Παιχνίδια πολέμου στο όνομα των εθνικών δικαίων

Παιχνίδια πολέμου στο όνομα των εθνικών δικαίων

  • Παιχνίδια πολέμου στο όνομα των εθνικών δικαίων

Η Ανατολική Μεσόγειος στα νύχια των πολυεθνικών και των ιμπεριαλιστών
 
Το «παι­χνί­δι» των πο­λι­τι­κών, στρα­τιω­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών αντα­γω­νι­σμών στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο συ­νε­χί­ζε­ται με αμεί­ω­τη έντα­ση. Ανά­με­σα στους βα­σι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές η Ελ­λά­δα και η Τουρ­κία, οι οποί­ες εκα­τέ­ρω­θεν θε­ω­ρούν ότι υπε­ρα­σπί­ζουν το δίκιο, που φυ­σι­κά πάντα είναι με το μέρος τους.
 
Αμε­ρι­κα­νι­κά, γαλ­λι­κά και ιτα­λι­κά γε­ω­τρύ­πα­να κά­νουν έρευ­νες (ή ετοι­μά­ζο­νται να κά­νουν) για υδρο­γο­νάν­θρα­κες στην πε­ριο­χή που η Κύ­προς έχει κη­ρύ­ξει ως ΑΟΖ της και τουρ­κι­κά πο­λε­μι­κά πλοία ασκούν πα­ρε­νο­χλή­σεις. Με το ίδιο νό­μι­σμα απα­ντά η Ελ­λά­δα, πα­ρε­νο­χλώ­ντας, με τη φρε­γά­τα «Ψαρά», το τουρ­κι­κό ερευ­νη­τι­κό σκά­φος «Μπαρ­μπα­ρός» που θέλει να κάνει έρευ­νες σε πε­ριο­χές που θε­ω­ρεί ότι ανή­κουν στην ΑΟΖ των Τουρ­κο­κυ­πρί­ων.
 
 
Πιέ­σεις
 
Το έχου­με το­νί­σει κι άλλες φορές στην «ΕΑ» ότι σε αυτή τη συ­γκυ­ρία δεν είναι ισο­βα­ρής ο κα­πι­τα­λι­στι­κός ελ­λη­νο­τουρ­κι­κός αντα­γω­νι­σμός. Η Ελ­λά­δα έχει συ­ντα­χθεί με τις με­γά­λες ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες, έχο­ντας εδώ και καιρό συ­ναρ­θρώ­σει τα συμ­φέ­ρο­ντα των με­γά­λων Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών με αυτά των με­γά­λων πε­τρε­λαϊ­κών κο­λοσ­σών της Δύσης. Γι’ αυτό εδώ και χρό­νια πλέον οι δη­λώ­σεις κα­ταγ­γε­λί­ας της Τουρ­κί­ας από Βρυ­ξέλ­λες και Ουά­σινγ­κτον δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη, με πιο πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα τις σχε­δόν αφο­ρι­στι­κές δη­λώ­σεις του Αμε­ρι­κα­νού πρέ­σβη Τζ. Πάιατ από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη: Αφού απέ­τι­σε φόρο τιμής στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή Τσί­πρα, ξε­κα­θά­ρι­σε πως «οι ΗΠΑ είναι σα­φείς: υπο­στη­ρί­ζου­με το δι­καί­ω­μα της Κύ­πρου να εκ­με­ταλ­λευ­τεί τους πό­ρους της».
 
Οι πιέ­σεις προς την Τουρ­κία δεν αφο­ρούν μόνον την ΑΟΖ της Κύ­πρου ή τα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα. Ο νέος πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων της αμε­ρι­κα­νι­κής Γε­ρου­σί­ας, Τζέιμς Ιν­χό­ουφ, προ­χώ­ρη­σε σε δη­μό­σιο εκ­βια­σμό της Τουρ­κί­ας, λέ­γο­ντας πως οι ΗΠΑ δεν θα δώ­σουν τα εξε­λιγ­μέ­να F-35 στην Άγκυ­ρα, αν αυτή επι­μεί­νει στις σχέ­σεις της με τη Μόσχα: «Για να πα­ρα­μεί­νει η Τουρ­κία στο πρό­γραμ­μα των F-35, δεν πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει στην από­κτη­ση του ρω­σι­κού συ­στή­μα­τος S-400 […] Αν προ­χω­ρή­σει στην αγορά των S-400, θα υπάρ­ξουν επι­πτώ­σεις», ανέ­φε­ρε ο γε­ρου­σια­στής.
 
Οι δη­λώ­σεις, ωστό­σο, είναι το λι­γό­τε­ρο. Ο κίν­δυ­νος θερ­μού επει­σο­δί­ου στην πε­ριο­χή αυ­ξά­νει από την πα­ρου­σία όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρων πο­λε­μι­κών πλοί­ων. Την ίδια στιγ­μή που ο Πάιατ έκανε τις ανω­τέ­ρω δη­λώ­σεις, αμε­ρι­κα­νι­κό αντι­τορ­πι­λι­κό έσπευ­δε στο «οι­κό­πε­δο 10» της κυ­πρια­κής ΑΟΖ για να υπο­στη­ρί­ξει τις ερ­γα­σί­ες της Exxon Mobil. Και δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ: Γαλ­λι­κά και ισ­ραη­λι­νά σκάφη έχουν επί­σης συρ­ρεύ­σει στην πε­ριο­χή σε έναν γε­νι­κευ­μέ­νο αντα­γω­νι­σμό όχι μόνον ενά­ντια στο «μαύρο» πρό­βα­το, την Τουρ­κία, αλλά και σε ένα πιο υπό­γειο επί­πε­δο με­τα­ξύ κρα­τών και πο­λυ­ε­θνι­κών. Όπως, π.χ. ανα­φέ­ρουν πολ­λοί ανα­λυ­τές, η Γαλ­λία είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να αντι­πα­ρα­τε­θεί με την Τουρ­κία κυ­ρί­ως επει­δή το εάν θα επι­λέ­ξει η ιτα­λι­κή ΕΝΙ (που έχει τα πε­ρισ­σό­τε­ρα δι­καιώ­μα­τα στην κυ­πρια­κή ΑΟΖ) να κάνει κοι­νο­πρα­ξία με γαλ­λι­κές εται­ρί­ες, θα εξαρ­τη­θεί από την ικα­νό­τη­τα της Γαλ­λί­ας να κρα­τή­σει τον τουρ­κι­κό στόλο μα­κριά. Η στρα­τιω­τι­κή απρο­θυ­μία της Ιτα­λί­ας να αντι­πα­ρα­τε­θεί με την Άγκυ­ρα (σε αυτή την πε­ριο­χή) για να προ­στα­τεύ­σει τα συμ­φέ­ρο­ντα της ΕΝΙ, υπο­χρε­ώ­νει την ιτα­λι­κή πε­τρε­λαϊ­κή εται­ρεία να αγο­ρά­σει προ­στα­σία, προ­σφέ­ρο­ντας με­ρί­διο. Προ­τι­μά­ει την Total, αλλά θα της δώσει με­ρί­διο μόνο εάν η Γαλ­λία απο­δεί­ξει ότι μπο­ρεί να προ­στα­τεύ­σει τη γε­ώ­τρη­ση. Δια­φο­ρε­τι­κά θα δώσει με­ρί­διο στην Exxon Mobil, η οποία έχει πίσω της τις ΗΠΑ, όπως το­νί­ζει ο Στ. Λυ­γε­ρός στο slpress.
 
 
Στρα­τιω­τι­κοί αντα­γω­νι­σμοί
 
Τον προη­γού­με­νο Φε­βρουά­ριο το τουρ­κι­κό ναυ­τι­κό είχε εμπο­δί­σει την πλατ­φόρ­μα της ΕΝΙ να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει γε­ώ­τρη­ση στο οι­κό­πε­δο 3 της κυ­πρια­κής ΑΟΖ. Ήταν μία προ­σω­ρι­νή νίκη, γιατί δεν επα­να­λή­φθη­κε το ίδιο με την πλατ­φόρ­μα της Exxon Mobil. «Το μή­νυ­μα της Ουά­σιγ­κτον ήταν ξε­κά­θα­ρο και ο Ερ­ντο­γάν δεν μπο­ρού­σε να το αγνο­ή­σει», γρά­φει και πάλι ο Στ. Λυ­γε­ρός. «Το ίδιο μή­νυ­μα έχει στεί­λει και το Πα­ρί­σι», συ­νε­χί­ζει και προ­σθέ­τει: «Το “Μπαρ­μπα­ρό­σα”, άλ­λω­στε, δεν δη­μιουρ­γεί πραγ­μα­τι­κό αρ­νη­τι­κό τε­τε­λε­σμέ­νο. Αντι­θέ­τως, η γε­ώ­τρη­ση της Exxon Mobil και προ­σε­χώς η γε­ώ­τρη­ση της Total δη­μιουρ­γούν θε­τι­κά τε­τε­λε­σμέ­να. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η Άγκυ­ρα ητ­τά­ται σ’ αυτό το επί­πε­δο».
 
Ο δη­μο­σιο­γρά­φος έχει δίκιο. Στην Ελ­λά­δα, η κυ­βέρ­νη­ση, τα ΜΜΕ και τα κόμ­μα­τα κά­νουν διαρ­κώς λόγο για τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα τη στιγ­μή που κα­τα­φα­νώς τα πράγ­μα­τα είναι ανά­πο­δα. Ήταν το ελ­λη­νι­κό ΥΠΕΞ που άνοι­ξε θέμα επέ­κτα­σης των ελ­λη­νι­κών χω­ρι­κών υδά­των και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο είναι (και) η ελ­λη­νι­κή και η ελ­λη­νο­κυ­πρια­κή πλευ­ρά που πραγ­μα­το­ποιούν με­γά­λες αε­ρο­ναυ­τι­κές ασκή­σεις σε όλη την πε­ριο­χή. Πιο πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα είναι η κοινή άσκη­ση Ελ­λά­δας-Αι­γύ­πτου-Κύ­πρου «Μέ­δου­σα 7», η οποία διε­ξή­χθη 23-30/11 και την πα­ρα­κο­λού­θη­σαν από κοντά οι υπουρ­γοί Άμυ­νας των τριών χωρών. Στην άσκη­ση, που έγινε υπό την επο­πτεία των ΗΠΑ, εκ μέ­ρους της Ελ­λά­δας και της Αι­γύ­πτου συμ­με­τεί­χαν πλειά­δα σκα­φών, αε­ρο­σκα­φών, επι­θε­τι­κών ελι­κο­πτέ­ρων και πε­ζο­ναυ­τών. Αν είχε κάνει κάτι ανά­λο­γο η Τουρ­κία, η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά πώς θα αντι­δρού­σε άραγε;
 
Ο Π. Καμ­μέ­νος, που πα­ρα­κο­λού­θη­σε την άσκη­ση, πε­ριέ­γρα­ψε με σχε­τι­κή ακρί­βεια τους σκο­πούς της: «Εί­μα­στε εδώ, στην Κρήτη, όπου τα κοι­τά­σμα­τα, για τα οποία πλέον έχει υπο­γρα­φεί να αρ­χί­σει η εξό­ρυ­ξή τους, ιδιαί­τε­ρα στον νότιο τομέα της Κρή­της, θα απο­τε­λέ­σουν και το κέ­ντρο της ανά­πτυ­ξης της πα­τρί­δας μας στον τομέα του φυ­σι­κού αε­ρί­ου και όσον αφορά την εξό­ρυ­ξη του φυ­σι­κού αε­ρί­ου και όσον αφορά τον αγωγό, ο οποί­ος συν­δέ­ει τα κοι­τά­σμα­τα της Αι­γύ­πτου, του Ισ­ρα­ήλ και της Κύ­πρου με τα ελ­λη­νι­κά κοι­τά­σμα­τα και θα δώσει τη δυ­να­τό­τη­τα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση να έχει μια αυ­το­δυ­να­μία στους φυ­σι­κούς και ενερ­γεια­κούς της πό­ρους».
 
Η άσκη­ση εντασ­σό­ταν στο πλαί­σιο της τε­τρα­με­ρούς συμ­μα­χί­ας που έχει συ­μπή­ξει η Αθήνα με Κύπρο, με τον αι­μο­στα­γή δι­κτά­το­ρα Σίσι της Αι­γύ­πτου και με το σιω­νι­στι­κό κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ. Μά­λι­στα η Αθήνα έχει ανα­βαθ­μί­σει τη συμ­μα­χία με το Ισ­ρα­ήλ, καθώς το «έμπα­σε» και στα Βαλ­κά­νια, προ­σκα­λώ­ντας τον (διω­κό­με­νο από την αστυ­νο­μία για σκάν­δα­λα) πρω­θυ­πουρ­γό του, Β. Νε­τα­νιά­χου, στην τε­τρα­με­ρή συ­νά­ντη­ση των Ελ­λά­δος, Βουλ­γα­ρί­ας, Ρου­μα­νί­ας και Σερ­βί­ας στη Βάρνα (μά­λι­στα εκεί ο Τσί­πρας συ­νυ­πό­γρα­ψε με τον Νε­τα­νιά­χου συμ­φω­νία για τον Eastmed).
 
Επι­πρό­σθε­τα, με τις ευ­λο­γί­ες των ΗΠΑ, φαί­νε­ται ότι η συμ­μα­χία διευ­ρύ­νε­ται και με άλ­λους φί­λους της Ουά­σινγ­κτον στην πε­ριο­χή, δηλ. την Ιορ­δα­νία, αλλά και τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα (ΗΑΕ). Στο πλαί­σιο αυτό στις 28/11 υπο­γρά­φτη­κε στο Άμπου Ντά­μπι Πρό­γραμ­μα Στρα­τιω­τι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας ανά­με­σα στην Ελ­λά­δα και τα ΗΑΕ για το 2019. Τα ΗΑΕ μπο­ρεί να φαί­νο­νται μικρή χώρα, αλλά δεν είναι κα­θό­λου αθώα. Μαζί με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία απο­τε­λούν τους κύ­ριους δρά­στες της με­γα­λύ­τε­ρης αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης των τε­λευ­ταί­ων ετών –στην Υε­μέ­νη–  καθώς έχουν εδώ και καιρό εξα­πο­λύ­σει από κοι­νού ει­σβο­λή στη μαρ­τυ­ρι­κή χώρα, βομ­βαρ­δί­ζο­ντας και σκο­τώ­νο­ντας δε­κά­δες χι­λιά­δες αμά­χους και οδη­γώ­ντας σε λιμό και λοι­μώ­δεις ασθέ­νειες εκα­τομ­μύ­ρια γυ­ναι­κό­παι­δα. Μόνο τα παι­διά κάτω των πέντε ετών που έχουν πε­θά­νει από τον λιμό –εξαι­τί­ας του απο­κλει­σμού που έχουν επι­βά­λει οι ει­σβο­λείς– είναι 85.000! Ο πό­λε­μος στα­μά­τη­σε προ­σω­ρι­νά λόγω της ηρω­ι­κής αντί­στα­σης των Χούτι ει­δι­κά στην πόλη Χο­ντάι­ντα (κι αφού τα ΗΑΕ έχα­σαν πε­ρί­που 100 στρα­τιώ­τες κατά τη διάρ­κεια της ει­σβο­λής τους). Αυτοί είναι οι συ­νερ­γά­τες της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης.
 
 
Ποιος εν­δο­τι­σμός;
 
Στο πλαί­σιο αυτό είναι πραγ­μα­τι­κά αστεί­ες οι αι­τιά­σεις της αντι­πο­λί­τευ­σης στην Ελ­λά­δα (από δεξιά και αρι­στε­ρά) για εθνι­κές πα­ρα­χω­ρή­σεις. Ο Γ. Κα­τρού­γκα­λος, για μία φορά ως στέ­λε­χος της κυ­βέρ­νη­σης, έχει (κι αυτός) δίκιο, όταν λέει (29/11) ότι πρέ­πει να απο­φευ­χθεί ένα ατύ­χη­μα από την πλευ­ρά της Τουρ­κί­ας, «ώστε να μη χρειά­ζε­ται να προ­στρέ­ξου­με σε τρί­τους», εν­νο­ώ­ντας τις γερές πλά­τες που έχει πλέον ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός στον αντα­γω­νι­σμό του με τον τουρ­κι­κό. Και έχει επί­σης δίκιο, όταν λέει ότι οι «σπα­σμω­δι­κές» κι­νή­σεις εκ μέ­ρους της Τουρ­κί­ας συν­δέ­ο­νται με την ανα­βάθ­μι­ση της διε­θνούς θέσης της Ελ­λά­δας, της απά­ντη­σης που έλαβε η Τουρ­κία από την ΕΕ για την τα­κτι­κή της στο Αι­γαίο και της απο­μό­νω­σής της και ότι οι αντι­δρά­σεις της είναι δείγ­μα της αδυ­να­μί­ας της. «Ακρι­βώς επει­δή η δική μας πο­λι­τι­κή στη­ρι­ζό­ταν σε δύο πυ­λώ­νες στρα­τη­γι­κής, να ενι­σχύ­σου­με τη διε­θνή θέση της χώρας και να προ­ω­θή­σου­με σχή­μα­τα συ­νερ­γα­σί­ας, τρι­με­ρή, στην πε­ριο­χή της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, έχου­με αυτή τη στιγ­μή μια κα­τά­στα­ση που σε δι­πλω­μα­τι­κό επί­πε­δο ανα­δει­κνύ­ει τη θέση της χώρας μας πιο προ­ω­θη­μέ­νη από ποτέ και τη θέση της Τουρ­κί­ας πιο απο­μο­νω­μέ­νη από οπο­τε­δή­πο­τε άλ­λο­τε στο πα­ρελ­θόν», είπε ο ανα­πλη­ρω­τής ΥΠΕΞ. Κά­λε­σε δε τον το­με­άρ­χη Εξω­τε­ρι­κών της ΝΔ, Γ. Κου­μου­τσά­κο, (που ασκού­σε κρι­τι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση για πα­ρα­χω­ρή­σεις), να επι­χει­ρή­σει μια απλή σύ­γκρι­ση της ανα­κοί­νω­σης του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου της ΕΕ, που κα­τα­δι­κά­ζει τις ενέρ­γειες της Τουρ­κί­ας, με την αντί­στοι­χη που είχε εκ­δο­θεί μετά την κρίση στα Ίμια.
 
Η Τουρ­κία φαί­νε­ται να έχει απο­τύ­χει και στα ανοίγ­μα­τά της προς την Αί­γυ­πτο και τη Λιβύη. Άγκυ­ρα και Κάιρο είναι έτσι κι αλ­λιώς σε αντι­πα­ρά­θε­ση και μά­λι­στα έχουν δη­μιουρ­γή­σει και αντί­πα­λα στρα­τό­πε­δα μέσα στον αρα­βι­κό κόσμο (η Αί­γυ­πτος με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και τους συμ­μά­χους της και η Τουρ­κία με το Κατάρ). Τη δια­σπα­σμέ­νη και σε εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κή κα­τά­στα­ση Λιβύη προ­σπα­θούν να επη­ρε­ά­σουν διά­φο­ρες χώρες, ωστό­σο η Τουρ­κία δεν φαί­νε­ται να μπο­ρεί να πεί­σει κά­ποια από τις εκεί κυ­βερ­νή­σεις. Ο Τούρ­κος υπουρ­γός Άμυ­νας Ακάρ πήγε στη Λιβύη, προ­σκο­μί­ζο­ντας χάρ­τες, με τους οποί­ους προ­σπά­θη­σε να πεί­σει τους συ­νο­μι­λη­τές του ότι η Ελ­λά­δα έχει κλέ­ψει λι­βυ­κή υφα­λο­κρη­πί­δα. Τα τουρ­κι­κά επι­χει­ρή­μα­τα είναι ισχυ­ρά, αλλά ισχυ­ρό­τε­ροι είναι οι δυ­τι­κοί ιμπε­ρια­λι­στές σύμ­μα­χοι των πε­ρισ­σό­τε­ρων αντι­μα­χο­μέ­νων στη Λιβύη.
 
 
Κύ­προς 
 
Όσον αφορά την ελ­λη­νο­κυ­πρια­κή κυ­βέρ­νη­ση, οι «λο­γι­κές» και «δί­καιες» προ­τά­σεις της προς τους Τουρ­κο­κύ­πριους όσον αφορά τη μοι­ρα­σιά των πι­θα­νών κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­ναν­θρά­κων, δεν φαί­νο­νται κα­θό­λου λο­γι­κές και δί­καιες στους τρί­τους, ακόμη και σε πολ­λούς που δεν διά­κει­νται κα­θό­λου φι­λι­κά προς τον Ερ­ντο­γάν. Ο κα­θη­γη­τής Λ. Σουλτς π.χ. σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ σχο­λί­α­σε: «Xρή­σι­μο θα ήταν να βρε­θούν συ­νερ­γα­τι­κές λύ­σεις, αλλά όλα δεί­χνουν τάση προς αντι­πα­ρά­θε­ση […] Θεωρώ ότι η πρό­τα­ση του Προ­έ­δρου Ανα­στα­σιά­δη για συμ­με­το­χή των Τουρ­κο­κυ­πρί­ων είναι εξαι­ρε­τι­κή. Η σύν­δε­σή της όμως με την επα­νέ­νω­ση της Κύ­πρου ακού­γε­ται μη ρε­α­λι­στι­κή, διότι η Τουρ­κία δεν θα θέλει να μην συμ­με­τέ­χει μέχρι τότε. Μια ιδε­ώ­δης λύση θα ήταν η συμ­με­το­χή του Πα­γκό­σμιου Ορ­γα­νι­σμού Εμπο­ρί­ου με ένα όρ­γα­νο που θα δη­μιουρ­γη­θεί από τον ΟΗΕ και να κα­θί­σουν όλες οι χώρες της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου να συ­ζη­τή­σουν, αλλά αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει τη συμ­με­το­χή και του βό­ρειου τμή­μα­τος της Κύ­πρου, η οποία όμως δεν είναι ανα­γνω­ρι­σμέ­νη διε­θνώς...».
 
Μι­λώ­ντας για την Κύπρο, το και­νούρ­γιο στοι­χείο είναι η έμ­με­ση πρό­τα­ση του (δε­ξιού) Κύ­πριου Προ­έ­δρου Ν. Ανα­στα­σιά­δη, περί της δυ­να­τό­τη­τας Να­τοϊ­κών εγ­γυ­ή­σε­ων στο Κυ­πρια­κό. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ν. Ανα­στα­σιά­δης επι­χει­ρεί μια δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­ση που ανοί­γει διαύ­λους επι­κοι­νω­νί­ας με την Ατλα­ντι­κή Συμ­μα­χία, σε πλήρη ρήξη με την πα­ρα­δο­σια­κή ου­δε­τε­ρό­τη­τα της Κύ­πρου. Σε αντί­θε­ση με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, το ΑΚΕΛ –προς τιμήν του– μέχρι τώρα αντι­δρά στην προ­ο­πτι­κή της άμε­σης συ­νερ­γα­σί­ας με τον με­γα­λύ­τε­ρο ιμπε­ρια­λι­στι­κό στρα­τιω­τι­κό μη­χα­νι­σμό του πλα­νή­τη κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που ακόμη δεν μπαί­νει στα σκα­ριά μια τέ­τοια προ­ο­πτι­κή.
 
Ωστό­σο, αντί­θε­τα το ΑΚΕΛ δεν έχει αντι­τα­χθεί στην πολύ στενή συ­νερ­γα­σία με το σιω­νι­στι­κό κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ. Τα με­γά­λα κοινά ισ­ραη­λι­νο­κυ­πρια­κά στρα­τιω­τι­κά γυ­μνά­σια στο έδα­φος της Κύ­πρου θα ήταν αδια­νό­η­τα με­ρι­κά χρό­νια πριν, όταν η στρα­τη­γι­κή για επί­λυ­ση του Κυ­πρια­κού εδρα­ζό­ταν στο διε­θνές δί­καιο –κι άρα στην κα­ταγ­γε­λία όποιου άλλου πα­ρα­βιά­ζει το δί­καιο αυτό προ­ε­ξάρ­χο­ντος του Ισ­ρα­ήλ με την κα­το­χή της Πα­λαι­στί­νης– και όχι στις συμ­μα­χί­ες με τον δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό (ο οποί­ος υπο­τί­θε­ται ότι κρυ­βό­ταν πάντα πίσω από τις κι­νή­σεις της Τουρ­κί­ας).
 
 

Πέτρος Τσάγκαρης 

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρος, Ισραήλ, ΗΠΑ, Ιμπεριαλισμός