Είναι ζήτημα ο “αλυτρωτισμός”;

Είναι ζήτημα ο “αλυτρωτισμός”;

  • Είναι ζήτημα ο “αλυτρωτισμός”;

Του Αλέξη Λιοσάτου

 

Το «μακεδονικό» έχει εξελιχθεί σε κεντρικό ζήτημα της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα. Πέρα από τους ευρύτερους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς που βρίσκονται πίσω από την ανακίνηση της «εξεύρεσης λύσης» σήμερα, γίνεται και αντικείμενο προς πολιτική εκμετάλλευση και διαμόρφωση πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών.
 
Από τη μία το «παι­χνί­δι» του Αλ. Τσί­πρα που, πα­ρα­μέ­νο­ντας απο­λύ­τως εντός του πλαι­σί­ου που ορί­ζουν τα συμ­φέ­ρο­ντα του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, βλέ­πει με ικα­νο­ποί­η­ση τα εσω­τε­ρι­κά προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γού­νται στη Δεξιά κι επι­χει­ρεί να εμ­φα­νι­στεί ως ένα κά­ποιο «αντί­πα­λο δέος» στις εθνι­κι­στι­κές υστε­ρί­ες. Από την άλλη, η αξιο­ποί­η­ση του ζη­τή­μα­τος από τμή­μα­τα της σκλη­ρής Δε­ξιάς, της ακρο­δε­ξιάς, μη­χα­νι­σμών του κρά­τους κ.ά. για μια ανα­διά­τα­ξη του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού προς συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, όπως φά­νη­κε από τη δια­δή­λω­ση «για το όνομα» στη Θεσ­σα­λο­νί­κη.
 
Απέ­να­ντι στις δια­φο­ρε­τι­κές όψεις της αστι­κής πο­λι­τι­κής («κο­σμο­πο­λί­τι­κου» να­τοϊ­σμού και επι­θε­τι­κού εθνι­κι­σμού) είναι επι­τα­κτι­κή ανά­γκη να δια­μορ­φώ­σει ανε­ξάρ­τη­τη θέση η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, παίρ­νο­ντας υπόψη αρχές και κρι­τή­ρια που θα της επι­τρέ­ψουν να μην ρίξει «νερό στο μύλο» οποιασ­δή­πο­τε εκ­δο­χής αστι­κής πο­λι­τι­κής.
 
Τη δε­κα­ε­τία του ’90, η υπό­κλι­ση σο­βα­ρού τμή­μα­τος της Αρι­στε­ράς στο κλίμα και την πίεση «εθνι­κής ομο­ψυ­χί­ας» που επι­κρα­τού­σε, απο­τέ­λε­σε μέρος του προ­βλή­μα­τος. Η απο­φυ­γή αυτών των λαθών είναι απο­λύ­τως κρί­σι­μη σή­με­ρα, για την γε­νι­κό­τε­ρη προ­σπά­θεια ανα­συ­γκρό­τη­σης ενός δια­κρι­τού πόλου της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Γι’ αυτό το λόγο, είναι ανα­γκαία η πιο ανοι­χτή συ­ζή­τη­ση για την στάση που οφεί­λου­με να κρα­τή­σου­με και τον τρό­που που έχου­με να πα­ρέμ­βου­με σε μια «σκλη­ρή» δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση.
 
Λίγες μέρες πριν, ο Παν. Λα­φα­ζά­νης, απα­ντώ­ντας σε σχε­τι­κή ερώ­τη­ση δη­μο­σιο­γρά­φων για το όνομα της γει­το­νι­κής FYROM (FYROM ως ανα­γνω­ρι­σμέ­νο όνομα από την Ελ­λά­δα, Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας ως όνομα ανα­γνω­ρι­σμέ­νο από δε­κά­δες χώρες διε­θνώς και πάνω απ’ όλα από το Σύ­νταγ­μα της ίδιας της χώρας) επέ­λε­ξε να το­πο­θε­τη­θεί ως εξής: «Η θε­σμι­κή ακύ­ρω­ση του αλυ­τρω­τι­σμού της FYROM είναι το κε­ντρι­κό ζή­τη­μα και όχι απο­κλει­στι­κά και μόνο το όνομα, ως προ­ϋ­πό­θε­ση για ένα νέο πλαί­σιο σχέ­σε­ων με­τα­ξύ των δύο χωρών…  Εμείς δί­νου­με βάρος σε αυτή την ανά­γκη, της θε­σμι­κής ακύ­ρω­σης του αλυ­τρω­τι­σμού, έτσι ώστε να ανοί­ξει ένας κα­λύ­τε­ρος δρό­μος, ένας ου­σια­στι­κό­τε­ρος δρό­μος, στις σχέ­σεις», συν­δέ­ο­ντας στο τέλος την προ­θυ­μία της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης να διευ­κο­λύ­νει τις επι­διώ­ξεις των ΗΠΑ-ΝΑ­ΤΟ με την αγνό­η­ση (κατά τη γνώμη του) του γει­το­νι­κού αλυ­τρω­τι­σμού εκ μέ­ρους της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης (Iskra, «Προ­τε­ραιό­τη­τα ο αλυ­τρω­τι­σμός της ΠΓΔΜ και όχι μόνο το όνομα»). Η αρ­θρο­γρα­φία που φι­λο­ξε­νή­θη­κε τις τε­λευ­ταί­ες μέρες στην Iskra κι­νή­θη­κε -πλειο­ψη­φι­κά- σε ανά­λο­γο τόνο, στο ίδιο κλίμα κι­νού­νται οι θέ­σεις του ΚΚΕ, ενώ γε­νι­κό­τε­ρα ανά­λο­γες από­ψεις έχουν γίνει με τα χρό­νια αυ­το­νό­η­τος «κοι­νός τόπος» σε πολύ με­γά­λο τμήμα του κό­σμου της Αρι­στε­ράς.
 
Κά­ποιες πρώ­τες απα­ντή­σεις ήρθαν από τον υπ. Εξ. Νίκο Κο­τζιά που έχει επι­ση­μά­νει ότι το πρό­βλη­μα του «αλυ­τρω­τι­σμού» συ­νι­στά το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα, πίσω από το ζή­τη­μα της ονο­μα­σί­ας, και από τον Αλ. Τσί­πρα του οποί­ου το «μή­νυ­μα στα Σκό­πια», ότι «δεν είναι μόνο το όνομα το πρό­βλη­μα» και το «λύση χωρίς αλυ­τρω­τι­σμούς» έκανε το γύρο των ΜΜΕ.
 
Αντί άλλης κρι­τι­κής στις εμ­φά­σεις που επέ­λε­ξε να ανα­δεί­ξει ο σ. Π. Λ., θα μπο­ρού­σα­με να στα­μα­τή­σου­με εδώ, επι­ση­μαί­νο­ντας τα αδιέ­ξο­δα στα οποία μπο­ρεί να οδη­γή­σει μια αντι­πο­λί­τευ­ση με όρους «εθνι­κής πλειο­δο­σί­ας» απέ­να­ντι στην κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου-Κο­τζιά, η οποία συν­δυά­ζει το σο­σιαλ-φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό των μνη­μο­νί­ων με μια βου­τιά στον σο­σιαλ-εθνι­κι­σμό όσον αφορά τα «εθνι­κά μας θέ­μα­τα».
 
Ωστό­σο, για ένα ζή­τη­μα που είναι ση­μα­ντι­κό για την ει­ρή­νη και την φιλία των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων στα Βαλ­κά­νια, αλλά και για την κί­νη­ση που θα πάρει το «πο­λι­τι­κό εκ­κρε­μές» στην Ελ­λά­δα, οφεί­λου­με να πούμε τα εξής, δια­χω­ρί­ζο­ντας ρητά τη στάση μας και ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας κά­ποια ζη­τή­μα­τα που τα­λα­νί­ζουν την δη­μό­σια πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση στην Ελ­λά­δα, «δη­λη­τη­ριά­ζο­ντας» το κλίμα αλλά και βρί­σκο­ντας απο­δο­χή σε σο­βα­ρό τμήμα του κό­σμου της Αρι­στε­ράς.
 
Ο υπο­τι­θέ­με­νος αλυ­τρω­τι­σμός της Δ. Μ. δεν θα μπο­ρού­σε να απει­λή­σει στρα­τιω­τι­κά τους Έλ­λη­νες φτω­χούς, όταν η Ελ­λά­δα είναι δεύ­τε­ρη χώρα του ΝΑΤΟ σε εξο­πλι­σμούς (σε πο­σο­στό ΑΕΠ) ενώ η Δ.Μ. σχε­δόν δεν δια­θέ­τει στρα­τιω­τι­κές δυ­νά­μεις. Η Δ.Μ. δεν δια­θέ­τει καν στρα­τιω­τι­κή αε­ρο­πο­ρία! Η δύ­να­μη πυρός της κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα δεν ξε­περ­νά αυτήν των Ελ­λή­νων κυ­νη­γών! (για το συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης, αλλά και γε­νι­κό­τε­ρα για τον χα­ρα­κτή­ρα της δια­μά­χης βλ. «Μα­κε­δο­νι­κό: το όνομα, οι ελ­λη­νι­κοί εκ­βια­σμοί και το ΝΑΤΟ»).
 
Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι αλυ­τρω­τι­κές βλέ­ψεις της Δ.Μ. απο­τε­λούν ένα πα­ρα­φου­σκω­μέ­νο μύθο. Το bullying  της Ελ­λά­δας τη δε­κα­ε­τία του ’90 είχε δυο πα­γκο­σμί­ως πρω­το­φα­νή απο­τε­λέ­σμα­τα, πέρα από την αλ­λα­γή ονό­μα­τος-βά­φτι­ση άλλης χώρας: α) να αλ­λά­ξει η ση­μαία της Δ.Μ  και β) να επι­βλη­θεί από την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά η αλ­λα­γή συ­ντάγ­μα­τος στην γει­το­νι­κή χώρα και να αφαι­ρε­θούν από το Μα­κε­δο­νι­κό Σύ­νταγ­μα τα λίγα εδά­φια που θε­ω­ρού­σε η Ελ­λά­δα «ύπο­πτα αλυ­τρω­τι­κών δια­θέ­σε­ων». Πέρα από μια «εθνι­κι­στι­κή ντόπα» που εν­δε­χο­μέ­νως χρη­σι­μο­ποί­η­σαν κυ­βερ­νή­σεις όπως του Γκρου­έφ­σκι στο πα­ρελ­θόν, το σε­νά­ριο υπαρ­κτής διεκ­δί­κη­σης εδα­φών και αλ­λα­γής συ­νό­ρων από την ΔτΜ απέ­να­ντι στην Ελ­λά­δα, δεν μπο­ρεί να στα­θεί με κα­νέ­ναν τρόπο.
 
Ο -κατά πολύ- ισχυ­ρό­τε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός στην πε­ριο­χή με­τα­ξύ των δυο χωρών είναι ο ελ­λη­νι­κός, απο­τε­λώ­ντας μά­λι­στα (ναι, ακόμα και σή­με­ρα, μετά από 8 χρό­νια μνη­μο­νί­ων) τον  δεύ­τε­ρο με­γα­λύ­τε­ρο επεν­δυ­τή στη Δ.Μ., κα­θο­ρί­ζο­ντας σε με­γά­λο βαθμό την οι­κο­νο­μία της. Άλλη μια από­δει­ξη της ελ­λη­νι­κής ισχύ­ος ήταν το ελ­λη­νι­κό βέτο του 2008 για την έντα­ξη της Δ.Μ. στο ΝΑΤΟ.
 
Υπάρ­χει βέ­βαια και το εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα της Μα­κε­δο­νί­ας, που δι­δά­σκει την μα­κε­δο­νι­κή ιστο­ρία με τους πα­ρα­μορ­φω­τι­κούς φα­κούς της «εθνι­κής αφή­γη­σης», αλλά αυτό ακρι­βώς κάνει και το ελ­λη­νι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα, όπως τα πε­ρισ­σό­τε­ρα εκ­παι­δευ­τι­κά συ­στή­μα­τα διε­θνώς: όλα τα έθνη-κρά­τη είναι σχε­τι­κά σύγ­χρο­να δη­μιουρ­γή­μα­τα του κα­πι­τα­λι­σμού και ξα­να­γρά­ψα­νε την ιστο­ρία επε­κτεί­νο­ντας την υπο­τι­θέ­με­νη ιστο­ρι­κό­τη­τα των σύγ­χρο­νων εθνι­κο­τή­των στα βάθη των αιώ­νων, για να ομο­γε­νο­ποι­ή­σουν τις διά­φο­ρες εθνό­τη­τες στα εδάφη τους, γύρω από τα συμ­φέ­ρο­ντα της ντό­πιας άρ­χου­σας τάξης. Άμα η επί­κλη­ση κά­ποιας φα­ντα­στι­κής ιστο­ρι­κής κα­τα­γω­γής στα σχο­λι­κά βι­βλία είναι “αλυ­τρω­τι­σμός”, τότε τι να πουν και τα ελ­λη­νι­κά σχο­λι­κά βι­βλία, με τις “χα­μέ­νες πα­τρί­δες” που απλώ­νο­νται από την Αλ­βα­νία μέχρι την Ινδία...
 
Αντί­θε­τα, στον εθνι­κι­σμό του ελ­λη­νι­κού κρά­τους μπο­ρεί να εγ­γρα­φεί η ανοχή σε συν­θή­μα­τα που φω­νά­ζο­νταν «αυ­θόρ­μη­τα» στα μα­κε­δο­νο­φά­γα κρα­τι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια των αρχών του ’90, απει­λώ­ντας τους Μα­κε­δό­νες με πό­λε­μο: «Η λύση είναι μία - σύ­νο­ρα με τη Σερ­βία» και «στα όπλα να πά­ρου­με τα Σκό­πια». Ή πιο πρό­σφα­τες δη­λώ­σεις, όπως του Ά. Τσο­χα­τζό­που­λου, υπουρ­γού Εθνι­κής Άμυ­νας και του Θ. Πά­γκα­λου, πρώην υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών, που πρό­τει­νε «δη­μιουρ­γία υγειο­νο­μι­κής ζώνης εκεί­θεν των συ­νό­ρων μας με τα Σκό­πια, σε βάθος 10 εως 20 χι­λιο­μέ­τρων με οι­κι­σμούς στις πε­ριο­χές Μο­να­στη­ρί­ου, Γευ­γε­λής και Αχρί­δας». Ενώ τους πραγ­μα­τι­κούς λό­γους εξη­γού­σε ο βου­λευ­τής ΠΑΣΟΚ Κο­ζά­νης,  Αλ. Αθα­να­σιά­δης: «Η απο­στο­λή στρα­τευ­μά­των είναι, κατά την άποψή μου, μια πρόβα τζε­νε­ρά­λε για τη μό­νι­μη εγκα­τά­στα­ση στρα­τευ­μά­των στα Σκό­πια. Θεωρώ ότι η ελ­λη­νι­κή συμ­με­το­χή είναι ανα­γκαία και επι­βε­βλη­μέ­νη. Οι Έλ­λη­νες επι­χει­ρη­μα­τί­ες που βρί­σκο­νται στα Σκό­πια, και είναι που είναι πάρα πολ­λοί, αι­σθά­νο­νται ανα­σφά­λεια. Νο­μί­ζω δε ότι η πα­ρα­μο­νή των ελ­λη­νι­κών στρα­τευ­μά­των εκεί θα δώσει μια πνοή σ’ αυ­τούς τους αν­θρώ­πους για να πά­ρουν απο­φά­σεις». (Εφ.Συν., "Η επαγ­γε­λία της υγειο­νο­μι­κής ζώνης")
 
Κε­ντρι­κή  επι­δί­ω­ξη του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού μετά τη διά­λυ­ση της Γιου­γκο­σλα­βί­ας ήταν να «ανοί­ξει» η οι­κο­νο­μία της χώρας στους Έλ­λη­νες «επεν­δυ­τές»-κα­πι­τα­λι­στές. Μέχρι το ‘90 οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις επί της ου­σί­ας δεν είχαν πρό­βλη­μα με το όνομα των Μα­κε­δό­νων ούτε με το όνομα “Λαϊκή/Σο­σια­λι­στι­κή Δη­μο­κρα­τία Μα­κε­δο­νί­ας” στα πλαί­σια της Γιου­γκο­σλα­βί­ας. Ο εθνι­κός τσα­μπου­κάς και οι στρα­τιω­τι­κές απει­λές, η στρα­τιω­τι­κή, πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ισχύς της Ελ­λά­δας επι­στρα­τεύ­τη­καν ακρι­βώς όταν το μα­κε­δο­νι­κό κρά­τος εμ­φα­νί­στη­κε μόνο του και απο­δυ­να­μω­μέ­νο. Για να με­τα­τρα­πεί σε οι­κο­νο­μι­κό δο­ρυ­φό­ρο του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού. Αυτό ήταν το νόημα των μα­ζι­κών, κρα­τι­κά ορ­γα­νω­μέ­νων, κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων γύρω από το όνομα μετά το ’90, αυτό ήταν το  νόημα του εμπάρ­γκο του Αντρέα Πα­παν­δρέ­ου, αυτό ήταν –και εί­ναι- το νόημα της «αγα­νά­κτη­σης» για το «θρά­σος» των γει­τό­νων να διεκ­δι­κούν το «όνομά μας». Ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός τα κα­τά­φε­ρε σχε­τι­κά γρή­γο­ρα (με τις πλά­τες των ΗΠΑ-ΝΑ­ΤΟ) και αυτό ήταν το νόημα της δή­λω­σης του Κ.Μη­τσο­τά­κη το ’93, Σε δέκα χρό­νια κα­νείς δεν θα θυ­μά­ται αυτό το θέμα, όπως, επί 45 χρό­νια κα­νείς δεν του έδινε ση­μα­σία.
 
Το θέμα λοι­πόν είναι πο­λι­τι­κό και όχι ιστο­ρι­κό, όπως επι­κα­λεί­ται η ελ­λη­νι­κή–αστι­κή πλευ­ρά. Βέ­βαια το όνομα της Μα­κε­δο­νί­ας συ­νε­χί­ζει να ανα­κι­νεί­ται μέχρι σή­με­ρα, είτε για να στε­ρη­θεί ένας δυ­νη­τι­κός σύμ­μα­χος από τη Ρωσία, σύμ­φω­να με τα να­τοϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα, είτε ίσως για πο­λι­τι­κούς λό­γους, εσω­τε­ρι­κής εθνι­κι­στι­κής κα­τα­νά­λω­σης.
 
Βε­βαί­ως υπάρ­χει ένα σο­βα­ρό τμήμα της αστι­κής τάξης που θε­ω­ρεί πλέον κα­τε­κτη­μέ­νη χώρα την Δ.Μ. και δεν έχει πρό­βλη­μα να κάνει κά­ποιες (ψευτο)πα­ρα­χω­ρή­σεις στο όνομα για χάρη της να­τοϊ­κής συμ­μα­χί­ας. Άλ­λω­στε το όνομα δεν έχει πραγ­μα­τι­κή αξία, ήταν πάντα η πρό­φα­ση, το προ­πα­γαν­δι­στι­κό όπλο. Αυτήν την αστι­κή γραμ­μή φαί­νε­ται να ακο­λου­θεί ο Τσί­πρας. Δεν «υπο­χω­ρεί εθνι­κά», αντί­θε­τα διευ­κο­λύ­νει τους Αμε­ρι­κα­νούς συμ­μά­χους (με αντάλ­λαγ­μα την στή­ρι­ξή τους στον πολύ πιο κρί­σι­μο αντα­γω­νι­σμό με την Τουρ­κία προς τα ανα­το­λι­κά, και γνω­ρί­ζο­ντας ότι η «δου­λειά» στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια έχει ήδη γίνει για τους Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές τα προη­γού­με­να χρό­νια, που παί­ζουν κε­ντρι­κό ρόλο στην οι­κο­νο­μία της γει­το­νι­κής χώρας), πα­ρα­μέ­νο­ντας εντός των πλαι­σί­ων του «εθνι­κού τσα­μπου­κά» (που αξιο­ποιεί την θέση του για να έχει λόγο πάνω στο όνομα, ή και το σύ­νταγ­μα ή και το εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα, μιας άλλης χώρας). Το πρό­βλη­μα είναι ότι δέ­χε­ται κρι­τι­κή από τα δεξιά (πε­ρισ­σό­τε­ρη εθνι­κή πυγμή), και ότι τμήμα της Αρι­στε­ράς επί­σης συμ­με­ρί­ζε­ται μια τέ­τοια στάση (όταν επι­λέ­γει να δια­χω­ρι­στεί από την κυ­βέρ­νη­ση ανοί­γο­ντας κυ­ρί­ως ζη­τή­μα­τα του «αλυ­τρω­τι­σμού των άλλων», απαι­τώ­ντας τι ακρι­βώς;).
 
Η αρι­στε­ρή διε­θνι­στι­κή κρι­τι­κή στους κυ­βερ­νη­τι­κούς χει­ρι­σμούς λέει ότι πα­ρα­μέ­νει πα­γκό­σμια πρω­το­τυ­πία το να ονο­μα­στεί μια χώρα όπως επι­θυ­μεί ένας γεί­το­νας και όχι όπως θέλει η ίδια κι ο λαός της! Και επι­μέ­νει στο δι­καί­ω­μα του αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού. Η δεξιά πα­τριω­τι­κή-αστι­κή γραμ­μή επι­μέ­νει στο δι­καί­ω­μα του ελ­λη­νι­κού τσα­μπου­κά. Και η φι­λε­λεύ­θε­ρη αστι­κή γραμ­μή του Τσί­πρα, αφή­νει την ακρο­δε­ξιά να αλω­νί­ζει προ­πα­γαν­δι­στι­κά, συμ­φω­νώ­ντας στην εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση των φα­ντα­στι­κών “αλυ­τρω­τι­κών” βλέ­ψε­ων του κρα­τι­δί­ου, αλλά απλά δια­φω­νώ­ντας με τον βαθμό της επι­βο­λής στη δι­πλα­νή χώρα. Ο αρι­στε­ρός πα­τριω­τι­σμός που αφο­μοιώ­νει την αστι­κή προ­πα­γάν­δα περί ιε­ράρ­χη­σης του μα­κε­δο­νι­κού αλυ­τρω­τι­σμού ως βα­σι­κού ζη­τή­μα­τος, ου­σια­στι­κά ταυ­τί­ζε­ται σε αυτό με την κυ­ρί­αρ­χη άποψη, συ­νο­δεύ­ο­ντας τη θέση του με τον αντι­να­τοϊ­κό αντι-ιμπε­ρια­λι­σμό.
 
Η πάλη ενά­ντια στους σχε­δια­σμούς του ΝΑΤΟ στα Βαλ­κά­νια απο­τε­λεί σή­με­ρα προ­φα­νώς βα­σι­κό κα­θή­κον, μιας και αυτοί βρί­σκο­νται στον «πυ­ρή­να» της ση­με­ρι­νής ανα­κί­νη­σης του ζη­τή­μα­τος. Όμως οι να­τοϊ­κοί δεν έχουν κα­νέ­να λόγο να «ρί­ξουν» τους Έλ­λη­νες συμ­μά­χους τους για τη μικρή Δ.Μ. Απλά ζη­τούν τώρα κα­τα­νό­η­ση και οι Έλ­λη­νες σύμ­μα­χοι φαί­νε­ται ότι την δεί­χνουν. Αυτό που κα­θο­ρί­ζει τις σχέ­σεις των δυο χωρών δεν είναι ο αδύ­να­μος εθνι­κι­σμός της γεί­το­νος. Είναι οι ιμπε­ρια­λι­στι­κοί σχε­δια­σμοί και η δια­χρο­νι­κή προ­σπά­θεια του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού να εντα­χθεί σε αυ­τούς. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο «τρα­μπού­κος» στις δια­κρα­τι­κές σχέ­σεις των δύο πλευ­ρών είναι η Ελ­λά­δα. Το «στή­ριγ­μα του ΝΑΤΟ» στην πε­ριο­χή είναι επί­σης η Ελ­λά­δα –πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από την μικρή Δ.τ.Μ.
 
Σε αυτό το πλαί­σιο, δεν είναι υπό­θε­ση του ελ­λη­νι­κού κρά­τους (Νο2 μετά το Ισ­ρα­ήλ πιο πιστό σύμ­μα­χο των ΗΠΑ σε όλη την Με­σό­γειο) να δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται από θέση ισχύ­ος τον απο­κλει­σμό ή την έντα­ξη της γει­το­νι­κής χώρας. Η πάλη για και η υλο­ποί­η­ση του «έξω η Ελ­λά­δα από το ΝΑΤΟ – έξω το ΝΑΤΟ από την Ελ­λά­δα» απο­τε­λεί βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για να γίνει αντι­λη­πτή ως ει­λι­κρι­νής η όποια «νου­θε­σία» από την ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά προς το γει­το­νι­κό λαό. Αντί­θε­τα, όσο ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός βρί­σκε­ται στη ση­με­ρι­νή θέση ισχύ­ος, και απο­λαμ­βά­νει το προ­νό­μιο της έντα­ξης στο ΝΑΤΟ, κάθε κρι­τι­κή που απαι­τεί «εθνι­κά πε­ρή­φα­νη» στάση απέ­να­ντι στη γεί­το­να, πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα δη­μιουρ­γεί στην οι­κο­δό­μη­ση σχέ­σε­ων φι­λί­ας με­τα­ξύ των δύο λαών, μα­κριά από και ενά­ντια σε ιμπε­ρια­λι­στι­κές «δια­με­σο­λα­βή­σεις» -πόσο μάλ­λον όταν αυτή προ­έρ­χε­ται από την Αρι­στε­ρά.
 
Γι’ αυτό και η αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή στάση της Αρι­στε­ράς οφεί­λει να στέ­κε­ται και ενά­ντια στον δικό μας εθνι­κι­σμό, ενά­ντια στον πό­λε­μο, υπέρ της δρα­στι­κής μεί­ω­σης των εξο­πλι­σμών στην δική «μας» χώρα, εστιά­ζο­ντας στην πάλη «μέσα», ενά­ντια στα μνη­μό­νια και τα αφε­ντι­κά, και όχι στην κρι­τι­κή των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων με γνώ­μο­να την εθνι­κή πλειο­δο­σία, που όπως έδει­ξε και η δε­κα­ε­τία του ’90, ενι­σχύ­ει τους θα­νά­σι­μους αντι­πά­λους του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς…
 
Ο εθνι­κι­σμός που καλ­λιέρ­γη­σαν οι μα­κε­δο­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις τα προη­γού­με­να χρό­νια είχε κατά βάση αμυ­ντι­κό χα­ρα­κτή­ρα και βα­σι­κό «χο­ρη­γό» την ελ­λη­νι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα. Η ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά έχει κα­θή­κον να πα­λεύ­ει πρώτα τον δικό «της» εθνι­κι­σμό και τον επε­κτα­τι­σμό του ελ­λη­νι­κού κε­φα­λαί­ου, για να έχει δι­καί­ω­μα να μιλά για άλ­λους εθνι­κι­σμούς. Ει­δι­κά όταν οι αλυ­τρω­τι­σμοί τους είναι ανύ­παρ­κτοι ή «δυ­νη­τι­κοί». Δια­φο­ρε­τι­κά, ρί­χνει νερό στο μύλο του ελ­λη­νι­κού αστι­σμού και της ακρο­δε­ξιάς, υπό «αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κό» μαν­δύα. Κα­θή­κον της Αρι­στε­ράς είναι να ενώ­σει τις ερ­γα­τι­κές τά­ξεις των δυο χωρών, να σπά­σει τον εθνι­κι­σμό στους έλ­λη­νες φτω­χούς και να απευ­θύ­νει χείρα βοη­θεί­ας στους σλα­βο­μα­κε­δό­νες φτω­χούς, στε­ρώ­ντας από την μα­κε­δο­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση το όπλο του εθνι­κι­σμού απέ­να­ντι στον ελ­λη­νι­κό λαό. Ανα­γνω­ρί­ζο­ντας το στοι­χειώ­δες δι­καί­ω­μα των τα­ξι­κών αδελ­φιών μας να βα­φτί­ζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους όπως θέ­λουν!
 
Ο μα­κε­δο­νι­κός εθνι­κι­σμός αντι­με­τω­πί­ζε­ται με μα­κε­δο­νι­κό αντι-εθνι­κι­σμό και ελ­λη­νι­κό διε­θνι­σμό. Ούτως ή άλλως, αλλά πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που ο επι­τι­θέ­με­νος και ισχυ­ρός στην πε­ριο­χή είναι το ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Η θέση της Αρι­στε­ράς οφεί­λει να είναι: δι­καί­ω­μα αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού στη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας, καμιά συμ­με­το­χή του ελ­λη­νι­κού κρά­τους στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς σχε­δια­σμούς, καμιά αξιο­ποί­η­σή τους.
 
Και μόνο από αυτή την σκο­πιά πρέ­πει (και μπο­ρεί πραγ­μα­τι­κά) να πιέ­ζει την -εκά­στο­τε- ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Οποια­δή­πο­τε άλλη θέση κα­τα­λή­γει ουρά του ενός ή του άλλου τμή­μα­τος του ελ­λη­νι­κού αστι­σμού κι εθνι­κι­σμού (που είναι και πι­στοί σύμ­μα­χοι των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ), κάτι που κα­τα­λή­γει να συ­νει­σφέ­ρει στη διαιώ­νι­ση της -ιμπε­ρια­λι­στι­κής- κυ­ριαρ­χί­ας του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού εις βάρος του γει­το­νι­κού λαού και να διαιω­νί­ζει το «δη­λη­τή­ριο» των εθνι­κι­στι­κών αντα­γω­νι­σμών στα Βαλ­κά­νια, που απο­τε­λού­σαν πά­ντο­τε «πεδίο δόξης λα­μπρό» για τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς σχε­δια­σμούς…

 


ΠΗΓΗ


Ετικέτες: Μακεδονικό, Αριστερά