Ακολουθώντας την πεπατημένη

Ακολουθώντας την πεπατημένη

  • Ακολουθώντας την πεπατημένη

Του Άγγελου Καλοδούκα



Όσοι-όσες προερχόμαστε από τη λεγόμενη Επαναστατική Αριστερά, συνηθίζαμε να επιχειρηματολογούμε ότι είναι αδύνατο να οδηγηθούμε στο σοσιαλισμό μέσω μεταρρυθμίσεων του αστικού κρατικού μηχανισμού. Αργότερα, επί νεοφιλελευθερισμού (μετά το 1981) η επιχειρηματολογία ήταν ότι πλέον ακόμα και οι παλιές σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις είναι από δύσκολες έως αδύνατες. Τα πράγματα φυσικά χειροτέρευσαν με τα μνημόνια στην Ελλάδα. 


Α, ναι… για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό ούτε κουβέντα πλέον. Ξεπερασμένα πράγματα, του 20ου αιώνα. Τώρα είναι η ώρα της «δίκαιης ανάπτυξης». Τι σημαίνει αυτό; Ούτε αυτοί που το λένε γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Ένα σύνθημα είναι, διαφημιστικό σλόγκαν. 


Ο τομέας πάντως που δείχνει την παταγώδη αποτυχία μιας αριστερής μεταρρυθμιστικής πολιτικής δεν είναι η οικονομία. Και αυτό γιατί στην οικονομία υπάρχει μονόδρομος έτσι και αλλιώς -νεοφιλελευθερισμός. Η διαφορά είναι ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο νεοφιλελεύθερος από τον άλλο. 


Η πλήρης αποτυχία εμφανίζεται στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Σε αυτόν τον τομέα υποτίθεται ότι η διαφορά ήταν, όχι στην ουσία, αλλά τουλάχιστο στον τύπο: «πολύπλευρη εξωτερική πολιτική» πέραν του «ανήκουμε στη Δύση». Σήμερα η φωτογραφία Τσίπρα-Νετανιάχου-Αναστασιάδη απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο το μονόδρομο (και εδώ!) του «ανήκουμε στη Δύση». Και φυσικά αυτή η πολιτική έχει τίμημα: η Ελλάδα, μετά τα προβλήματα που έχει η Τουρκία με τη Δύση, έχει μετατραπεί σε προπύργιο των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και απειλών. Οβίδες και πύραυλοι πάνε και έρχονται στη Μέση Ανατολή και η Ελλάδα κάθε άλλο παρά παθητικός παρατηρητής είναι. Ενεργότατος παίκτης είναι, στο πλευρό της Δύσης και του σιωνισμού.


Εδώ που τα λέμε τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι και διαφορετικά. Η εξωτερική πολιτική είναι η πεμπτουσία των πραγματικών και ιδεολογικών συμφερόντων της αστικής τάξης. Εδώ δεν επιτρέπονται οι παραμικρές αποκλίσεις. Αφήστε που ο κύριος Κοτζιάς είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θα αποτολμούσε κάτι διαφορετικό από όλους τους προκατόχους του. Ρεάλ Πολιτίκ.


Το τέλος λοιπόν των μεταρρυθμιστικών αυταπατών και οραμάτων της «ανανεωτικής Αριστεράς»; Η ώρα της απόϊδεολογικοποιημένης Κεντροαριστεράς; 


Έλα μωρέ τώρα. Είμαστε υπεύθυνοι διαχειριστές των κρατικών υποθέσεων, δεν είναι ώρα ιδεοληψιών! Άλλωστε, υπάρχει ο κίνδυνος να έρθει ο Κούλης.


Ετικέτες: Ελλάδα, ΣΥΡΙΖΑ, Αριστερά, Εξωτερική Πολιτική, Ιμπεριαλισμός