Η κρίση της ΧΑ και η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά

Η κρίση της ΧΑ και η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά

  • Η κρίση της ΧΑ και η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά

Έξι χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο φετινός Σεπτέμβρης βρίσκει το αντιφασιστικό κίνημα να αναπτύσσει δράσεις στις γειτονιές του Παύλου και τους δολοφόνους χρυσαυγίτες να απολογούνται στα δικαστήρια.
 
Ο φε­τι­νός «αντι­φα­σι­στι­κός Σε­πτέμ­βρης» πε­ρι­λαμ­βά­νει τις πο­λυ­ή­με­ρες, το­πι­κές, πο­λύ­μορ­φες δρά­σεις κι εκ­δη­λώ­σεις (συ­ναυ­λί­ες σχο­λι­κών συ­γκρο­τη­μά­των, γκρά­φι­τι, προ­βο­λές, ανοι­χτές εκ­δη­λώ­σεις-συ­ζη­τή­σεις) στο Κε­ρα­τσί­νι. Το τρι­ή­με­ρο «Έξω οι φα­σί­στες από τις γει­το­νιές μας», στις 13-15 Σε­πτέμ­βρη, στο πρώην ερ­γο­στά­σιο Κα­χρα­μά­νο­γλου (Κων­στα­ντι­νου­πό­λε­ως 51) στέλ­νει το μή­νυ­μα που έχει ως τίτλο. Στις 17 Σε­πτέμ­βρη, οι δρά­σεις συ­νε­χί­ζο­νται με τη με­γά­λη συ­ναυ­λία «Σιγά μη φο­βη­θώ». Στις 18 Σε­πτέμ­βρη, μια ενω­τι­κή αντι­φα­σι­στι­κή συ­γκέ­ντρω­ση (οδός Παύ­λου Φύσσα 60) θα ξε­κι­νή­σει στις 5.30 και θα πο­ρευ­τεί στους δρό­μους της πε­ριο­χής.
 
Στα θε­τι­κά νέα που έρ­χο­νται διαρ­κώς από την κρίση της Χρυ­σής Αυγής προ­στέ­θη­κε πρό­σφα­τα το κλεί­σι­μο των γρα­φεί­ων της στον Πει­ραιά –το ση­μείο προς το οποίο θα κα­τευ­θυν­θεί η δια­δή­λω­ση, που θα απαι­τού­σε το κλεί­σι­μό τους. Έχει ένα ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό το κλεί­σι­μο αυτών των γρα­φεί­ων, αν ανα­λο­γι­στεί κα­νείς ότι ο στό­χος των διορ­γα­νω­τών ήταν φέτος να απο­μο­νω­θεί η Χρυσή Αυγή σε μια από τις γει­το­νιές που εξα­κο­λου­θού­σε να επι­χει­ρεί και να έχει πα­ρου­σία.
 
Αυτή η εξέ­λι­ξη και η στιγ­μή που συ­νέ­βη δίνει στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και τις δρά­σεις του Σε­πτέμ­βρη έναν «πα­νη­γυ­ρι­κό» χα­ρα­κτή­ρα. Επί­σης «συ­μπυ­κνώ­νει» τη συ­γκυ­ρία στην οποία βρι­σκό­μα­στε πλέον και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να μια «αλ­λα­γή φάσης» στην αντι­φα­σι­στι­κή πάλη, όπου η απει­λή της Χρυ­σής Αυγής δεί­χνει να απο­σύ­ρε­ται και τα κα­θή­κο­ντα και οι στό­χοι αλ­λά­ζουν.
 
Ωστό­σο η κρίση και μια πι­θα­νή κα­τάρ­ρευ­ση της Χρυ­σής Αυγής στο άμεσο μέλ­λον δεν βάζει τέλος στα κα­θή­κο­ντα, αλλά τα δια­φο­ρο­ποιεί. Μετά τις εκλο­γές, αρ­κε­τοί σύ­ντρο­φοι και συ­ντρό­φισ­σες δη­λώ­νουν σκω­πτι­κά ότι απλά «άλ­λα­ξε ο μα­νω­λιός…», πα­ρα­τη­ρώ­ντας τις με­τα­κι­νή­σεις των πρώην ψη­φο­φό­ρων της Χρυ­σής Αυγής προς τον Βε­λό­που­λο και τη ΝΔ, ή και τις κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές. Στο βαθμό που υπο­τι­μούν τις κομ­βι­κές δια­φο­ρές με­τα­ξύ νε­ο­να­ζι­στι­κής ορ­γά­νω­σης, «γρα­βα­τω­μέ­νης» ακρο­δε­ξιάς και δε­ξιού συ­ντη­ρη­τι­κού κόμ­μα­τος με ακρο­δε­ξιές «συ­νι­στώ­σες» στο εσω­τε­ρι­κό του, πρό­κει­ται για πολύ σο­βα­ρό λάθος. Ωστό­σο υπάρ­χει μια διά­στα­ση που είναι απο­λύ­τως σωστή –το γε­γο­νός δη­λα­δή ότι δεν ξε­μπερ­δέ­ψα­με με τις αντι­δρα­στι­κές ακρο­δε­ξιές ιδέες, την ύπαρ­ξη του σχε­τι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου και πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων που επι­χει­ρούν να το «χαϊ­δέ­ψουν», αλλά και να το διευ­ρύ­νουν. 
 
Έχου­με μπρο­στά μας μια κα­τά­στα­ση που υπεν­θυ­μί­ζει κά­ποια δια­χρο­νι­κά κα­θή­κο­ντα της πε­ριό­δου. Ανα­φε­ρό­μα­στε στην ανά­γκη ενός διαρ­κούς και πα­ρα­τε­τα­μέ­νου «πο­λέ­μου θέ­σε­ων» απέ­να­ντι στις ρα­τσι­στι­κές, αντι­δρα­στι­κές ιδέες και πο­λι­τι­κές. Τον όρο χρη­σι­μο­ποιούν αντι­φα­σί­στες ανα­λυ­τές κι αγω­νι­στές διε­θνώς για να πε­ρι­γρά­ψουν τις τα­κτι­κές της διε­θνούς ακρο­δε­ξιάς, που μετά την αρ­χι­κή ορ­μη­τι­κή της εμ­φά­νι­ση, πλέον διε­ξά­γει ακρι­βώς έναν τέ­τοιο πό­λε­μο για τις «καρ­διές και τα μυαλά» των αν­θρώ­πων, επι­χει­ρώ­ντας να συ­γκρο­τή­σει ένα αντι­δρα­στι­κό «ηγε­μο­νι­κό» κοι­νω­νι­κό μπλοκ. Θα χρεια­στεί λοι­πόν η Αρι­στε­ρά και το αντι­ρα­τσι­στι­κό και αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα να ετοι­μα­στούν να απα­ντή­σουν σε αυτή την πρό­κλη­ση και να εμπλα­κούν σε έναν αντί­στοι­χο πα­ρα­τε­τα­μέ­νο «πό­λε­μο». Η επι­λο­γή του φε­τι­νού το­πι­κού φε­στι­βάλ στο Κε­ρα­τσί­νι «φω­τί­ζει» με ένα πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο αυτά τα κα­θή­κο­ντα: Μια προ­σπά­θεια να «το­πι­κο­ποι­η­θεί» και να «ρι­ζώ­σει» ο αντι­φα­σι­σμός στις γει­το­νιές πο­λι­τι­κά, κοι­νω­νι­κά, πο­λι­τι­σμι­κά κ.ο.κ. 
 
Έχου­με απέ­να­ντί μας μια κυ­βέρ­νη­ση που «χαϊ­δεύ­ει» ρα­τσι­στι­κά ή ξε­νο­βο­φι­κά ακρο­α­τή­ρια για να συ­γκρο­τή­σει επιρ­ροή. Θα έχου­με να  αντι­με­τω­πί­σου­με τις επι­θέ­σεις της (π.χ. επι­θέ­σεις σε κα­τα­λή­ψεις στέ­γης) και τη «νο­μι­μο­ποί­η­ση» των ρα­τσι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα αντι­δρα­στι­κών ιδεών από στε­λέ­χη της ακρο­δε­ξιάς πτέ­ρυ­γάς της ή του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού που αι­σθά­νο­νται «απε­λευ­θε­ρω­μέ­να». Θα έχου­με επί­σης την προ­σπά­θεια του Βε­λό­που­λου να υπερ­θε­μα­τί­ζει από τα δεξιά και να κερ­δί­ζει επιρ­ροή από το κλίμα που δια­μορ­φώ­νε­ται. Και σε αυτό το «χω­ρά­φι» μπο­ρούν να «αν­θί­σουν» ομά­δες από τα θραύ­σμα­τα της Χρυ­σής Αυγής. 
 
Από την υπο­γρα­φή της συμ­φω­νί­ας ΕΕ-Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας κι έπει­τα επι­χει­ρεί­ται συ­στη­μα­τι­κά η διά­βρω­ση κι αντι­στρο­φή του κλί­μα­τος λαϊ­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης, που είχε συ­γκλο­νί­σει κατά την άφιξη των πρώ­των με­γά­λων «κυ­μά­των» προ­σφύ­γων, στο όνομα της «απο­τρο­πής» και της «φύ­λα­ξης των συ­νό­ρων». Ξε­κι­νά­με και σε αυτό το ζή­τη­μα λοι­πόν την πάλη, έχο­ντας πίσω μας τη «ζημιά» που προ­κά­λε­σε η κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.  
 
Από τη διε­θνή κι εγ­χώ­ρια εμπει­ρία της πάλης ενά­ντια στην άνοδο της ακρο­δε­ξιάς προ­κύ­πτει ένα «στα­θε­ρό» τρί­πτυ­χο –που χρειά­ζε­ται συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση, αλλά απο­τε­λεί οδηγό. 
 
1. Η κι­νη­μα­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση, η ορ­γά­νω­ση της αλ­λη­λεγ­γύ­ης σε πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες και το ξε­δί­πλω­μα αγώ­νων και διεκ­δι­κή­σε­ων για ίσα δι­καιώ­μα­τα.

2. Η –συχνά υπο­τι­μη­μέ­νη– ιδε­ο­λο­γι­κή πάλη. Με απα­ντή­σεις σε ρα­τσι­στι­κούς μύ­θους, με την ανά­δει­ξη της ση­μα­σί­ας της ενό­τη­τας των «από κάτω», με την προ­ώ­θη­ση των αξιών της συ­νύ­παρ­ξης και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, απέ­να­ντι στην πα­λιαν­θρω­πιά και τον κα­νι­βα­λι­σμό.

3. Η προ­σπά­θεια για οι­κο­δό­μη­ση αντί­πα­λου δέους στη συ­νο­λι­κή πο­λι­τι­κή πάλη. Και απέ­να­ντι στην ακρο­δε­ξιά και απέ­να­ντι στο ακρο-φι­λε­λεύ­θε­ρο «κέ­ντρο», χρειά­ζε­ται να σπά­σου­με αυτό το κα­τα­θλι­πτι­κό δί­πο­λο που διαιω­νί­ζει τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση. Πρό­κει­ται για ένα γε­νι­κό­τε­ρο κα­θή­κον, που όμως αγ­γί­ζει και δια­περ­νά και την αντι­ρα­τσι­στι­κή-αντι­φα­σι­στι­κή πάλη.
 
 

Πάνος Πέτρου

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Ακροδεξιά, ΝΔ, Χρυσή Αυγή, Παύλος Φύσσας, Αριστερά, Αντιφασιστικό Κίνημα