Όλα για το κεφάλαιο και τους μιλιταριστές

Όλα για το κεφάλαιο και τους μιλιταριστές

  • Όλα για το κεφάλαιο και τους μιλιταριστές

Η ΝΔ επιτίθεται στο εργατικό κίνημα, προβλέποντας αντιστάσεις
 
Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης δεν είχε κρύ­ψει την πρό­θε­σή του για μια «πιο φι­λι­κή προς τις επι­χει­ρή­σεις» πο­λι­τι­κή, που θα ξε­περ­νού­σε τα αξιο­ση­μεί­ω­τα πε­πραγ­μέ­να της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε αυτόν τον τομέα, επι­τα­χύ­νο­ντας τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις.
 
Ελά­χι­στους μήνες μετά, το «ανα­πτυ­ξια­κό» πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο λει­τουρ­γεί ως κα­μπά­να συ­να­γερ­μού: Η κυ­βέρ­νη­ση με­τα­τρέ­πει τις Συλ­λο­γι­κές Συμ­βά­σεις Ερ­γα­σί­ας σε κου­ρε­λό­χαρ­τα, θε­σμο­θε­τώ­ντας τη δυ­να­τό­τη­τα των ερ­γο­δο­τών σε κλά­δους ή πε­ριο­χές να τις πα­ρα­βιά­ζουν «νό­μι­μα», με την απλή επί­κλη­ση οι­κο­νο­μι­κών δυ­σκο­λιών της επι­χεί­ρη­σης ή τη δια­πί­στω­ση πο­σο­στού ανερ­γί­ας, στον κλάδο ή την πε­ριο­χή, υψη­λό­τε­ρου από τον εθνι­κό μέσο όρο. Για το ότι θα εφαρ­μό­σουν στην πράξη αυτές τις «ελα­στι­κο­ποι­ή­σεις» οι ερ­γο­δό­τες, δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει καμιά αμ­φι­βο­λία.
 
Γι’ αυτό άλ­λω­στε το ίδιο πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο φρο­ντί­ζει να κάνει δυ­σκο­λό­τε­ρη την κή­ρυ­ξη της απερ­γί­ας, ει­σά­γο­ντας «νόρ­μες» (έγκρι­ση της από­φα­σης από το 51% των ερ­γα­ζο­μέ­νων) που εμ­φα­νί­ζο­νται ως τάχα δη­μο­κρα­τι­κές, ενώ όλοι γνω­ρί­ζουν ότι είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά απλη­σί­α­στες μέσα στη ζού­γκλα που έχει επι­κρα­τή­σει στους ερ­γα­σια­κούς χώ­ρους. Η επί­θε­ση μέσω της φι­λε­λέ τάχα δη­μο­κρα­τί­ας γε­νι­κεύ­ε­ται: Η πίεση στα συν­δι­κά­τα να λει­τουρ­γή­σουν μέσω «ηλε­κτρο­νι­κής δη­μο­κρα­τί­ας» κα­ταρ­γεί ό,τι έχει απο­μεί­νει ζω­ντα­νό από τις πα­ρα­δό­σεις της ερ­γα­τι­κής αγω­νι­στι­κό­τη­τας (αυ­το­πρό­σω­πη φυ­σι­κή συμ­με­το­χή, συ­νε­λεύ­σεις, δυ­να­τό­τη­τα της βάσης να πιέ­ζει τις ηγε­σί­ες κ.ο.κ.), πα­ρα­δί­νο­ντας ου­σια­στι­κά τα σω­μα­τεία στα χέρια της ερ­γο­δο­σί­ας.
 
Έχει ση­μα­σία να υπο­γραμ­μί­σου­με την «προ­σε­κτι­κή» αντί­δρα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Στην «Αυγή» (16/9) δια­βά­σα­με: «…θα μπο­ρού­σε να συ­ζη­τη­θεί η ει­σα­γω­γή ρή­τρας εξαί­ρε­σης από τις κλα­δι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, με εξαι­ρε­τι­κή φειδώ πά­ντως και μόνο για επι­χει­ρή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουν πράγ­μα­τι προ­βλή­μα­τα βιω­σι­μό­τη­τας…». Έτσι είναι. Τα μνη­μό­νια 1, 2 και 3 (αυτό που υπέ­γρα­ψε ο Τσί­πρας) και η πο­λι­τι­κή των Κα­τρού­γκα­λου-Αχτσιό­γλου εγκαι­νί­α­σαν τη «σχε­τι­κο­ποί­η­ση» της ισχύ­ος των ΣΣΕ με την ει­σα­γω­γή στην ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία της υπο­νο­μευ­τι­κής «ρή­τρας εξαί­ρε­σης» και έρ­χε­ται τώρα ο Βρού­τσης να βγά­λει από τη μέση το φύλλο συκής της «φει­δούς» και να πα­ρα­δώ­σει τους ερ­γα­ζό­με­νους ολό­κλη­ρων κλά­δων, με­γά­λων πε­ριο­χών, ή των βιο­μη­χα­νι­κών πάρ­κων που με­τα­τρέ­πο­νται σε «ει­δι­κές ζώνες», ανυ­πε­ρά­σπι­στους στις ορέ­ξεις της ερ­γο­δο­σί­ας.
 
Έχει, επί­σης, ση­μα­σία να υπο­γραμ­μί­σου­με ότι η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία, κυ­ρί­ως στη ΓΣΕΕ και μέσω των ΠΑ­ΣΚΕ-ΔΑ­ΚΕ, έκανε ό,τι μπο­ρού­σε για να υπο­βαθ­μί­σει την ανα­γκαία απερ­για­κή απά­ντη­ση στο νο­μο­σχέ­διο-καρ­μα­νιό­λα. Πα­ρό­λο που γνω­ρί­ζουν ότι αυτό λει­τουρ­γεί σε βάρος και των συμ­φε­ρό­ντων ακόμα και της πιο γρα­φειο­κρα­τι­κο­ποι­η­μέ­νης «κε­ντρι­κής» συν­δι­κα­λι­στι­κής ηγε­σί­ας. Βλέ­πε­τε, οι άν­θρω­ποι αυτοί εδώ και μια δε­κα­ε­τία δί­νουν μάχη για την εμπέ­δω­ση των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών. Τώρα θα δί­στα­ζαν;
 
Έχει όμως ση­μα­σία ότι, παρά τα προ­βλή­μα­τα, η απερ­γία τε­λι­κά «βγήκε». Οι πιο προ­σε­κτι­κοί και πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νοι ανα­λυ­τές στον Τύπο προει­δο­ποί­η­σαν τον Μη­τσο­τά­κη να μη με­τρή­σει τυ­πι­κά τη συμ­με­το­χή των απερ­γών στα κορ­δό­νια της δια­δή­λω­σης, αλλά να «δει» μέσα σε αυτήν τις ει­κό­νες από το μέλ­λον. Και πραγ­μα­τι­κά: η συ­νέ­χεια, η κλι­μά­κω­ση, η ορ­γά­νω­ση ενός πα­ρα­τε­τα­μέ­νου αγώνα είναι το κα­θή­κον που σή­με­ρα κα­τα­νο­εί μια πιο συ­νει­δη­τή πρω­το­πο­ρία, αλλά που μπο­ρεί αύριο να αγκα­λιά­σει με­γά­λα τμή­μα­τα της τάξης μας. Όποιος δεν έχει χάσει τη δυ­να­τό­τη­τα να κου­βε­ντιά­ζει με απλούς αν­θρώ­πους, θα δια­πί­στω­σε ότι αυτή τη φορά ένα ευ­ρύ­τε­ρο τμήμα ερ­γα­ζο­μέ­νων, αν και δεν κα­τέ­βη­κε στο δρόμο, «μί­λη­σε» με συ­μπά­θεια και ταύ­τι­ση προς τους απερ­γούς-δια­δη­λω­τές. Αυτή η «εξου­σιο­δό­τη­ση» από έναν πλα­τύ­τε­ρο κόσμο –που για χ ή ψ λό­γους δεν απο­φα­σί­ζει ακόμα να κι­νη­θεί– προς την πιο μειο­ψη­φι­κή πρω­το­πο­ρία για δράση είναι συ­νή­θως η προει­δο­ποί­η­ση για επερ­χό­με­να γε­νι­κό­τε­ρα ξε­σπά­σμα­τα.
 
Δεν γί­νε­ται αλ­λιώς. Γιατί η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ σχε­διά­ζει να γε­νι­κεύ­σει τα χτυ­πή­μα­τα.
 
Το σχέ­διο Gr-Invest, που υπε­ρή­φα­να εξήγ­γει­λε ο Τσί­πρας στην προ­πέρ­σι­νη ΔΕΘ, γί­νε­ται σή­με­ρα πο­λε­μι­κή ση­μαία του Μη­τσο­τά­κη, που σαλ­πί­ζει: Όλα για τη διευ­κό­λυν­ση των επεν­δύ­σε­ων! Και ο Άδ. Γε­ωρ­γιά­δης τρέ­χει για να ολο­κλη­ρώ­σει το ξε­πού­λη­μα του Ελ­λη­νι­κού στον Λάτση, χωρίς να κρα­τά­ει ούτε τα προ­σχή­μα­τα και την ίδια στιγ­μή οι Σταϊ­κού­ρας-Χα­τζη­δά­κης ανα­κοι­νώ­νουν ότι με τους χει­ρι­σμούς για την ολο­κλή­ρω­ση της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης των ΕΛΠΕ (πώ­λη­ση του 35% των με­το­χών του δη­μο­σί­ου μέσω του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου), ο όμι­λος Λάτση –που σή­με­ρα ελέγ­χει το 45,5% των με­το­χών– θα με­τα­τρα­πεί ακόμα και τυ­πι­κά σε κυ­ρί­αρ­χο σε μια με­γά­λη επι­χεί­ρη­ση ενέρ­γειας, που κα­τέ­χει το πιο ση­μα­ντι­κό δι­υ­λι­στή­ριο στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και που «κλη­ρο­νο­μεί» τα συμ­βό­λαια για τις εξο­ρύ­ξεις σε συ­νερ­γα­σία με την Exxon Mobil, την Total και την Repsol.
 
Την ώρα που κλεί­νουν αυτές οι χρυ­σές «δου­λειές», η κυ­βέρ­νη­ση μας λέει ότι κάθε σκέψη για πραγ­μα­τι­κές αυ­ξή­σεις στους μι­σθούς θα πρέ­πει να ανα­βλη­θεί για μετά την «ανά­πτυ­ξη»… που έχουν ως προ­τε­ραιό­τη­τα τις επεν­δύ­σεις. Ο ισχυ­ρι­σμός είναι απο­λύ­τως πα­ρα­πλα­νη­τι­κός. Αφε­νός, οι «επεν­δύ­σεις» στρέ­φο­νται απο­κλει­στι­κά στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, συγ­χω­νεύ­σεις και εξα­γο­ρές με πολύ αμ­φι­σβη­τού­με­νο το αν αυτές προ­κα­λούν μια κά­ποια με­γέ­θυν­ση της οι­κο­νο­μί­ας. Όμως ακόμα και στο εν­δε­χό­με­νο της με­γέ­θυν­σης, οι κα­πι­τα­λι­στές δεν συ­νη­θί­ζουν να πα­ρα­χω­ρούν οι­κειο­θε­λώς στους ερ­γα­ζό­με­νους αυ­ξή­σεις και ερ­γα­σια­κές κα­τα­κτή­σεις. Ο σκλη­ρός ερ­γα­τι­κός αγώ­νας, εδώ και τώρα, είναι ο μο­να­δι­κός δρό­μος για να αλ­λά­ξου­με το συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων με­τα­ξύ των κοι­νω­νι­κών τά­ξε­ων, μέσα στο «με­γά­λο πλιά­τσι­κο» που ορ­γα­νώ­νει η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ (με προ­ο­πτι­κή αυτό να επε­κτα­θεί στη ΔΕΗ, στη ΔΕΠΑ και στη ΔΕΣΦΑ, στο αε­ρο­δρό­μιο Αθη­νών, στο νερό κλπ).
 
Ακόμα και στο εμ­βλη­μα­τι­κό μέ­τω­πο των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων τί­πο­τα ου­σια­στι­κό δεν έχει να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς από την αντι­πο­λί­τευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ήταν εν­δει­κτι­κή η αφ υψη­λού (και πε­ρι­φρο­νη­τι­κή) απά­ντη­ση των Χα­τζη­δά­κη-Σταϊ­κού­ρα στην ερώ­τη­ση του Ν. Παππά σχε­τι­κά με τα ΕΛΠΕ: «η ολο­κλή­ρω­ση της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης των ΕΛΠΕ έχει προ­α­πο­φα­σι­στεί από την προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση και έχει εγ­γρα­φεί στις μνη­μο­νια­κές υπο­χρε­ώ­σεις της χώρας…».
 
Εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νες προ­ο­πτι­κές ανοί­γει το τα­ξί­δι του Μη­τσο­τά­κη στις ΗΠΑ και η επερ­χό­με­νη επί­σκε­ψη του Αμε­ρι­κα­νού υπ. Εξ. Μάικ Πο­μπέο τον Οκτώ­βρη στην Αθήνα.
 
Αντι­κεί­με­νο είναι να κλεί­σει η Συμ­φω­νία Αμοι­βαί­ας Αμυ­ντι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας (MDCA), που σύμ­φω­να με το σχέ­διο του Γόνες Μί­τσελ με­τα­τρέ­πει τον ελ­λα­δι­κό χώρο σε «στρα­τη­γι­κό στή­ριγ­μα» των Αμε­ρι­κα­νών στο «τόξο ανά­σχε­σης» της ρω­σι­κής επιρ­ρο­ής Πο­λω­νία-Ελ­λά­δα-Ισ­ρα­ήλ.
 
Το σχέ­διο προ­βλέ­πει επέ­κτα­ση της αμε­ρι­κα­νι­κής βάσης στη Σούδα, αλλά και τη δη­μιουρ­γία –επι­σή­μως!– αμε­ρι­κα­νι­κών βά­σε­ων στη Λά­ρι­σα, στο Στε­φα­νο­βί­κι Μα­γνη­σί­ας και στο λι­μά­νι της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης.
 
Στα αντί­τι­μα πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η εγ­γύ­η­ση των ΗΠΑ στη συμ­φω­νία Ελ­λά­δας-Κύ­πρου-Ισ­ρα­ήλ για τη μοι­ρα­σιά των υδρο­γο­ναν­θρά­κων της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου. Επί­σης ένα ιδιαί­τε­ρα φι­λό­δο­ξο πρό­γραμ­μα εξο­πλι­σμών. Που πε­ρι­λαμ­βά­νει διά­θε­ση με­τα­χει­ρι­σμέ­νων, αλλά αξιό­μα­χων αμε­ρι­κα­νι­κών όπλων, προ­ο­πτι­κή προ­μή­θειας των υπερ­σύγ­χρο­νων F35, προ­ο­πτι­κή προ­μή­θειας 1-2 αμε­ρι­κα­νι­κών φρε­γα­τών για το πο­λε­μι­κό ναυ­τι­κό, μέ­χρις ότου η Γαλ­λία ολο­κλη­ρώ­σει την ναυ­πή­γη­ση των φρε­γα­τών τύπου Belharra, που έχει πα­ραγ­γεί­λει το ελ­λη­νι­κό κρά­τος για να δια­σφα­λί­σει την υπε­ρο­πλία στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.
 
Σε αυτό τον τομέα, βλέ­πε­τε, δεν ισχύ­ει ούτε η γραμ­μή «δεν υπάρ­χουν τα λεφτά», ούτε η γε­νι­κή συ­ντα­γή του Μη­τσο­τά­κη για «λι­γό­τε­ρο κρά­τος». Το νέο δόγμα «θα γί­νου­με αστα­κοί» πάει χέ­ρι-χέ­ρι με τον σκλη­ρό και άκαμ­πτο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό στα οι­κο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά ζη­τή­μα­τα.
 
Ανά­λο­γα πρέ­πει να κι­νη­θού­με κι εμείς: Η υπε­ρά­σπι­ση του κό­σμου μας στα τα­ξι­κά ζη­τή­μα­τα είναι άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νη με την ανα­γκαία αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή-αντι­πο­λε­μι­κή-αντι­μι­λι­τα­ρι­στι­κή στάση μέσα στην όξυν­ση των γε­ω­πο­λι­τι­κών αντα­γω­νι­σμών στην πε­ριο­χή.
 
 

Αντώνης Νταβανέλος

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Ελλάδα, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Μάικ Πομπέο, Αλεξανδρούπολη, Βόλος, Λάρισα, Μέση Ανατολή