Το Μακεδονικό, το ΝΑΤΟ και οι θεωρίες υποτέλειας

Το Μακεδονικό, το ΝΑΤΟ και οι θεωρίες υποτέλειας

  • Το Μακεδονικό, το ΝΑΤΟ και οι θεωρίες υποτέλειας

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την "Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά"

 

Του Πέτρου Τσάγκαρη

 

Το εθνικιστικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν σε καμία περίπτωση στα μέτρα του 1992. Παρά τις κορόνες της ακροδεξιάς εντός και εκτός ΝΔ και τα πρωτοσέλιδα των αντιπολιτευόμενων από τα δεξιά εφημερίδων, τα νούμερα δεν έφτασαν σε καμία περίπτωση τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες που είχαν κατέβει στους δρόμους πριν από 25 χρόνια.
 
Μά­λι­στα μία ημέρα πριν το συλ­λα­λη­τή­ριο η ALCO έβρι­σκε σε δη­μο­σκό­πη­σή της ότι μόνον το 9% ήθελε τη συ­νέ­χι­ση της σκλη­ρής γραμ­μής απέ­να­ντι στη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας, καθώς και ότι το 63% θε­ω­ρού­σε προ­τι­μό­τε­ρο να βρε­θεί μια κοινά απο­δε­κτή λύση.
 
Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι το συλ­λα­λη­τή­ριο δεν ήταν με­γά­λο, ει­δι­κά αν λη­φθεί υπόψη η αποχή των κρα­τι­κών αρχών και η τυ­πι­κή έλ­λει­ψη της «ευ­λο­γί­ας» του αρ­χιε­πι­σκό­που. Επί­σης άλλες δη­μο­σκο­πή­σεις έδι­ναν πολύ δια­φο­ρε­τι­κό αποτέ­λε­σμα. Το εθνι­κι­στι­κό δη­λη­τή­ριο έχει απλω­θεί και πάλι και είναι πολύ εύ­κο­λο να με­θύ­σουν οι λαϊ­κές τά­ξεις, ελ­λεί­ψει άλλης διε­ξό­δου στα πραγ­μα­τι­κά τους προ­βλή­μα­τα. Ταυ­τό­χρο­να οι ναζί ξα­να­βρή­καν και πάλι την κε­ντρι­κή θερμο­κοι­τί­δα τους. Οι επι­θέ­σεις που ξε­κί­νη­σαν από το ίδιο το συλ­λα­λη­τή­ριο ενά­ντια σε κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κά στέ­κια και κα­τα­λή­ψεις ήταν από­λυ­τα αναμενόμενες όχι μόνο εξαι­τί­ας της πα­ρου­σί­ας και της δρά­σης των ναζί, αλλά και εξαιτίας της αντι­κο­μου­νι­στι­κής υστε­ρί­ας του κε­ντρι­κού ομι­λη­τή Φρ. Φράγκου από το βήμα του συλ­λα­λη­τη­ρί­ου. Πι­θα­νή ονεί­ρω­ξη του εν λόγω στρα­τη­γού και άλλων διορ­γα­νω­τών είναι η δη­μιουρ­γία ενός νέου ακρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος τύπου ΛΑΟΣ.
 
 
Ευ­θύ­νη
 
Ο δρό­μος για αυτές τις επι­κίν­δυ­νες εξε­λί­ξεις άνοι­ξε εξαι­τί­ας της πο­λι­τι­κής της κυ­βέρ­νη­σης: Επί τρία πε­ρί­που χρό­νια συ­νε­χί­ζει τις ακραί­ες μνη­μο­νια­κές πολιτι­κές τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των άλλων λαϊ­κών τά­ξε­ων. Μά­λι­στα επι­χαί­ρει απέ­να­ντι στην αντι­πο­λί­τευ­ση και τους δα­νει­στές-συ­νερ­γά­τες της για την έλ­λει­ψη ερ­γα­τι­κών αντι­στά­σε­ων. Πράγ­μα­τι ο Τσί­πρας και η ηγε­τι­κή ομάδα έχουν οδη­γή­σει σε απο­γο­ή­τευ­ση, κοι­νω­νι­κή απο­στρά­τευ­ση, αδυ­νά­τι­σμα πο­λι­τι­κό, ηθικό και αριθ­μη­τι­κό της Αρι­στε­ράς και του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος συ­νο­λι­κά.
Σε αυτές τις συν­θή­κες η κυ­βέρ­νη­ση, υλο­ποιώ­ντας μια πο­λι­τι­κή ανταλ­λαγ­μά­των μέσα στην ιμπε­ρια­λι­στι­κές συμ­μα­χί­ες στις οποί­ες ανή­κει, θε­ώ­ρη­σε ότι είναι η κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή να λύσει το πρό­βλη­μα του ονό­μα­τος της γει­το­νι­κής χώρας στο πλαί­σιο των συ­νο­λι­κό­τε­ρων ιμπε­ρια­λι­στι­κών διευ­θε­τή­σε­ων στην πε­ριο­χή, με­τα­ξύ άλλων την έντα­ξη της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας στο ΝΑΤΟ.
 
Μια κυ­βέρ­νη­ση που θα είχε στα­μα­τή­σει τα μνη­μό­νια, που θα είχε επα­να­φέ­ρει τον κα­τώ­τα­το μισθό και τη 13η σύ­ντα­ξη και που θα είχε κα­ταρ­γή­σει τον ΕΝΦΙΑ και τους πλει­στη­ρια­σμούς της α’ κα­τοι­κί­ας, θα είχε τη λαϊκή υπο­στή­ρι­ξη να προ­χω­ρή­σει σε συμ­βι­βα­σμό με τους γεί­το­νες στη βάση της φι­λί­ας και της ει­ρή­νης και σε ρήξη με τις εθνι­κι­στι­κές πο­λι­τι­κές και δυ­νά­μεις που καλ­λιερ­γού­σαν εδώ και δε­κα­ε­τί­ες το μίσος και το θερ­μο­πο­λε­μι­κό κλίμα.
 
Όμως αυτή η κυ­βέρ­νη­ση υπη­ρε­τεί μια άλλη πο­λι­τι­κή, δηλ. υπη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντα της άρ­χου­σας τάξης. Και επι­χει­ρεί να λύσει το ζή­τη­μα σε συμ­μα­χία με αυτή την άρ­χου­σα τάξη. Αυτός είναι και ο λόγος που, σε τυ­πι­κό επί­πε­δο, εξα­να­γκά­στη­κε και η ανώ­τε­ρη ιε­ραρ­χία της Εκ­κλη­σί­ας να απέ­χει από το συλ­λα­λη­τή­ριο. Δεν τρά­βη­ξε ο Τσί­πρας το αφτί του Ιε­ρώ­νυ­μου, αλλά οι πραγ­μα­τι­κές δυ­νά­μεις εξου­σί­ας.
 
 
Πε­ριο­χή 
 
Η συ­ζή­τη­ση για την εί­σο­δο της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας στο ΝΑΤΟ (γιατί περί αυτού πρό­κει­ται) ξα­νάρ­χι­σε σε μια πε­ρί­ο­δο που υπάρ­χει πλέον μια ανα­διά­τα­ξη των δυ­νά­με­ων και των συ­σχε­τι­σμών στην Α. Με­σό­γειο και στα Βαλ­κά­νια. Η Τουρ­κία έχει απο­μα­κρυν­θεί αι­σθη­τά από τη συμ­μα­χία της με τις ΗΠΑ και το Ισ­ρα­ήλ και φλερ­τά­ρει με τη Ρωσία. Αντί­θε­τα η Ελ­λά­δα, δράτ­το­ντας την ευ­και­ρία έχει επι­λέ­ξει μια πολύ στενή σχέση με το σιω­νι­στι­κό κρά­τος και την ιμπε­ρια­λι­στι­κή υπερ­δύ­να­μη. Σε μια στενή συμ­μα­χία με την Κύπρο, το δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς Σίσι στην Αί­γυ­πτο και με­ρι­κές από τις με­γα­λύ­τε­ρες πε­τρε­λαϊ­κές του κό­σμου, απερ­γά­ζο­νται την εκ­με­τάλ­λευ­ση των κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­ναν­θρά­κων στην Α. Με­σό­γειο αλλά και τη με­τα­φο­ρά αυτών των υδρο­γο­ναν­θρά­κων προς τη Δ. Ευ­ρώ­πη μέσω του αγω­γού East Med, απο­κλεί­ο­ντας την Τουρ­κία, μέσω των ΑΟΖ.
 
Στο ίδιο πλαί­σιο διε­ξά­γε­ται και η «μάχη» των αγω­γών στα Βαλ­κά­νια, αλλά όχι μόνον αυτή: ήδη έχει δρο­μο­λο­γη­θεί σε συ­νερ­γα­σία Ελ­λά­δας-Βουλ­γα­ρί­ας η πλωτή σύν­δε­ση Θεσ­σα­λο­νί­κης-Κε­ντρι­κής Ευ­ρώ­πης μέσω της «διώ­ρυ­γας» που θα συ­νε­νώ­σει τον Αξιό με τον Δού­να­βη. 
 
Τον αμε­ρι­κα­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων αγωγό TAP που δια­σχί­ζει τη Β. Ελ­λά­δα προ­στα­τεύ­ει η με­γα­λύ­τε­ρη αμε­ρι­κα­νι­κή βάση στην πε­ριο­χή, αυτή στο Κό­σο­βο, αλλά αυτό δεν αρκεί. Η άρ­χου­σα τάξη της Σερ­βί­ας πα­λα­τζά­ρει ως προς τα πού θα στρα­φεί: Θέλει μεν την έντα­ξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όμως η πο­λι­τι­κή υπο­στή­ρι­ξη στα «εθνι­κά» της ζη­τή­μα­τα και τα λεφτά έρ­χο­νται από τη Ρωσία –γι’ αυτό και αμ­φι­τα­λα­ντεύ­ε­ται και η πο­λι­τι­κή ηγε­σία της χώρας. Αν όμως η Σερ­βία πε­ρι­κυ­κλω­θεί από φί­λιες δυ­νά­μεις του ΝΑΤΟ, τότε –θε­ω­ρεί η Ουά­σινγ­κτον– το σερ­βι­κό εκ­κρε­μές θα γεί­ρει προς την πλευ­ρά της Δύσης και η Ρωσία θα χάσει το τε­λευ­ταίο ση­μα­ντι­κό πιόνι στην πε­ριο­χή. Και για να επι­τευ­χθεί αυτό πρέ­πει η Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας να μπει στο ΝΑΤΟ. Ορό­ση­μο σε αυτό είναι η σύ­νο­δος του ορ­γα­νι­σμού τον Ιού­λιο. Ταυ­τό­χρο­να με την έντα­ξη στο ΝΑΤΟ ξε­κι­νά και η δια­δι­κα­σία για εί­σο­δο στην ΕΕ.
 
 
Υπο­τέ­λεια;
 
Πάνω κάτω σε αντί­στοι­χες ανα­λύ­σεις κα­τα­λή­γουν πολ­λές αρι­στε­ρές ορ­γα­νώ­σεις και δια­νοη­τές. Και από αυτή την άποψη κά­νουν σωστή κρι­τι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση. Ωστό­σο συχνά κα­τα­λή­γουν στη γνω­στή επωδό περί υπο­τέ­λειας της ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς. 
 
Όμως τα πράγ­μα­τα δεν είναι έτσι. Ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός –ο πιο ισχυ­ρός μαζί με τον τουρ­κι­κό στην πε­ριο­χή εδώ και δε­κα­ε­τί­ες– συμ­με­τέ­χει στο ΝΑΤΟ, στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές εξορ­μή­σεις και σχέ­δια, αλλά με πολύ απτά ανταλ­λάγ­μα­τα. Για να αρθεί το βέτο της ει­σό­δου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας στο ΝΑΤΟ, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ επι­διώ­κει κι απ’ ό,τι φαί­νε­ται απο­σπά: α) Απο­δο­χή και ση­μα­ντι­κή υπο­στή­ρι­ξη στα «με­γά­λα» αι­τή­μα­τά της στη ΝΑ Με­σό­γειο (ΑΟΖ, αγω­γός σύν­δε­σης με το Ισ­ρα­ήλ που θα πα­ρα­κάμ­πτει την Τουρ­κία, στρα­τιω­τι­κή εγ­γύ­η­ση του ΝΑΤΟ ότι θα προ­χω­ρή­σουν απρό­σκο­πτα τα σχέ­δια εξο­ρύ­ξε­ων στην ΑΟΖ της Κύ­πρου). β) Ανα­γνώ­ρι­ση ρόλου πρω­το­κα­θε­δρί­ας στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια, καθώς και ρόλο το­πι­κού συ­ντο­νι­στή στις ΝΑ­ΤΟϊ­κές κι­νή­σεις. γ) Σο­βα­ρή συμ­με­το­χή των Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών στα έργα της πε­ριο­χής με την ιδιό­τη­τα των «επι­τό­πιων συ­νε­ταί­ρων» (local partners) σε δου­λειές που είναι τόσο με­γά­λες, ώστε θα ήταν αδύ­να­τον να ονει­ρευ­τούν ότι θα τις ανα­λά­βουν μόνοι τους.
 
Η δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή δύ­να­μη του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού ανα­γνω­ρί­ζε­ται σε κο­ρυ­φαίο δι­πλω­μα­τι­κό επί­πε­δο καθώς οι ηγε­σί­ες ΕΕ και ΝΑΤΟ έχουν δη­λώ­σει δη­μό­σια ότι η «λύση περ­νά­ει μέσα από την Αθήνα». Πιο πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα οι πολύ αυ­στη­ρές δη­λώ­σεις του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλ­τεν­μπεργκ, κατά την επί­σκε­ψή του στα Σκό­πια στα μέσα Ια­νουα­ρί­ου:  «Δεν υπάρ­χει άλλος τρό­πος να εντα­χθεί η χώρα στο ΝΑΤΟ, παρά μόνο εάν λύ­σε­τε το ζή­τη­μα του ονό­μα­τος. Έχει ει­πω­θεί αρ­κε­τές φορές, πρώτα στην Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής του ΝΑΤΟ στο Βου­κου­ρέ­στι το 2008, το επα­να­λά­βα­με στην Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής στην Ουα­λία το 2014 και στη Βαρ­σο­βία το 2016. Έτσι, λοι­πόν, δεν υπάρ­χει ‘‘σχέ­διο Β’’ για να μπει η χώρα στο ΝΑΤΟ, δεν υπάρ­χει τρό­πος να εντα­χθεί­τε στο ΝΑΤΟ εάν δεν επι­λυ­θεί το ζή­τη­μα του ονό­μα­τος» ανέ­φε­ρε ο γγ του ΝΑΤΟ σε κοι­νές δη­λώ­σεις με τον Ζόραν Ζάεφ, μετά τη συ­νά­ντη­σή τους. Και επα­νέ­λα­βε, σε πε­ρί­πτω­ση που δεν έγινε αντι­λη­πτός: «Θέλω να είμαι ει­λι­κρι­νής μαζί σας […] είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να είστε ρε­α­λι­στές και να αντι­λη­φθεί­τε ότι το ΝΑΤΟ λαμ­βά­νει τις απο­φά­σεις του με ομο­φω­νία και εάν ένα κρά­τος εμπο­δί­σει με την ψήφο του μία από­φα­ση, τότε δεν μπο­ρεί να λη­φθεί από­φα­ση. Αυτό που κάνει πιο δύ­σκο­λη την έντα­ξή σας, είναι να στη­ρί­ζε­στε στην ψευ­δαί­σθη­ση ότι είναι δυ­να­τόν να εντα­χθεί­τε στο ΝΑΤΟ χωρίς να έχετε επι­λύ­σει το ζή­τη­μα του ονό­μα­τος. Έχει ει­πω­θεί ξανά και ξανά ότι πρέ­πει πρώτα να λύ­σε­τε το ζή­τη­μα αυτό και ελ­πί­ζω ότι θα μπο­ρέ­σε­τε να λύ­σε­τε».
 
 
Εκ­βια­σμός
 
Γι’ αυτό είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη η θέση της κυ­βέρ­νη­σης Ζάεφ. Έχει να αντι­με­τω­πί­σει βολές από πα­ντού για όποια συμ­φω­νία: Από τα σύμ­μα­χα αλ­βα­νι­κά κόμ­μα­τα, αν η συμ­φω­νία πα­ρα­πέ­μπει σε «μα­κε­δο­νι­κό» προσ­διο­ρι­σμό. Αλλά και από την εθνι­κι­στι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση του VMRO που μπο­ρεί να συ­νε­τρί­βη στις πρό­σφα­τες δη­μο­τι­κές εκλο­γές, ωστό­σο μπο­ρεί να ανα­βιώ­σει μέσα από αντί­στοι­χα συλ­λα­λη­τή­ρια με αυτό που έγινε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Για πολ­λούς αρ­θρο­γρά­φους μά­λι­στα, το VMRO και ο Γκρού­εφ­σκι εν­θαρ­ρύ­νο­νται από τη Μόσχα που ασφα­λώς επι­θυ­μεί το σα­μπο­τά­ρι­σμα της ει­σό­δου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας στο ΝΑΤΟ. 
 
Σε αυτή τη μέγ­γε­νη (Ελ­λά­δας-ΝΑ­ΤΟ-ΗΠΑ από τη μια μεριά και εσω­τε­ρι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης-Ρω­σί­ας από την άλλη) ο Ζάεφ είναι ανα­γκα­σμέ­νος να προ­χω­ρή­σει σε εξαι­ρε­τι­κά επώ­δυ­νο συμ­βι­βα­σμό για το όνομα: η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ απαι­τεί να προ­φέ­ρε­ται στα σλά­βι­κα (π.χ. Νόβα Μα­κε­ντό­νι­για) αμε­τά­φρα­στο και άκλι­το (!) και για όλες τις χρή­σεις (erga omnes: στο εσω­τε­ρι­κό και διε­θνώς, επί­ση­μα και στην κα­θο­μι­λου­μέ­νη). Κα­τα­λα­βαί­νει κα­νείς ότι πρέ­πει κατ’ ανά­λο­γο τρόπο να επι­λυ­θεί το πώς θα απο­κα­λού­νται οι κά­τοι­κοι της χώρας, η γλώσ­σα της, οι θε­σμοί της κ.λπ.
 
Αυτός ο εκ­βια­σμός δεν έχει να κάνει βέ­βαια σε τί­πο­τε με την ανα­γνώ­ρι­ση του δι­καιώ­μα­τος της αυ­το­διά­θε­σης, όπως θα πε­ρί­με­νε κα­νείς από μία αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση. Δεν ση­μαί­νει καν ένα «δη­μο­κρα­τι­κό» κλεί­σι­μο ενός ζη­τή­μα­τος που η εθνι­κι­στι­κή γραμ­μή των προη­γού­με­νων χρό­νων άφη­σαν να κα­κο­φορ­μί­σει. Αντί­θε­τα η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση λει­τουρ­γεί για λο­γα­ρια­σμό του ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ για λο­γα­ρια­σμό της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης. Η επέ­κτα­ση των Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών σε συ­νερ­γα­σία με τους με­γα­λύ­τε­ρους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς θε­σμούς, αυτή είναι η μόνη «αρχή» της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ.
Όμως η επέ­κτα­ση τόσο του ΝΑΤΟ όσο και της ΕΕ στα Βαλ­κά­νια δεν θα ση­μά­νει και επέ­κτα­ση της δη­μο­κρα­τί­ας και της ει­ρή­νης, ει­δι­κά αν είναι απο­τέ­λε­σμα εκ­βια­σμών. Αυτή η συ­νερ­γα­σία στην πε­ριο­χή δεν έχει σε τί­πο­τε να κάνει με τα λαϊκά συμ­φέ­ρο­ντα και μόνον νέους κιν­δύ­νους μπο­ρεί να γεν­νή­σει. Όπως δεί­χνει η αντι­πα­ρά­θε­σης Αθή­νας-Άγκυ­ρας και Μα­δρί­της-Βαρ­κε­λώ­νης, η έντα­ση και οι στρα­τιω­τι­κοί αντα­γω­νι­σμοί μπο­ρούν κάλ­λι­στα να συ­νε­χί­ζο­νται στο εσω­τε­ρι­κό των ιμπε­ρια­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών.
 
Όσον αφορά τη ΝΔ, αυτή φλέρ­τα­ρε ανοι­χτά με το συλ­λα­λη­τή­ριο στέλ­νο­ντας εκεί όλους τους το­πι­κούς βου­λευ­τές και συ­να­κό­λου­θα δεί­χνει αμ­φι­τα­λά­ντευ­ση ανά­με­σα στη γραμ­μή για «γε­ω­γρα­φι­κό ή χρο­νι­κό προσ­διο­ρι­σμό» και στη γραμ­μή για «καμία χρήση του όρου Μα­κε­δο­νία». Η ηγε­σία της ΝΔ ξέρει ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους συμ­με­τέ­χο­ντες στο συλ­λα­λη­τή­ριο είναι εκλο­γι­κή της πε­λα­τεία και αυτό της δη­μιουρ­γεί προ­βλή­μα­τα. Αν όμως τι­θα­σεύ­θη­κε η ηγε­σία της Εκ­κλη­σί­ας, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο θα τι­θα­σευ­θεί –με βάση τις ανά­γκες της ελ­λη­νι­κής άρ­χου­σας τάξης και του ΝΑΤΟ– και η ηγε­σία της ΝΔ. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως η τε­λευ­ταία δεν θα αυ­το­κτο­νή­σει απε­μπο­λώ­ντας την εκλο­γι­κή της βάση, ει­δι­κά αν πιε­στεί από την προ­ο­πτι­κή δη­μιουρ­γί­ας κόμ­μα­τος Φρα­γκού­λη.
 
 
Αλυ­τρω­τι­σμός;
 
Το ση­μείο στο οποίο συ­μπί­πτουν εθνι­κι­στές, δε­ξιοί, κε­ντρώ­οι, αρι­στε­ροί, η κυ­βέρ­νη­ση, κρα­τι­κά επι­τε­λεία, το ΚΚΕ και με­γά­λο μέρος της άκρας Αρι­στε­ράς –με­γά­λων τμη­μά­των της ΛΑΕ πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων– είναι το ζή­τη­μα του «αλυ­τρω­τι­σμού». Της υπο­τι­θέ­με­νης δηλ. απει­λής για διεκ­δι­κή­σεις εδα­φών, δηλ. της υπο­τι­θέ­με­νης αξί­ω­σης εκ μέ­ρους της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας, να αλ­λά­ξουν τα σύ­νο­ρα. Είναι αλή­θεια ότι πολ­λοί κα­λό­πι­στοι άν­θρω­ποι ακο­λου­θούν αυτό το επι­χεί­ρη­μα.
 
Γι’ αυτό, π.χ. το ΚΚΕ λέει ότι πρέ­πει να αντι­πα­ρέλ­θου­με το ζή­τη­μα του ονό­μα­τος. «Πρέ­πει να προη­γη­θεί της ονο­μα­το­λο­γί­ας μια συμ­φω­νία για το απα­ρα­βί­α­στο των συ­νό­ρων» τό­νι­σε ο Δ. Κου­τσού­μπας μι­λώ­ντας σε εκ­δή­λω­ση του κόμ­μα­τος για τις ένο­πλες δυ­νά­μεις και τα σώ­μα­τα ασφα­λεί­ας. Υπο­στή­ρι­ξε ότι το ΚΚΕ έχει ξε­κα­θα­ρί­σει τη θέση του από την αρχή της δε­κα­ε­τί­ας του ’90: Τυχόν χρήση του όρου Μα­κε­δο­νία ή πα­ρα­γώ­γου της είναι απο­δε­κτή μόνο ως γε­ω­γρα­φι­κός προσ­διο­ρι­σμός και πρό­σθε­σε: «Δί­νου­με βάρος στα ζη­τή­μα­τα των εγ­γυ­ή­σε­ων και των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων, της κα­τα­δί­κης του αλυ­τρω­τι­σμού, του εθνι­κι­σμού, των ανα­γκαί­ων αλ­λα­γών στο Σύ­νταγ­μα της γει­το­νι­κής χώρας».
 
Είναι λάθος τόσο για το ΚΚΕ όσο και για άλλες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς –και πάλι πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων τμη­μά­των της ΛΑΕ– που ανέ­χο­νται την εθνι­κι­στι­κή ρη­το­ρι­κή.
 
Το κυ­ριό­τε­ρο είναι όμως ότι αυτή η λο­γι­κή δια­στρέ­φει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: Ποιος είναι ο απει­λη­τι­κός; Η Ελ­λά­δα δια­θέ­τει τον πιο ισχυ­ρό στρα­τό στα Βαλ­κά­νια μετά την Τουρ­κία. Συμ­με­τέ­χει και μά­λι­στα πλέον πολύ ανα­βαθ­μι­σμέ­να στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην ΕΕ. Έχει κα­τα­φέ­ρει να μην ανα­γνω­ρί­ζε­ται με το συ­νταγ­μα­τι­κό της όνομα η γει­το­νι­κή χώρα. Έχει επι­βά­λει εμπάρ­γκο που πα­ρα­λί­γο να στραγ­γα­λί­σει τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας πριν από με­ρι­κά χρό­νια. Έχει επι­βάλ­λει αλ­λα­γή ση­μαί­ας της γει­το­νι­κής χώρας. Κυ­ρί­ως η Ελ­λά­δα έχει «κα­τα­λά­βει» με­γά­λο μέρος της οι­κο­νο­μί­ας της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας, καθώς οι Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές ελέγ­χουν τη δια­νο­μή καυ­σί­μων, σού­περ-μάρ­κετ, τρά­πε­ζες, ασφά­λειες και πολ­λούς άλ­λους το­μείς. Η Ελ­λά­δα δεν ανα­γνω­ρί­ζει τη μα­κε­δο­νι­κή κοι­νό­τη­τα (έστω με τον όρο σλα­βο­μα­κε­δο­νι­κή) που έχει επι­βιώ­σει παρά τους ατέ­λειω­τους διωγ­μούς στην ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια. Δεν επι­τρέ­πει επί­σης να επι­στρέ­ψουν όσοι έφυ­γαν με το τέλος του εμ­φυ­λί­ου.
 
Κι όμως ακόμη κι αρι­στε­ρά κόμ­μα­τα μι­λά­νε για αλυ­τρω­τι­σμό και επι­θε­τι­κό­τη­τα των Σκο­πί­ων, υπο­βαθ­μί­ζο­ντας έτσι την ανα­γκαία αντι­πα­ρά­θε­ση με τον επι­θε­τι­κό εθνι­κι­σμό που πα­ρου­σιά­στη­κε ολο­ζώ­ντα­νος στο συλ­λα­λη­τή­ριο στη Θεσ­σα­λο­νί­κη.


Ετικέτες: Μακεδονικό, Φραγκούλης Φράγκος, Ζόραν Ζάεφ, Αλέξης Τσίπρας, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Συλλαλητήριο, Αριστερά, ΛΑΕ