­σμα. Έτσι, εκτός από τα πα­ρα­πά­νω, συ­νε­χί­ζουν να πα­ρεμ­βαί­νουν: Λίγα 24ωρα μετά την πρώτη ψη­φο­φο­ρία στη Βουλή, έφτα­σε (22/10) στα Σκό­πια ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ Μά­θιου Πάλ­μερ. Σε μια επι­δει­κτι­κή κί­νη­ση, ο Πάλ­μερ συ­να­ντή­θη­κε με τους αρ­χη­γούς των με­γα­λύ­τε­ρων κομ­μά­των της ΔτΜ, ακόμη και με βου­λευ­τές της αντι­πο­λί­τευ­σης που ψή­φι­σαν υπέρ της πρό­τα­σης για την τρο­πο­ποί­η­ση του Συ­ντάγ­μα­τος, όχι όμως και με τον αρ­χη­γό του VMRO-DPMNE, Κρ. Μί­τσκο­σκι, ούτε και με τον Πρό­ε­δρο της ΔτΜ, Γκ. Ιβά­νοφ.
 
Σύμ­φω­να από τα προ­βλε­πό­με­να από τον νόμο, στην επό­με­νη ψη­φο­φο­ρία (στις αρχές Νο­έμ­βρη) ο Ζάεφ θα χρεια­στεί μόνον απλή πλειο­ψη­φία (πρό­κει­ται για τις συ­γκε­κρι­μέ­νες συ­νταγ­μα­τι­κές τρο­πο­λο­γί­ες). Μετά ακο­λου­θεί άλλη δια­δι­κα­σία τε­λι­κών κει­μέ­νων, που θα υπο­βλη­θούν στις αρ­μό­διες επι­τρο­πές και θα ακο­λου­θή­σει νέα ψη­φο­φο­ρία στην ολο­μέ­λεια της Βου­λής, όπου και πάλι θα χρεια­στεί αυ­ξη­μέ­νη πλειο­ψη­φία (2/3) για να γί­νουν δε­κτές οι αλ­λα­γές. Η όλη δια­δι­κα­σία μπο­ρεί να υπερ­βεί τους τρεις μήνες, δηλ. να φτά­σου­με έως τα μέσα Ια­νουα­ρί­ου.
 
Στην Ελ­λά­δα, υπήρ­ξε επί­σης ένα πρώτο θύμα της άρ­νη­σης του λαού της ΔτΜ να απο­δε­χτεί τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών: Ο Καμ­μέ­νος θε­ώ­ρη­σε ότι η συμ­φω­νία έχει κα­ταρ­ρεύ­σει, άρα ότι έχει πο­λι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα μέσα στην κυ­βέρ­νη­ση, επι­τέ­θη­κε στον αρ­χι­τέ­κτο­να της συμ­φω­νί­ας, τον Ν. Κο­τζιά, και ο τε­λευ­ταί­ος απο­πέμ­φθη­κε από τον Τσί­πρα. Οι τσα­κω­μοί στο εσω­τε­ρι­κό της κυ­βέρ­νη­σης δεν ση­μαί­νει ότι κά­ποιος από τους τρεις εμπλε­κό­με­νους είναι αρι­στε­ρό­τε­ρα από τον άλλο: ο ένας προ­τεί­νει στις ΗΠΑ μικρό ΝΑΤΟ στα Βαλ­κά­νια και άλλες τρεις βά­σεις στην Ελ­λά­δα (Καμ­μέ­νος), ο άλλος είναι ο κα­λύ­τε­ρος Ευ­ρω­παί­ος φίλος του Τραμπ (Τσί­πρας) και ο τρί­τος είναι το πιο ανε­πι­θύ­μη­το πρό­σω­πο από την Ελ­λά­δα στη Μόσχα (Κο­τζιάς).
 
 
Αρι­στε­ρά
 
Το πρό­βλη­μα είναι ωστό­σο πέρα από την κυ­βέρ­νη­ση και την αντι­πο­λί­τευ­ση στην Ελ­λά­δα, καθώς με­γά­λο μέρος της Αρι­στε­ράς δεν στά­θη­κε –και δεν στέ­κε­ται– στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Το μεν ΚΚΕ έχει σωστή ανά­λυ­ση για τη σύ­γκρου­ση των δύο ιμπε­ρια­λι­σμών στην πε­ριο­χή (δυ­τι­κού και ρω­σι­κού), για την προ­σπά­θεια επέ­κτα­σης του ΝΑΤΟ και για τον πρω­ταρ­χι­κό ρόλο που έχει ανα­λά­βει ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός και η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Ωστό­σο στο δεύ­τε­ρο σκέ­λος της ανά­λυ­σής του πα­ρα­μέ­νει στα θολά νερά του εθνι­κι­σμού, αφού από κοι­νού με ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ΝΔ και όλα τα άλλα αστι­κά κόμ­μα­τα, «ανα­κα­λύ­πτει» «αλυ­τρω­τι­σμό των Σκο­πί­ων». 
 
Από την άλλη ένα άλλο τμήμα της Αρι­στε­ράς σύρ­θη­κε πίσω από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δηλ. υπο­στή­ρι­ξε τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών στο όνομα, δήθεν, του διε­θνι­σμού. Και οι δύο γραμ­μές απο­τυγ­χά­νουν να φέ­ρουν κοντά τους δύο λαούς και, κυ­ρί­ως, απο­τυγ­χά­νουν στο να φέ­ρουν κοντά τα πιο προ­ω­θη­μέ­να τμή­μα­τα της κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς στις δύο χώρες, στοι­χείο απα­ραί­τη­το για την ει­ρή­νη στα Βαλ­κά­νια.
 
Στην ίδια τη Μα­κε­δο­νία το Λέ­βι­τσα εξέ­δω­σε ανα­κοί­νω­ση μετά την ψη­φο­φο­ρία στη Βουλή, όπου με­τα­ξύ άλλων ανα­φέ­ρει:
 
«Κα­λού­με σε μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή αντί­στα­ση ενά­ντια σε όλους όσοι εμπλέ­κο­νται σε αυτή τη συ­νταγ­μα­τι­κή-πο­λι­τι­κή κρίση […] Το Λέ­βι­τσα ανα­κοι­νώ­νει ότι στο μέλ­λον θα επι­στρέ­ψει στους δρό­μους και θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει κάθε κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ή μη κοι­νο­βου­λευ­τι­κό τρόπο πο­λι­τι­κού αγώνα προ­κει­μέ­νου να απο­κα­τα­στή­σει την κλεμ­μέ­νη λαϊκή κυ­ριαρ­χία!».
 
Από την πλευ­ρά του ο Μίλαν Κου­ριά­σκι, από την επα­να­στα­τι­κή σο­σια­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση της Σερ­βί­ας, Marks21, πα­ρου­σιά­ζει τις πο­λι­τι­κές ανά­γκες της πε­ριο­χής σε σχε­τι­κό του άρθρο στο lefteast, όπου με­τα­ξύ άλλων υπο­γραμ­μί­ζει: «Αυτή είναι μια ευ­και­ρία, ώστε η Αρι­στε­ρά να στα­θεί απο­φα­σι­στι­κά ενά­ντια στον ιμπε­ρια­λι­σμό και στο θά­να­το της δη­μο­κρα­τί­ας, αλλά επί­σης να δεί­ξει ότι απο­τε­λεί τον μόνον γνή­σιο εκ­πρό­σω­πο των συμ­φε­ρό­ντων της ερ­γα­τι­κής τάξης των Βαλ­κα­νί­ων. Πέ­φτει στους ώμους της Αρι­στε­ράς το κα­θή­κον της υπε­ρά­σπι­σης της αυ­το­διά­θε­σης και της θέ­λη­σης των εθνών, αλλά και της επι­μο­νής στην ιδέα ότι οι βαλ­κα­νι­κοί λαοί μπο­ρούν να πα­λέ­ψουν για την ελευ­θε­ρία τους μόνον ενω­μέ­νοι ενά­ντια στους κα­τα­πιε­στές τους».
 
 

Πέτρος Τσάγκαρης

 
 

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από τηνΕρ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Μακεδονικό, Δημοκρατία της Μακεδονίας, Συμφωνία των Πρεσπών, Αριστερά, Λέβιτσα