Τρία χρόνια µετά το Γενάρη του 2015 - ΣΥΡΙΖΑ: σοσιαλφιλελευθερισµός και σοσιαλεθνικισµός

Τρία χρόνια µετά το Γενάρη του 2015 - ΣΥΡΙΖΑ: σοσιαλφιλελευθερισµός και σοσιαλεθνικισµός

  • Τρία χρόνια µετά το Γενάρη του 2015 - ΣΥΡΙΖΑ: σοσιαλφιλελευθερισµός και σοσιαλεθνικισµός

Του Αντώνη Νταβανέλου

 

Τρία χρόνια µετά την πολιτική ανατροπή της µνηµονιακής συγκυβέρνησης Σαµαρά/Βενιζέλου, στις 25 Γενάρη του 2015, τίποτα δεν θυµίζει το κλίµα ελπίδας και προσδοκιών που είχε δηµιουργήσει η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας «γιορτάζει» την επέτειο στο Νταβός, επιδιώκοντας συναντήσεις µε την Κριστίν Λαγκάρντ και τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ, για να αποδείξει ότι το πρόγραµµα της κυβέρνησής του «παντρεύει» τον σοσιαλ-φιλελευθερισµό, της απόλυτης υποταγής στα µνηµόνια, µε τον σοσιαλ-εθνικισµό, της ξετσίπωτης προώθησης των νατοϊκών σχεδίων στα Δ. Βαλκάνια.
 
 
Οργή και αγα­νά­κτη­ση
 
Η κοι­νω­νι­κή βάση της πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής του 2015, η ερ­γα­τι­κή και λαϊκή πλειο­ψη­φία, όχι µόνο δεν πα­νη­γυ­ρί­ζει πλέον, αλλά δια­κα­τέ­χε­ται από αι­σθή­µα­τα οργής και αγα­νά­κτη­σης. Πα­ρα­κο­λου­θεί την κυ­βέρ­νη­ση της -τά­χα­µου- «ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς» να θε­σµο­θε­τεί τους ηλε­κτρο­νι­κούς πλει­στη­ρια­σµούς για να βγά­λει στο «σφυρί» χι­λιά­δες σπί­τια λαϊ­κών οι­κο­γε­νειών που αδυ­να­τούν να πλη­ρώ­σουν τα χρέη τους προς τις τρά­πε­ζες και στο Δη­µό­σιο, µε µο­να­δι­κό στόχο να σώσει τις τρά­πε­ζες (και τον εαυτό της…) από το κάζο µιας νέας ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης. Πα­ρα­κο­λου­θεί µια κυ­βέρ­νη­ση που χρη­σι­µο­ποιεί τα σύ­µβο­λα και τους όρους της Αρι­στε­ράς, να προ­σπα­θεί να κάνει πιο δύ­σκο­λη, ή και αδύ­να­τη, την κή­ρυ­ξη απερ­γί­ας, την ώρα που στην «αγορά ερ­γα­σί­ας» έχουν εγκα­τα­στα­θεί -µε από­λυ­τη κυ­βερ­νη­τι­κή ευ­θύ­νη!- οι νόµοι και οι συ­νή­θειες της ερ­γο­δο­τι­κής ζού­γκλας.
 
Ο κό­σµος αυτός, µέσα στην τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία (και µε την πο­λύ­τι­µη «συν­δρο­µή» της ηγε­τι­κής συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στους κυ­βερ­νη­τι­κούς σχε­δια­σµούς), δεν κα­τορ­θώ­νει να µε­τα­τρέ­ψει την οργή και την αγα­νά­κτη­ση στο ανα­γκαίο κύµα µα­ζι­κών αγώ­νων, ώστε να ανα­τρα­πεί η νε­ο­µνη­µο­νια­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή. Όµως η ιστο­ρία της τα­ξι­κής πάλης σε αυτόν τον τόπο δι­δά­σκει πόσο λαν­θα­σµέ­νο είναι να εκτι­µή­σει κα­νείς την προ­σω­ρι­νή αδυ­να­µία του κό­σµου σαν µό­νι­µη. Η πύ­κνω­ση γύρω µας των «µι­κρών» αγώ­νων αντί­στα­σης -στο δη­µό­σιο τοµέα αλλά ακόµα και στον ιδιω­τι­κό, όπου σα­ρώ­νουν οι απο­λύ­σεις πρω­το­πό­ρων αγω­νι­στι­κών στοι­χεί­ων- είναι η κα­λύ­τε­ρη προει­δο­ποί­η­ση ότι η δια­δι­κα­σία ανά­κα­µψης του µα­ζι­κού κι­νή­µα­τος θα προ­χω­ρή­σει. Αξί­ζει, όµως, µια ακόµα υπεν­θύ­µι­ση: όποιος συγ­χέ­ει την προ­σω­ρι­νή αδυ­να­µία αντί­δρα­σης του κό­σµου µε την ανοχή ή και µε τη συ­ναί­νε­ση στην πο­λι­τι­κή του, κάνει ένα σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό λάθος. Αυτό υπο­γρα­µµί­ζουν οι δη­µο­σκο­πή­σεις, όπου, πα­ρό­λο που η ΝΔ δια­θέ­τει την απο­κρου­στι­κή, ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, δεί­χνουν ότι η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ βα­δί­ζει προς µια µε­γά­λη πο­λι­τι­κή ήττα, όποτε και αν στη­θούν οι κάλ­πες.
 
Σε αυτό το υπό­βα­θρο, οι εξε­λί­ξεις που έρ­χο­νται είναι κάθε άλλο παρά ανέ­φε­λες για την κυ­βέρ­νη­ση. Άµεσα, θα έχει να αντι­µε­τω­πί­σει τα stress tests των τρα­πε­ζών και την 4η αξιο­λό­γη­ση που θα πε­ρι­λα­µβά­νει πρό­σθε­τα µέτρα λι­τό­τη­τας. Ακο­λου­θεί ο «διά­λο­γος» µε τους θε­σµούς των δα­νει­στών για το χρέος, όπου το κα­λύ­τε­ρο σε­νά­ριο που έχει για να ελ­πί­ζει ο Τσί­πρας, είναι µια δια­σπο­ρά των πλη­ρω­µών προς το µέλ­λον, ακόµα και αν αυτό ση­µαί­νει τη δη­µιουρ­γία µιας και­νούρ­γιας «νάρ­κης» χρέ­ους, πε­ρί­που στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’20. Και σε αυτή τη βάση θα ανοί­ξει η συ­ζή­τη­ση για την «επό­µε­νη µέρα» της τυ­πι­κής λήξης του 3ου µνη­µο­νί­ου. Οι δα­νει­στές έχουν κάνει ήδη σα­φείς τους όρους τους: Καµιά «χα­λά­ρω­ση» των αντι­µε­ταρ­ρυ­θµί­σε­ων που επι­βλή­θη­καν µε τα τρία µνη­µό­νια, αλλά προ­σή­λω­ση στην «εφα­ρµο­γή» των συ­µφω­νη­θέ­ντων. Καµιά αυ­τα­πά­τη για κα­τάρ­γη­ση της «επι­τή­ρη­σης» επί της οι­κο­νο­µι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής. Επέ­λα­ση του ιδιω­τι­κού κε­φα­λαί­ου στο δη­µό­σιο τοµέα, θε­σµο­θέ­τη­ση ακόµα και του δια­βό­η­του «3ου πυ­λώ­να» στο Σύ­στη­µα Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σε­ων… Αυτά θα τε­θούν προς υπο­γρα­φή τον Αύ­γου­στο του 2018 και η κυ­βέρ­νη­ση που θα τα υπο­γρά­ψει δεν θα έχει, στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα, πε­ρι­θώ­ρια για επι­κοι­νω­νια­κούς πα­νη­γυ­ρι­σµούς.
 
 
«Αδια­νό­η­τες» διερ­γα­σί­ες
 
Έχο­ντας επί­γνω­ση των δυ­σκο­λιών που πα­ρα­µέ­νουν µε­γά­λες για όλες τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­µεις, οι πρω­τα­γω­νι­στές του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού πρα­γµα­το­ποιούν «κι­νή­σεις» που µέχρι χθες θα έµοια­ζαν αδια­νό­η­τες.
 
Ο Τσί­πρας προ­σπα­θεί να ει­σβά­λει στην ατζέ­ντα της Δε­ξιάς, για να ισο­σκε­λί­σει τις απώ­λειες που έχει στα ερ­γα­τι­κά και λαϊκά στρώ­µα­τα. Συν­δέ­ει πλέον ξε­κά­θα­ρα τη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη µνη­µο­νια­κή πο­λι­τι­κή του µε µια στρο­φή στον «εθνι­κο-πα­τριω­τι­κό» χώρο. Με τη σκλη­ρή υπο­στή­ρι­ξη της αµε­ρι­κα­νι­κής πο­λι­τι­κής στη ΝΑ Με­σό­γειο, αλλά και στα Δυτ. Βαλ­κά­νια, που συ­µβο­λί­ζει το δί­δυ­µο Κο­τζιάς-Κα­µµέ­νος. Με το συν­δυα­σµό αυτής της πο­λι­τι­κής επι­λο­γής µε τον εκλο­γι­κό «τα­κτι­κι­σµό», την προ­σπά­θεια να βάλει «τρι­κλο­πο­διά» στον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη εν­θαρ­ρύ­νο­ντας «διερ­γα­σί­ες» στα δεξιά της ΝΔ, έστω κι αν αυτό απο­δει­χθεί µα­κρο­πρό­θε­σµα παι­χνί­δι µε τη φωτιά µιας νέας ακρο­δε­ξιάς.
 
Αντί­στρο­φα, από το πε­ρι­βάλ­λον των αντι­πά­λων του Τσί­πρα ση­κώ­νο­νται «πε­ρί­ερ­γες» φωνές: µετά τον Ντάι­σε­λµπλουµ, τώρα ο Στουρ­νά­ρας και µε­γά­λο µέρος του κα­θε­στω­τι­κού Τύπου, κα­λούν τον Τσί­πρα να… εξα­ντλή­σει την τε­τρα­ε­τία! Διότι, λένε, η οι­κο­νο­µία «δεν αντέ­χει» µια αιφ­νί­δια ανα­κο­πή λόγω εκλο­γι­κής δο­κι­µα­σί­ας. Διότι, επί­σης, υπο­γρα­µµί­ζουν, η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα οφεί­λει να ανα­λά­βει όλη την ευ­θύ­νη για ολό­κλη­ρο το πρό­γρα­µµα του 3ου µνη­µο­νί­ου, συ­µπε­ρι­λα­µβα­νο­µέ­νων των σκλη­ρών µέ­τρων (πε­ρι­κο­πή κα­τα­βαλ­λό­µε­νων συ­ντά­ξε­ων, κα­τάρ­γη­ση αφο­ρο­λό­γη­του) που έχουν δρο­µο­λο­γη­θεί για την 1.1.2019. Τού­των δο­θέ­ντων, ισχυ­ρί­ζο­νται, θα είναι απο­λύ­τως ανεύ­θυ­νο και απα­ρά­δε­κτο να στη­θούν οι κάλ­πες πριν… το Μάη του ’19.
 
Αυτές οι φωνές αφή­νουν έκ­θε­το τον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, που ζη­τού­σε εκλο­γές τώρα. Που, επί­σης, είχε να ευ­θυ­γρα­µµι­στεί «υπευ­θύ­νως» µε τη γρα­µµή της Πρε­σβεί­ας των ΗΠΑ για το Μα­κε­δο­νι­κό, έστω και αν έπρε­πε να αντι­µε­τω­πί­σει τον πο­νο­κέ­φα­λο της ακρο­δε­ξιάς πτέ­ρυ­γας του κό­µµα­τός του και τα συλ­λα­λη­τή­ρια. Όµως αυτές οι φωνές είναι ισχυ­ρές και µέσα στο κόµµα της ΝΔ. Η «κα­ρα­µαν­λι­κή» πτέ­ρυ­γα -τις σχέ­σεις της οποί­ας µε την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­µβο­λί­ζει ο Πρ. Παυ­λό­που­λος και ο Πα­παγ­γε­λό­που­λος- επι­µέ­νει ότι στο τέλος της πε­ριό­δου αυτής, θα εξα­κο­λου­θού­µε να εί­µα­στε σε συν­θή­κες κα­θε­στω­τι­κής κρί­σης. Και τις συν­θή­κες αυτές δεν θα µπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί παρά µια οι­κου­µε­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που θα κα­τα­γρά­φει στο εσω­τε­ρι­κό της την αλ­λα­γή στο συ­σχε­τι­σµό δύ­να­µης (την ήττα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), αλλά θα συ­γκε­ντρώ­νει ευ­ρύ­τε­ρες δυ­νά­µεις (µε­τα­ξύ των οποί­ων και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ…) µε στόχο τη δια­τή­ρη­ση του κλί­µα­τος κοι­νω­νι­κής ει­ρή­νης. Μια κυ­βέρ­νη­ση στην κο­ρυ­φή της οποί­ας δεν θα µπο­ρού­σε να στα­θεί άλλος, πέραν του… Κ. Κα­ρα­µαν­λή!
 
 
Χρο­νιά πο­λι­τι­κών συ­γκρού­σε­ων
 
Όπως ήδη φαί­νε­ται στις σε­λί­δες του Τύπου, πίσω από αυ­τούς τους αλ­λη­λο­συ­γκρουό­µε­νους και αλ­λη­λο­δια­πλε­κό­µε­νους σχε­δια­σµούς «συ­νω­θού­νται» οµά­δες, όµι­λοι και οι­κο­γέ­νειες ντό­πιων κα­πι­τα­λι­στών, µε αλ­λη­λο­συ­γκρουό­µε­να συ­µφέ­ρο­ντα και οξύ­τα­τους αντα­γω­νι­σµούς µε­τα­ξύ τους. Πρό­κει­ται για στοι­χείο που θα κάνει την αστά­θεια µε­γα­λύ­τε­ρη και το απο­τέ­λε­σµα απρό­βλε­πτο.
Η χρο­νιά που βρί­σκε­ται µπρο­στά µας θα είναι ακόµα µια χρο­νι­κά οι­κο­νο­µι­κής και κοι­νω­νι­κής κρί­σης, µια χρο­νιά πο­λι­τι­κών συ­γκρού­σε­ων, µε επί­δι­κο το συ­σχε­τι­σµό κατά την «επό­µε­νη µέρα», µετά τη λήξη του «προ­γρά­µµα­τος» του 3ου µνη­µο­νί­ου, του προ­γρά­µµα­τος που υπέ­γρα­ψε ο Τσί­πρας το κα­λο­καί­ρι του 2015 προ­δί­δο­ντας τη µε­γά­λη δυ­να­µι­κή του δη­µο­ψη­φί­σµα­τος.
 
Από τη σκο­πιά των συ­µφε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­µέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων, αυτή η χρο­νιά έχει δύο προ­τε­ραιό­τη­τες:
 
Την ανά­πτυ­ξη των αγώ­νων αντί­στα­σης, του µα­ζι­κού κι­νή­µα­τος από τα κάτω, ενά­ντια στους κυ­βερ­νη­τι­κούς σχε­δια­σµούς. Η πάλη κατά των πλει­στη­ρια­σµών δεί­χνει ήδη µια κα­τεύ­θυν­ση, που θα πρέ­πει να διευ­ρυν­θεί στο µέ­τω­πο κατά των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων (ΔΕΗ, δη­µό­σιοι χώροι κ.ο.κ.) αλλά και στους ερ­γα­σια­κούς χώ­ρους και στη νε­ο­λαία.
 
Όµως, ταυ­τό­χρο­να, θα είναι ανα­γκαία η συ­γκρό­τη­ση στο πεδίο της πο­λι­τι­κής απά­ντη­σης. Η διεκ­δί­κη­ση του κό­σµου που ήλ­πι­σε στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και σή­µε­ρα απο­γοη­τεύ­ε­ται-ορ­γί­ζε­ται αλλά και ανα­ζη­τά εναλ­λα­κτι­κή λύση, είναι κρί­σι­µο κα­θή­κον για όλες τις δυ­νά­µεις της αντι­µνη­µο­νια­κής, ρι­ζο­σπα­στι­κής, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Που οφεί­λουν να δώ­σουν µια «µε­τω­πι­κή» απά­ντη­ση τόσο στα κοινά κα­θή­κο­ντα του κα­θη­µε­ρι­νού πο­λι­τι­κού αγώνα, όσο και στο ζή­τη­µα της κρί­σι­µης πο­λι­τι­κής ανα­µέ­τρη­σης που έρ­χε­ται.
 
Με αυτά τα κα­θή­κο­ντα, σε συν­θή­κες όπου οι δυ­σκο­λί­ες και οι αντι­φά­σεις είναι συ­νυ­φα­σµέ­νες µε τις δυ­να­τό­τη­τες διε­ξό­δου, θα ανα­µε­τρη­θού­µε όλοι.

 
 

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

 


Ετικέτες: Αντώνης Νταβανέλος, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Τσίπρας, Καμμένος