Ο σπόρος του Μακεδονικού

Ο σπόρος του Μακεδονικού

  • Ο σπόρος του Μακεδονικού

Τριάντα χρόνια τώρα, φυτρώνουν κυβερνητικές και πολιτικές κρίσεις βαθέος κράτους και αμερικανοκρατίας.
 
Δεν ξέρω πως αντέ­δρα­σε, αν υπάρ­χει κά­ποια αντί­δρα­ση του, ο Ντί­νος Χρι­στια­νό­που­λος στην ανοι­κο­νό­μη­τη και άστο­χη χρήση του στί­χου του από τον υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών, Νίκο Κο­τζιά. Τον Χρι­στια­νό­που­λο, ει­δι­κά οι κρα­τού­ντες κάθε επο­χής και οι κυ­βερ­νώ­ντες κάθε πο­λι­τι­κής και κομ­μα­τι­κής προ­έ­λευ­σης δεν θα έπρε­πε να τον χρη­σι­μο­ποιούν στη δη­μό­σια αντι­πα­ρά­θε­ση και στις το­πο­θε­τή­σεις τους. Δεν θα έπρε­πε να τον μνη­μο­νεύ­ουν. Ως έν­δει­ξη ελά­χι­στου σε­βα­σμού στον βίο και την στάση που επέ­λε­ξε ο ποι­η­τής απέ­να­ντι στο νε­ο­ελ­λη­νι­κό κρά­τος, τις δομές και τα υπουρ­γεία του, τα βρα­βεία και τις τιμές του. Ο ποι­η­τι­κός σπό­ρος του Χρι­στια­νό­που­λου δεν φυ­τρώ­νει στο τουί­τερ των υπουρ­γών. Μα­ραί­νε­ται. Αφυ­δα­τώ­νε­ται. Κα­τα­στρέ­φε­ται. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμ­μα­τα όταν βγαί­νει ο κάθε πι­κραμ­μέ­νος στο μπαλ­κό­νι του τουί­τερ και δια­δη­λώ­νει τον πόνο του, με δα­νει­κά λόγια και σπου­δαιο­φα­νή επί­δει­ξη γνώ­σε­ων άκαι­ρων στην πε­ρί­στα­ση.
 
Πι­κραμ­μέ­νος και...κα­μέ­νος ο Κο­τζιάς. Τον έκαψε η ανά­γκη της δια­τή­ρη­σης στην εξου­σία. Μπρο­στά στον αυ­το­σκο­πό της εξου­σί­ας για την εξου­σία, το Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου καίει και τις... κα­λύ­τε­ρες, λέμε τώρα, με­τα­γρα­φές του. Πάει και ο Κο­τζιάς, μετά από την ανοι­χτή αν και όχι δη­μό­σια και ευ­θεία σύ­γκρου­ση με ΤΟΝ υπουρ­γό Άμυ­νας. Κρίμα που η ΕΡΤ δεν ανα­με­τέ­δω­σε το επί­μα­χο υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο και μεί­να­με μόνο στις διαρ­ρο­ές, τις ακρι­το­μυ­θί­ες και τα λένε οι κύ­κλοι, τα τρί­γω­να και τα τε­τρά­γω­να του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου. Κρίμα, χά­σα­με το θέαμα της δε­κα­ε­τί­ας και της επα­να­λει­τουρ­γί­ας. Πά­ντως ο Κο­τζιάς του­λά­χι­στον φεύ­γει μετά από πα­ραί­τη­ση, όχι μετά από ανα­σχη­μα­τι­σμό, όπως ο Νίκος Φίλης για τα θρη­σκευ­τι­κά. Πήρε το κα­πε­λά­κι του, δη­λα­δή την κα­πε­λα­δού­ρα των Πρε­σπών και έφυγε, κυρία Ελε­νί­τσα μας. Πάει και Κο­τζιάς. Και η κατά Κά­ρο­λο Μαρξ επα­νά­λη­ψη της ιστο­ρί­ας με φαρ­σι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά απο­κτά νέες δια­στά­σεις.
 
Ξε­ρο­κέ­φα­λο θέμα το Μα­κε­δο­νι­κό. Ξε­ρο­κέ­φα­λο και σαρ­κο­βό­ρο. Ξε­ρο­κέ­φα­λο, σαρ­κο­βό­ρο και ιδα­νι­κή λάσπη για το χτί­σι­μο πο­λι­τι­κο­α­νοι­ξιά­τι­κης κα­ριέ­ρας ου μη και τον βούρ­κο χρυ­σαυ­γί­τι­κης συ­γκέ­ντρω­σης για τα στι­λέ­τα και τα ρό­πα­λα που αρ­γό­τε­ρα βά­φτη­καν με αίμα. Λάσπη που πέ­φτει και στον ανε­μι­στή­ρα. Λάσπη που τυ­φλώ­νει μάτια και κρί­σεις. Λάσπη, γε­νι­κής χρή­σε­ως.
 
Τριά­ντα χρό­νια επι­τυ­χί­ες των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων με άξονα το Μα­κε­δο­νι­κό. Και τι δεν έχουν δει τα μα­τά­κια μας με το Μα­κε­δο­νι­κό - πα­ραι­τή­σεις υπουρ­γών Εξω­τε­ρι­κών, πο­λε­μο­χα­ρή συλ­λα­λη­τή­ρια, μια Αρι­στε­ρά να κι­νεί­ται με­τα­ξύ ανι­στό­ρη­του πα­ρα­λο­γι­σμού και εθνι­κι­στι­κών δια­πι­στευ­τη­ρί­ων, μι­κρο­κομ­μα­τι­κής ψη­φο­θη­ρί­ας και εθνι­κο­γραμ­μι­τζί­δι­κου από­πα­του, μί­κη­δες και μί­κυ­μά­ους στο τσίρ­κο και τις πα­ρε­λά­σεις των τε­ρα­το­γεν­νέ­σε­ων, άλλα να λένε οι κυ­βερ­νή­σεις εκτός, άλλα εντός, άλλα στο ΝΑΤΟ, άλλα στην ΕΕ, άλλα στη Βουλή, άλλα στην πρε­σβεία, άλλα να θέλει το βαθύ κρά­τος, άλλα οι τρά­πε­ζες, άλλα οι φού­φου­τοι, άλλα οι λω­λο­στε­φα­νή­δες, άλλα οι πα­τρι­δο­κά­πη­λοι και οι εθνι­κό­φρο­νες του αζη­μί­ω­του και του αγνώ­στου προ­ε­λεύ­σε­ως χρή­μα­τος για να κι­νού­νται οι κα­τα­στά­σεις, άλλα οι από δω, άλλα οι απο­κεί. Δεν πλήτ­του­με με το Μα­κε­δο­νι­κό. Δεν πλήτ­του­με. Αλλά, νι­σά­φι πια!
 
Πήρε λέει το χαρ­το­φυ­λά­κιο των Εξω­τε­ρι­κών ο Τσί­πρας για να δεί­ξει την πίστη και την προ­σή­λω­σή του στη «συμ­φω­νία» των Πρε­σπών... Μά­λι­στα.
 
Αλέξη, λυ­πά­μαι, έρ­χε­σαι δεύ­τε­ρος. Κάτι τέ­τοια έλεγε κά­πο­τε, παλιά και ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης, ο πα­τέ­ρας του ση­με­ρι­νού αρ­χη­γού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, όταν έπαιρ­νε το χαρ­το­φυ­λά­κιο των Εξω­τε­ρι­κών από τον Αντώ­νη τον Σα­μα­ρά και όλοι ξέ­ρου­με τι συ­νέ­βη και πώς «λύ­θη­κε» το Μα­κε­δο­νι­κό. Εί­πα­με, κοντά τριά­ντα χρό­νια επι­τυ­χί­ες. Ήμα­σταν νιοί και γε­ρά­σα­με με το Μα­κε­δο­νι­κό.
 
Τριά­ντα χρό­νια επι­τυ­χί­ες του νε­ο­ελ­λα­δι­κού (παρα)κρά­τους που την έχει δει νταής των Βαλ­κα­νί­ων, προ­πο­μπός και μα­φιό­ζος όχι μόνο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ αλλά των μπάτε σκύ­λοι, τρα­πε­ζί­τες και βιο­μή­χα­νοι, και αλέ­στε και αλε­στι­κά μη δώ­σε­τε σχε­δόν σε όλους τους γεί­το­νες που έχουν και αυτοί ψω­νί­σει από σβέρ­κο με τις «μετά το Τεί­χος» ηγε­σί­ες που τους έλα­χαν και οι οποί­ες θέ­λη­σαν να γλεί­ψουν και αυτές τα κο­κα­λά­κια των επι­δο­τή­σε­ων των Βρυ­ξελ­λών και των οπλι­κών συ­στη­μά­των της Ουά­σιγ­κτον, που­λώ­ντας κα­θρε­φτά­κια στους ιθα­γε­νείς για τα με­γά­ά­ά­ά­λα ορά­μα­τα της λι­τό­τη­τας και της φτώ­χειας, της εξα­θλί­ω­σης και του πο­λέ­μου.
 
Νι­σά­φι, πια! Μπου­χτί­σα­με. Μπα­φιά­σα­με. Όχι τί­πο­τα άλλο, αλλά αν ένας κά­ποιος υπουρ­γός και για την ακρί­βεια Ο υπουρ­γός βγαί­νει από το Αμέ­ρι­κα και αλ­λά­ζει την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή κατά το δο­κούν, τότε δεν έχει δρά­σει σε φάση ό,τι του φανεί, σωστά; Από το Αμέ­ρι­κα είπε ό,τι είπε. Όχι από το υπουρ­γείο ή την ΚΟ του κόμ­μα­τός του. Και επει­δή μα­κρη­γο­ρή­σα­με και πρέ­πει να φτά­σου­με σε ένα διά ταύτα, αντί για υπουρ­γι­κά συμ­βού­λια και ρηχές και αστό­χα­στες ανα­λύ­σεις για το ένα και το άλλο, για την... προ­σή­λω­ση στις Πρέ­σπες και το... ψά­ρε­μα στην Τρι­χω­νί­δα, ας βγουν οι πραγ­μα­τι­κοί πρω­τα­γω­νι­στές, οι καθ ΄ύλην αρ­μό­διοι να μας δια­φω­τί­σουν. Έστω και υπαι­νι­κτι­κά. Αυτοί που κρα­τούν τα κλει­διά στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή των προ­τε­κτο­ρά­των και της 51ης υπο­πο­λι­τεί­ας των ΗΠΑ που βρέ­χε­ται από τα νερά του Αι­γαί­ου.
 
Γιατί το ερώ­τη­μα είναι ένα πλέον μετά τα εν­δο­κυ­βερ­νη­τι­κά μπά­χα­λα των Αθη­νών: Όντως θέ­λουν οι Αμε­ρι­κα­νοί τη «συμ­φω­νία» για τη Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία; Και αν ναι, ποιοι Αμε­ρι­κα­νοί την θέ­λουν; Και αν όχι, ποιοι δεν την θέ­λουν; Το Στέητ Ντι­πάρ­τμεντ; Η CIA; Το αυ­θε­ντι­κό Πε­ντά­γω­νο και όχι το για­λαν­τζί της Με­σο­γεί­ων; Ο Τραμπ ή ο Μάτις; Όλα τα άλλα, είναι άλλα λόγια για να αγα­πιό­μα­στε και στην πε­ρί­πτω­ση της συ­γκυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ -ΑΝΕΛ ή ΑΝΕΛ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για να τρα­βά­νε τα μαλ­λιά τους με κλει­στές κά­με­ρες, σε διαρ­ρο­ές και πα­ραι­τή­σεις, με απει­λές και υπο­νο­ού­με­να, που βρω­μά­νε άσχη­μα και επι­κίν­δυ­να.
 
Εξάλ­λου δεν θα είναι η πρώτη φορά που στην 51η υπο­πο­λι­τεία των ΗΠΑ, γί­νε­ται της κο­λά­σε­ως, ανά­με­σα σε αντι­τι­θέ­με­νες επι­διώ­ξεις δια­φο­ρε­τι­κών γρα­φειο­κρα­τιών, ανά­με­σα σε υπη­ρε­σί­ες και υπουρ­γεία, διευ­θύν­σεις και πρε­σβεί­ες, με άλλες προ­τε­ραιό­τη­τες και άλλα «χαϊ­δε­μέ­να παι­διά».
 
Τριά­ντα χρό­νια επι­τυ­χί­ες. Και βάλε, εδώ που τα λέμε. Τριά­ντα χρό­νια επι­τυ­χί­ες του νε­ο­ελ­λα­δι­κού (παρα)κρά­τους και των πάσης φύ­σε­ως προ­στα­τών του, δη­λα­δή των ντα­βα­τζή­δων του.
 
Έως ότου ξε­κα­θα­ρί­σει η κα­τά­στα­ση, που δεν πρό­κει­ται, του­λά­χι­στον ας απαι­τή­σου­με ένα Κάτω τα χέρια από τον Χρι­στια­νό­που­λο! Δεν χρω­στά­ει τί­πο­τα ο χρι­στια­νός. Και ει­δι­κά δεν χρω­στά­ει κάτι στο μι­κρο­ελ­λα­δι­κό κρά­τος και τους υπουρ­γούς του. Το έδει­ξε η στάση ζωής του.
 
Κάτω τα χέρια, λοι­πόν από τον ποι­η­τή. Δεν είναι για τα τουί­τερ σας.
 
 

Γιάννης Νικολόπουλος

 
 

Πηγή


Ετικέτες: Μακεδονικό, Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Κοτζιάς, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Πάνος Καμμένος