Τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα στο στόχαστρο

Τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα στο στόχαστρο

  • Τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα στο στόχαστρο

Γενικευμένη επίθεση Μητσοτάκη, σε περιβάλλον «κινούμενης άμμου»
 
Σε ένα πρό­σφα­το editorial, οι Financial Times προει­δο­ποιού­σαν τις διε­θνείς ελίτ ότι θα πρέ­πει να αρ­χί­σουν να σκέ­φτο­νται τις εξε­λί­ξεις στον κόσμο, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι «τί­πο­τα δεν θα εξε­λι­χθεί ομαλά μέσα στα επό­με­να χρό­νια».
 
Ασφα­λώς στο κέ­ντρο της προ­σο­χής όλων των συ­στη­μι­κών δυ­νά­με­ων είναι οι οι­κο­νο­μι­κές εξε­λί­ξεις που δεί­χνουν ότι ο κα­πι­τα­λι­σμός διε­θνώς βα­δί­ζει προς μια νέα ση­μα­ντι­κή κρίση. Όμως όχι μόνο. Οι γε­ω­πο­λι­τι­κοί αντα­γω­νι­σμοί βρί­σκο­νται σε πα­ρο­ξυ­σμό (Συρία, εμπο­ρι­κός πό­λε­μος ΗΠΑ-Κί­νας κ.ά.) και η πο­λι­τι­κή αστά­θεια σε χώ­ρες-προ­πύρ­για του συ­στή­μα­τος παίρ­νει εντυ­πω­σια­κές δια­στά­σεις (πχ εσω­τε­ρι­κές συ­γκρού­σεις στις ΗΠΑ, «κό­λα­ση» με το Brexit στη Βρε­τα­νία κ.ο.κ.). Δίπλα σε αυτά, οφεί­λου­με πλέον να προ­σθέ­σου­με τον πα­ρά­γο­ντα επα­νεμ­φά­νι­σης μα­ζι­κών αγώ­νων με­γά­λης κλί­μα­κας: η έκρη­ξη στη Χιλή και η με­γά­λη μα­ζι­κό­τη­τα των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων στην Κα­τα­λο­νία συ­νε­χί­ζουν τις σε­λί­δες που άνοι­ξαν με την Αλ­γε­ρία και το Σου­δάν, με το Χονγκ Κονγκ, με τα Κί­τρι­να Γι­λέ­κα στη Γαλ­λία, με τις δια­δη­λώ­σεις των γυ­ναι­κών και τους αγώ­νες για το κλίμα. 
 
Μέσα σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον «κι­νού­με­νης άμμου» έχει να κι­νη­θεί η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη. 
 
Στους πρώ­τους μήνες στην εξου­σία, έδει­ξε με σα­φή­νεια τις προ­θέ­σεις της.
 
 
Φο­ρο­λο­γία
 
Η προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση για «λι­γό­τε­ρους φό­ρους» απο­δεί­χθη­κε ότι αφο­ρού­σε μόνο τις επι­χει­ρή­σεις. Που πήραν αμέ­σως και στο χέρι τη μεί­ω­ση της φο­ρο­λό­γη­σης των κερ­δών από 28% στο 24% φέτος (και στο 20% από του χρό­νου), όπως και τη μεί­ω­ση στη φο­ρο­λό­γη­ση των με­ρι­σμά­των από 10% στο 5%. 
Ακόμα και το φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κό «Βήμα» υπο­χρε­ώ­θη­κε να ομο­λο­γή­σει ότι αυτή η γεν­ναιο­δω­ρία προς τις επι­χει­ρή­σεις δεν συ­νο­δεύ­τη­κε με μέτρα που αφο­ρούν τη συ­ντρι­πτι­κή κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, αφού «οι πα­ρεμ­βά­σεις είναι σχε­δόν μη­δε­νι­κές για τον ευρύ κύκλο των μι­σθω­τών… Πα­ρό­τι υπε­σχη­μέ­νη, καμιά κί­νη­ση δεν έγινε στη ζώνη της υπο­τι­θέ­με­νης έκτα­κτης, πλην μό­νι­μης στην πράξη, “ει­σφο­ράς αλ­λη­λεγ­γύ­ης” η οποία ανε­βά­ζει τη φο­ρο­λο­γία ει­σο­δή­μα­τος και πάνω από το 50% σε κά­ποιους μι­σθω­τούς… ούτε νύξη επί­σης για μεί­ω­ση της φο­ρο­λο­γί­ας για μι­σθω­τούς με ει­σό­δη­μα 20.000 ευρώ το χρόνο…». 
 
Η δι­καιο­λο­γία της κυ­βέρ­νη­σης για αυτήν την «τα­ξι­κή μο­νο­μέ­ρεια» είναι οι σκλη­ρές δη­μο­σιο­νο­μι­κές δε­σμεύ­σεις. Όμως είναι μια δι­καιο­λο­γία απο­λύ­τως κού­φια. Αφε­νός, η κυ­βέρ­νη­ση θα μπο­ρού­σε να αρ­χί­σει τις φο­ρο­ε­λα­φρύν­σεις από τους μι­σθω­τούς και όχι από τους βιο­μή­χα­νους και τους εφο­πλι­στές. Αφε­τέ­ρου, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, του­λά­χι­στον 5 δισ. ευρώ ετη­σί­ως (!) από τον ει­σπρα­χθέ­ντα ΦΠΑ (δη­λα­δή τον φόρο πάνω στην κα­τα­νά­λω­ση που έχουν ήδη πλη­ρώ­σει τα λαϊκά νοι­κο­κυ­ριά) «πα­ρα­κρα­τεί­ται» από τις επι­χει­ρή­σεις. Μέσα από την πραγ­μα­τι­κή λει­τουρ­γία των κρα­τι­κών μη­χα­νι­σμών, δη­λα­δή μέσα από την πραγ­μα­τι­κή φο­ρο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή, κάθε χρόνο οι με­γά­λες εμπο­ρι­κές και βιο­μη­χα­νι­κές ΑΕ παίρ­νουν «δω­ρά­κι», ως επι­πρό­σθε­τα στα υπο­φο­ρο­λο­γού­με­να κέρδη τους, ένα ποσό της τάξης των 5 δισ. ευρώ, που είναι ισο­δύ­να­μο με το κό­στος ενός «μι­κρού» μνη­μο­νί­ου. Αυτήν την σκαν­δα­λω­δώς business friendly «στρέ­βλω­ση» του συ­στή­μα­τος, υπο­τί­θε­ται ότι, οι κυ­βερ­νη­τι­κοί και κρα­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί, συ­νε­πι­κου­ρού­με­νοι από τους δρα­κό­ντειους «επό­πτες» της τρόι­κας, δεν κα­τόρ­θω­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν…
 
 
Ανα­πτυ­ξια­κό πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο
 
Αυτήν την πραγ­μα­τι­κή τα­ξι­κή μο­νο­μέ­ρεια του συ­στή­μα­τος, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη επι­διώ­κει να γε­νι­κεύ­σει κα­ταρ­γώ­ντας κάθε φράγ­μο που επι­βλή­θη­κε είτε μέσα από τους αγώ­νες των ερ­γα­ζο­μέ­νων, είτε κάτω από την πίεση μιας κατά και­ρούς αί­σθη­σης περί δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος. Το δια­βό­η­το «ανα­πτυ­ξια­κό πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο» πε­ρι­λαμ­βά­νει κρί­σι­μες προ­κλή­σεις για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα όπως η πλή­ρης ελα­στι­κο­ποί­η­ση της έν­νοιας των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων. Όμως πέρα και από αυτό, στις πο­λε­ο­δο­μι­κές, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές και υγειο­νο­μι­κές «απε­λευ­θε­ρώ­σεις» της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας από το σε­βα­σμό σε στοι­χειώ­δεις νό­μους, οι­κο­δο­μεί μια αντί­λη­ψη που λέει ότι το συμ­φέ­ρον του επεν­δυ­τή βρί­σκε­ται πλέον πάνω από το συλ­λο­γι­κό συμ­φέ­ρον της κοι­νω­νί­ας. Και έχει ση­μα­σία ότι ως «στρα­τη­γι­κό επεν­δυ­τή», δη­λα­δή πλή­ρως ελεύ­θε­ρο να κα­τα­στρα­τη­γεί τη νο­μι­μό­τη­τα, το πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο του Μη­τσο­τά­κη ορί­ζει όποιον προ­τί­θε­ται να επεν­δύ­σει πάνω από… 40 εκατ. ευρώ!
 
Με αυτά τα δε­δο­μέ­να ήταν πραγ­μα­τι­κή πρό­κλη­ση η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή «αβρό­τη­τα» με­τα­ξύ του Άδωνι Γε­ωρ­γιά­δη και του Γ. Δρα­γα­σά­κη κατά τη συ­ζή­τη­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου στη Βουλή. Όπου ο πρώ­τος ομο­λό­γη­σε ότι χτί­ζει πάνω στη βάση που πα­ρέ­λα­βε από τον δεύ­τε­ρο, ενώ ο Γ. Δρα­γα­σά­κης συ­νε­χά­ρη τον Αδ. Γε­ωρ­γιά­δη γιατί δεν υπο­τί­μη­σε τις προ­ερ­γα­σί­ες της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ! Επει­δή το «ανα­πτυ­ξια­κό» πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο είναι «κομ­βι­κού» εν­δια­φέ­ρο­ντος για τους κα­πι­τα­λι­στές, η στάση αυτή πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τή από όλους μας ως προει­δο­ποί­η­ση για το τι τύπου αντι­πο­λί­τευ­ση προ­τί­θε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα να κάνει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απέ­να­ντι στη ΝΔ. 
 
 
Συ­ντά­ξεις
 
Δυ­στυ­χώς, αυτή η σχέση της πα­ρα­λα­βής από τη ΝΔ μιας «πο­λι­τι­κής» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της κλι­μά­κω­σής της σε αντι­λαϊ­κή κα­τεύ­θυν­ση, επα­να­λαμ­βά­νε­ται στο κρί­σι­μο ζή­τη­μα του Ασφα­λι­στι­κού. 
 
Οι απο­φά­σεις του ΣτΕ «ξε­βρά­κω­σαν» το νόμο Κα­τρού­γκα­λου. Η υπο­χρέ­ω­ση του ΕΦΚΑ να στεί­λει επι­τέ­λους τα «ενη­με­ρω­τι­κά ση­μειώ­μα­τα» στους συ­ντα­ξιού­χους (που η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα κα­θυ­στε­ρού­σε απελ­πι­σμέ­να μέχρι να πε­ρά­σουν οι εκλο­γές…) λει­τούρ­γη­σε ακόμα πιο απο­κα­λυ­πτι­κά. Φα­νε­ρώ­θη­καν τα απί­στευ­τα «πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης» στις συ­ντά­ξεις, που –από το 80% προ μνη­μο­νί­ου– βυ­θί­ζο­νται κάτω από το 40%. Φα­νε­ρώ­θη­κε η πλή­ρης εν­σω­μά­τω­ση των μνη­μο­νια­κών πε­ρι­κο­πών στον «επα­νυ­πο­λο­γι­σμό» των συ­ντά­ξε­ων, με στόχο αυτές οι πε­ρι­κο­πές να κα­τα­στούν μό­νι­μες και διαρ­κείς. Φα­νε­ρώ­θη­καν ακόμα και απά­τες, όπως η «πα­ρά­λει­ψη» των ει­σφο­ρών του 13ου και 14ου μι­σθού στον ενα­νυ­πο­λο­γι­σμό των κου­τσου­ρε­μέ­νων συ­ντά­ξε­ων. Εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες συ­ντα­ξιού­χοι ελ­πί­ζουν ότι οι απο­κα­λύ­ψεις αυτές θα οδη­γή­σουν σε κά­ποιες αυ­ξή­σεις στις συ­ντά­ξεις. 
 
Η ελ­πί­δα δεν είναι βά­σι­μη. Η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη πα­τώ­ντας σε άλλα «μνη­μο­νια­κά κε­κτη­μέ­να» (όπως η απα­γό­ρευ­ση της ενί­σχυ­σης των Τα­μεί­ων από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, η ρήτρα μη­δε­νι­κού ελείμ­μα­τος στα επι­κου­ρι­κά κλπ) σκο­πεύ­ει να φέρει ένα και­νούρ­γιο ασφα­λι­στι­κό που θα νο­μι­μο­ποιεί και θα ορι­στι­κο­ποιεί όλες τις προη­γού­με­νες πε­ρι­κο­πές, ενώ θα ανοί­γει διά­πλα­τα την εί­σο­δο των ιδιω­τι­κών εται­ρειών στην ασφά­λι­ση, αρ­χί­ζο­ντας από την επι­κού­ρι­ση και την πε­ρί­θαλ­ψη. Η βελ­τί­ω­ση των ασφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των και προσ­δο­κιών μπο­ρεί να προ­κύ­ψει μόνο μέσα από σκλη­ρό και ανε­ξάρ­τη­το αγώνα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των συ­ντα­ξιού­χων, ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση και με στόχο την ανα­τρο­πή της πο­λι­τι­κής της. 
 
Αυτή η δια­πί­στω­ση έχει γε­νι­κή αξία. Ανε­ξάρ­τη­τα από τους δια­ξι­φι­σμούς στη Βουλή, ανε­ξάρ­τη­τα από τις διερ­γα­σί­ες αντι­πα­ρά­θε­σης/συ­ναί­νε­σης ανά­με­σα στην κυ­βέρ­νη­ση και στην αντι­πο­λί­τευ­ση, με­γά­λα ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα βρί­σκο­νται ολο­φά­νε­ρα στο στό­χα­στρο. Η υπε­ρά­σπι­σή τους είναι υπό­θε­ση των αγώ­νων από τα κάτω. Στη διε­θνή σκηνή, απ’ ό,τι φαί­νε­ται, δια­μορ­φώ­νε­ται στα­δια­κά μια συν­θή­κη «ξε­πα­γώ­μα­τος» των με­γά­λων λαϊ­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, που θα λει­τουρ­γή­σει ενι­σχυ­τι­κά στις συ­νει­δή­σεις κι εδώ. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ενά­ντια στις ρυθ­μί­σεις ενί­σχυ­σης της λι­τό­τη­τας, ενά­ντια στην πο­λι­τι­κή ενί­σχυ­σης του αυ­ταρ­χι­σμού, ενά­ντια στα μέτρα ενί­σχυ­σης του ρα­τσι­σμού, το κα­θή­κον που γί­νε­ται κε­ντρι­κό είναι η συ­στη­μα­τι­κή οι­κο­δό­μη­ση των απα­ντή­σε­ων από τα κάτω. 
 
 

Αντώνης Νταβανέλος

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά
 
*Σκί­τσο του Πέ­τρου Ζερ­βού από την «Εφ.Συν.»


Ετικέτες: ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, Φορολογία, Συντάξεις, Δεξιά, ΣΥΡΙΖΑ