Το έργο «επέκταση του ΝΑΤΟ» και οι δυσκολίες των υπεργολάβων

Το έργο «επέκταση του ΝΑΤΟ» και οι δυσκολίες των υπεργολάβων

  • Το έργο «επέκταση του ΝΑΤΟ» και οι δυσκολίες των υπεργολάβων

Την ώρα που γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές δεν είχε ακόμη πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η κρί­σι­μη ψη­φο­φο­ρία στη Βουλή της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας (ΔτΜ) σχε­τι­κά με τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών. Η κυ­βέρ­νη­ση του Ζάεφ είχε εξα­σφα­λί­σει 76 ψή­φους, όμως έπρε­πε να συ­γκε­ντρώ­σει 80. Η ψη­φο­φο­ρία κα­νο­νι­κά θα γι­νό­ταν στις 9 Ια­νουα­ρί­ου και επει­δή ανα­με­νό­ταν αποχή του κύ­ριου κόμ­μα­τος της αντι­πο­λί­τευ­σης, του δε­ξιού VMRO-DPMNE, αν εξα­σφα­λι­ζό­ταν πλειο­ψη­φία, η όλη δια­δι­κα­σία ανα­με­νό­ταν να τε­λειώ­σει στις 12 Ια­νουα­ρί­ου, ώστε το «μπα­λά­κι» να έρθει στην ελ­λη­νι­κή Βουλή.
 
Όπως έχου­με αρ­θρο­γρα­φή­σει επα­νει­λημ­μέ­να, η Συμ­φω­νία εντάσ­σε­ται στο πλαί­σιο επέ­κτα­σης του ΝΑΤΟ στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια μέσα στο γε­νι­κό­τε­ρο σχέ­διο του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού για πε­ρι­κύ­κλω­ση της Ρω­σί­ας. Οι δύο ηγέ­τες, Τσί­πρας και Ζάεφ, μοιά­ζουν να βρί­σκο­νται πολύ κοντά στην ολο­κλή­ρω­ση της υπερ­γο­λα­βί­ας που είχαν ανα­λά­βει για το συ­γκε­κρι­μέ­νο «έργο». Ωστό­σο υπάρ­χουν ακόμη «αγκά­θια» τόσο για την «υπερ­γο­λα­βία» όσο και για το συ­νο­λι­κό έργο.
 
 
Ισο­τι­μία;
 
Βε­βαί­ως δεν πρό­κει­ται για ισό­τι­μους εταί­ρους. Ο Ζάεφ και η πλευ­ρά της ΔτΜ βιώ­νει ό,τι πε­ρί­που βίωνε (και βιώ­νει) η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά απέ­να­ντι στην τρόι­κα. Ο ίδιος ο Ζάεφ μι­λώ­ντας στην «Εφ. Συν» στην αρχή της χρο­νιάς δή­λω­νε πως στο κοι­νο­βού­λιο της ΔτΜ βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη η δια­δι­κα­σία κα­τά­θε­σης τρο­πο­λο­γιών επί των τρο­πο­λο­γιών του Συ­ντάγ­μα­τος. «Είναι δι­καί­ω­μα [σ.σ.: των βου­λευ­τών] και ορι­σμέ­νοι το έχουν ασκή­σει και έχουν προ­τεί­νει βελ­τιώ­σεις επί των τρο­πο­λο­γιών, προ­κει­μέ­νου να εν­θαρ­ρύ­νουν τους πο­λί­τες μας, και έχου­με μία πολύ καλή δια­δρα­στι­κή συ­ζή­τη­ση», δή­λω­σε ο Ζάεφ για να ξε­κα­θα­ρί­σει αμέ­σως μετά ποιος είναι το αφε­ντι­κό: «Φυ­σι­κά, η δια­δι­κα­σία γί­νε­ται σε δια­βού­λευ­ση με την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, γιατί είναι ση­μα­ντι­κό να βρί­σκε­ται πάντα εντός του πνεύ­μα­τος της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών, με μο­να­δι­κό στόχο την ενί­σχυ­ση της φι­λί­ας μας»!
 
Στην ίδια συ­νέ­ντευ­ξη ο Ζάεφ βε­βαιώ­νει αυτό που αμ­φι­σβη­τούν οι εθνι­κι­στι­κές αντι­πο­λι­τεύ­σεις –δε­ξιές και αρι­στε­ρές– στην Ελ­λά­δα: Ότι η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά έχει ήδη βγει κερ­δι­σμέ­νη από τη συμ­φω­νία, καθώς το εμπό­ριο με­τα­ξύ των δύο χωρών αυ­ξή­θη­κε τους τε­λευ­ταί­ους δέκα μήνες κατά 18,7%. Για να μην υπάρ­χουν πα­ρα­νο­ή­σεις, ο Ζάεφ επε­ξή­γη­σε ότι «η Ελ­λά­δα ήταν αυτή που κυ­ρί­ως εξή­γα­γε στη Μα­κε­δο­νία»
 
Ωστό­σο, στην ίδια συ­νέ­ντευ­ξη ο Ζάεφ ανέ­φε­ρε του­λά­χι­στον ένα από τα «αγκά­θια» της «υπερ­γο­λα­βί­ας»: την πει­σμα­τι­κή άρ­νη­ση του προ­έ­δρου της ΔτΜ. Γκ. Ιβα­νόφ, να υπο­γρά­ψει το διά­ταγ­μα για τις αλ­λα­γές στο Σύ­νταγ­μα της ΔτΜ (αλλά και το διά­ταγ­μα που αφορά το νόμο για τις γλώσ­σες). Τε­χνι­κά ο πρό­ε­δρος έχει απε­ριό­ρι­στες δυ­να­τό­τη­τες (μπο­ρεί να μπλο­κά­ρει 170 νό­μους μέχρι να κλεί­σει η Βουλή και να προ­κη­ρυ­χθούν εκλο­γές) αλλά ασφα­λώς ένας εθνι­κι­στής πρό­ε­δρος ενός μι­κρού κρά­τους δεν μπο­ρεί να στα­θεί εμπό­διο στην επέ­κτα­ση της Βο­ρειο­α­τλα­ντι­κής Συμ­μα­χί­ας. «Εί­μα­στε Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Δη­μο­κρα­τία. Για αυτό, φυ­σι­κά, έχου­με εναλ­λα­κτι­κή λύση, όμως θα προ­σπα­θή­σου­με την πι­θα­νό­τη­τα του δη­μο­κρα­τι­κού δια­λό­γου με τον πρό­ε­δρο μέχρι το τέλος. Στη συ­νέ­χεια, έχου­με μία εναλ­λα­κτι­κή επι­λο­γή πώς να προ­χω­ρή­σου­με, πά­ντο­τε μέσα από δια­βού­λευ­ση με τη Βουλή, μέσω των αρ­μό­διων επι­τρο­πών που τε­λε­σι­δι­κούν. Θα υπάρ­ξει λύση, με βε­βαιό­τη­τα», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο Ζάεφ.
 
Ο πρω­θυ­πουρ­γός της ΔτΜ απά­ντη­σε εμ­μέ­σως πλην σαφώς και σε διά­φο­ρες αι­τιά­σεις εκ μέ­ρους αρι­στε­ρών ορ­γα­νώ­σε­ων –κυ­ρί­ως από την Ελ­λά­δα– που την εθνι­κι­στι­κή τους γραμ­μή ενά­ντια στη ΔτΜ την συ­γκα­λύ­πτουν πίσω από κά­ποιον αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμό. Των ορ­γα­νώ­σε­ων δηλ. που αντι­δρούν στην ανα­γνώ­ρι­ση της χώρας επει­δή αυτή θα μπει στο ΝΑΤΟ. Ο Ζάεφ υπεν­θύ­μι­σε με έμ­με­σο (και ακού­σιο είναι αλή­θεια) τρόπο το γε­γο­νός ότι αυτές οι ορ­γα­νώ­σεις δεν κα­τά­φε­ραν να απο­τρέ­ψουν το να εντα­χθεί ή να πα­ρα­μέ­νει η δική τους χώρα στο ΝΑΤΟ. Να τι είπε ο Ζάεφ: «Αυτή τη στιγ­μή εμείς εί­μα­στε σαν μια μαύρη τρύπα. Όλοι γύρω μας είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Ρου­μα­νία, Βουλ­γα­ρία, Ελ­λά­δα, Αλ­βα­νία, Μαυ­ρο­βού­νιο. Θέ­λου­με να κα­λύ­ψου­με αυτό το κενό για να υπάρ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρη ει­ρή­νη και ασφά­λεια για όλους». Αυτή η δια­πί­στω­ση απο­τε­λεί μια ολο­κά­θα­ρη έμ­με­ση κα­ταγ­γε­λία και της πο­λι­τι­κής του Τσί­πρα και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: αν η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση που προ­έ­κυ­ψε τον Ια­νουά­ριο του 2015 δεν πε­τού­σε στα σκου­πί­δια, αλλά εφάρ­μο­ζε την αντι­μνη­μο­νια­κή της πο­λι­τι­κή, τότε η Αρι­στε­ρά στην πε­ριο­χή και σε όλη την Ευ­ρώ­πη θα είχε ένα δια­φο­ρε­τι­κό πρό­τυ­πο, όραμα και στρα­τη­γι­κή. Το ίδιο και σε σχέση με το ΝΑΤΟ: Αν ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είχε εφαρ­μό­σει την προ­γραμ­μα­τι­κή του θέση, για απο­χώ­ρη­ση από τη Συμ­μα­χία, τότε η ΔτΜ δεν θα βρι­σκό­ταν σε μια «μαύρη τρύπα» στην πε­ριο­χή και πι­θα­νόν κι άλλες αρι­στε­ρές κυ­βερ­νή­σεις να έβλε­παν μια δια­φο­ρε­τι­κή προ­ο­πτι­κή, μια προ­ο­πτι­κή πραγ­μα­τι­κής ει­ρή­νης, μα­κριά από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές συμ­μα­χί­ες –και όχι πε­ραι­τέ­ρω έντα­ξη στους αντα­γω­νι­σμούς Δύ­σης-Ρω­σί­ας.
 
 
Ντό­μι­νο
 
Στη συ­νέ­ντευ­ξή του ο Ζάεφ ήταν αφο­πλι­στι­κά απο­κα­λυ­πτι­κός όσον αφορά και το ντό­μι­νο που θα έχει μια πι­θα­νή επι­κύ­ρω­ση και ενερ­γο­ποί­η­ση της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών: «Ξέρω», είπε, «ότι [η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών] θα επη­ρε­ά­σει τη Σερ­βία, το Κό­σο­βο, τη Βοσ­νία, το Μαυ­ρο­βού­νιο, την Αλ­βα­νία, όλους».
 
Βέ­βαια τα πράγ­μα­τα στα Βαλ­κά­νια δεν είναι τόσο ρό­δι­να όσο εύ­χε­ται ο Ζάεφ: Γιατί, π.χ. είναι ακρι­βώς με­τα­ξύ Σερ­βί­ας και Κο­σό­βου που υπάρ­χει ανα­ζω­πύ­ρω­ση της έντα­σης και ταυ­τό­χρο­νη αδυ­να­μία της ΕE να χει­ρι­στεί την κα­τά­στα­ση. Κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα απο­τε­λεί η δυ­τι­κή αδρά­νεια ένα­ντι της από­φα­σης της ηγε­σί­ας του Κο­σό­βου να με­τα­σχη­μα­τί­σει τις δυ­νά­μεις ασφα­λεί­ας της σε κα­νο­νι­κό στρα­τό. Η εξέ­λι­ξη αυτή δυ­να­μι­τί­ζει τον διά­λο­γο Πρί­στι­νας-Βε­λι­γρα­δί­ου και ωθεί τον πρό­ε­δρο της Σερ­βί­ας Αλ. Βού­τσιτς ακόμα πιο κοντά στη Ρωσία και την Κίνα.
 
Επί­σης, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας φρα­σε­ο­λο­γία πα­ρό­μοια της ρω­σι­κής, ο Σέρ­βος πρό­ε­δρος είχε επι­ση­μά­νει ότι, ενώ ο ίδιος ήταν έτοι­μος για τον με­γά­λο συμ­βι­βα­σμό με τους Κο­σο­βά­ρους, η Πρί­στι­να θα έχανε την ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία, πα­ρα­τεί­νο­ντας τη βαλ­κα­νι­κή αστά­θεια. Όσο περ­νούν οι ημέ­ρες γί­νε­ται ξε­κά­θα­ρο ότι η τε­τα­μέ­νη κα­τά­στα­ση Σερ­βί­ας-Κο­σό­βου απο­μα­κρύ­νει το Βε­λι­γρά­δι από την ΕΕ και πολ­λα­πλα­σιά­ζει τα προ­βλή­μα­τα στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια.
 
Ενώ­πιον αυτών των εξε­λί­ξε­ων και της ταυ­τό­χρο­νης απρο­θυ­μί­ας της ΕΕ να δώσει ανταλ­λάγ­μα­τα σε όσες βαλ­κα­νι­κές ηγε­σί­ες κά­νουν βή­μα­τα υλο­ποί­η­σης των απαι­τή­σε­ων της ΕΕ («δια­φά­νεια» και έλεγ­χος του εμπο­ρί­ου ναρ­κω­τι­κών στην Αλ­βα­νία, προ­σέγ­γι­ση του Βε­λι­γρα­δί­ου με την Πρί­στι­να, Συμ­φω­νία των Πρε­σπών), οι βαλ­κα­νι­κές ηγε­σί­ες εμ­φα­νί­ζο­νται από ενο­χλη­μέ­νες έως απο­γοη­τευ­μέ­νες.
 
 
Ανταλ­λάγ­μα­τα
 
Βέ­βαια η ΕΕ, που ζη­τά­ει «δια­φά­νειες» και «εκ­δη­μο­κρα­τι­σμούς» και διά­κρι­ση των εξου­σιών στα Βαλ­κά­νια, δεν ενο­χλεί­ται από τον τρόπο με τον οποίο ο Ζάεφ προ­σπα­θεί να εξα­γο­ρά­σει ψή­φους αντί­πα­λων κομ­μά­των υπέρ της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών. Όπως με­τα­δί­δουν μέσα ενη­μέ­ρω­σης της γει­το­νι­κής χώρας, οι δι­κα­στι­κές αρχές της ΔτΜ έκα­ναν απο­δε­κτές τις αι­τή­σεις για χο­ρή­γη­ση αμνη­στί­ας σε 20 από τους 70 κα­τη­γο­ρού­με­νους για τα επει­σό­δια της 27/4/2017, μέσα στο Κοι­νο­βού­λιο, όπου είχε τραυ­μα­τι­στεί και ο ίδιος ο Ζάεφ. Έτσι, αμνη­στία χο­ρη­γή­θη­κε σε τρεις από τους ηγέ­τες του κι­νή­μα­τος «Για Ενω­μέ­νη Μα­κε­δο­νία», παρά το γε­γο­νός ότι η αρ­μό­δια ει­σαγ­γε­λέ­ας είχε κρί­νει ότι δεν πρέ­πει να αμνη­στευ­θούν.
 
Ο νόμος περί αμνη­στί­ας ήταν ένα από τα αι­τή­μα­τα που είχαν υπο­βά­λει οι «8» της αντι­πο­λί­τευ­σης που υπερ­ψή­φι­σαν τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών στην πρώτη ψη­φο­φο­ρία στις 19/10/2018. Μά­λι­στα, τρεις από τους «8» (οι Σάσο Βα­σί­λεφ­σκι, Λιού­μπεν Αρ­να­ού­ντοφ και Κρί­στο Μού­κο­σκι) είναι οι ίδιοι κα­τη­γο­ρού­με­νοι στην υπό­θε­ση της 27ης Απρι­λί­ου.
 
 
Ελ­λά­δα
 
Άλλου τύπου προ­βλή­μα­τα έχει στην Ελ­λά­δα ο Τσί­πρας, καθώς δεί­χνει να πλη­σιά­ζει σε αυτόν το μπα­λά­κι της ερ­γο­λα­βί­ας επέ­κτα­σης του ΝΑΤΟ, δηλ. η υλο­ποί­η­ση της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών: Ο Καμ­μέ­νος προ­κει­μέ­νου να συ­ντη­ρή­σει το συρ­ρι­κνού­με­νο πο­λι­τι­κό του ακρο­α­τή­ριο εξαγ­γέλ­λει ανέν­δο­τους και απο­χώ­ρη­ση από την κυ­βέρ­νη­ση (τώρα που έτσι κι αλ­λιώς έχει ξο­δέ­ψει την τε­τρα­ε­τία). Όμως η πο­λι­τι­κή πα­ρά­δο­ση, οι πο­λι­τευ­τές και ο κό­σμος στον οποίο απευ­θύ­νο­νται οι ΑΝΕΛ, πα­ρα­δο­σια­κά είναι υπέρ της ατλα­ντι­κής συμ­μα­χί­ας, της Ευ­ρώ­πης και γε­νι­κώς υπέρ των επι­λο­γών του ελ­λη­νι­κού κε­φα­λαί­ου. Δηλ. όλων αυτών των επι­λο­γών και συμ­μα­χιών που έχει τώρα στο πλευ­ρό του ο Τσί­πρας. Έτσι μπο­ρεί τον Μάιο του 2014 ο ση­με­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός να είχε εκ­στο­μί­σει το «go back κυρία Μέρ­κελ, go back κυ­ρί­ες και κύ­ριοι της συ­ντη­ρη­τι­κής νο­μεν­κλα­τού­ρας της Ευ­ρώ­πης», ωστό­σο τώρα πε­ρί­με­νε τη Γερ­μα­νί­δα κα­γκε­λά­ριο στην Αθήνα (επρό­κει­το να έρθει στις 10/1-11/1) με ανοι­χτές αγκά­λες προ­κει­μέ­νου αυτή να τρα­βή­ξει το αφτί όσων αντι­δρούν στη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών (το ίδιο έκανε επι­σκε­πτό­με­νη και τη ΔτΜ όπου τρά­βη­ξε το αφτί των εκεί ομοϊ­δε­α­τών της). Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η επί­σκε­ψη θα ήταν πολύ ση­μα­ντι­κή καθώς θα ήταν η πρώτη φορά που η Μέρ­κελ επι­σκε­πτό­ταν την ελ­λη­νι­κή πρω­τεύ­ου­σα από την άνοι­ξη του 2014 επί Σα­μα­ρά, αλλά η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών την κα­θι­στού­σε και κρί­σι­μη.
 
Έτσι, έχο­ντας τις πλά­τες της Μέρ­κελ και των ΗΠΑ, ο Τσί­πρας μπο­ρεί σχε­τι­κά εύ­κο­λα να βρει την πλειο­ψη­φία που χρειά­ζε­ται στο κοι­νο­βού­λιο από άλλα κόμ­μα­τα (Πο­τά­μι), αλλά και από στε­λέ­χη και υπουρ­γούς των ΑΝΕΛ (Χρυ­σο­βε­λώ­νη, Κου­ντου­ρά, Κουίκ, Πα­πα­χρι­στό­που­λος), τα οποία όχι μόνο αγα­πούν την κα­ρέ­κλα τους αλλά –δι­καί­ως– πι­στεύ­ουν ότι πα­ρα­μέ­νουν πι­στοί στα ατλα­ντι­κά ιδε­ο­λο­γι­κά προ­τάγ­μα­τα της πα­ρά­τα­ξής τους.
 
Αλλά την Μέρ­κελ, ο Τσί­πρας θα τη «δεί­ξει» και στον Μη­τσο­τά­κη. Ο Τσί­πρας θέλει –και αυτό ανα­μέ­νε­ται να γίνει σύμ­φω­να με δη­μο­σιεύ­μα­τα του ελ­λη­νι­κού Τύπου– να υπάρ­ξει μια δη­μό­σια δή­λω­ση της Μέρ­κελ για την ανά­γκη να ψη­φι­στεί και στην ελ­λη­νι­κή Βουλή η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών, μια κί­νη­ση που θα απο­τε­λέ­σει και μή­νυ­μα προς την ηγε­σία της ΝΔ και τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη.
 
Όλα αυτά βέ­βαια σε τί­πο­τε δεν έχουν να κά­νουν με τα δι­καιώ­μα­τα των λαών σε αυ­το­διά­θε­ση, με την ει­ρή­νη και την ισό­τι­μη συ­νερ­γα­σία. Το «με­γά­λο σχέ­διο» (επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ και της ευ­ρω­παϊ­κής επιρ­ρο­ής) επι­κα­θο­ρί­ζει όλα τα υπό­λοι­πα…
 
 

Πέτρος Τσάγκαρης 



Rproject


Ετικέτες: Αριστερά, Βαλκάνια, Ελλάδα, Δημοκρατία της Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, Αλέξης Τσίπρας, Συμφωνία των Πρεσπών, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, ΕΕ, Ανγκέλα Μέρκελ