Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

  • Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

Ο κίνδυνος είναι ο ρατσισμός και ο εθνικισμός
 
Η κα­τά­στα­ση στον Έβρο και στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου εξε­λίσ­σε­ται σε δρα­μα­τι­κή. Οι ορ­γα­νω­μέ­νες κα­τα­σταλ­τι­κές δυ­νά­μεις ενός σύγ­χρο­νου κρά­τους αντι­πα­ρα­τί­θε­νται βίαια με εξα­θλιω­μέ­νους αν­θρώ­πους –που η πο­λι­τι­κή των Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων στην Ανα­το­λή ξε­ρί­ζω­σε από τα σπί­τια τους, αν­θρώ­πους που δεν έχουν άλλη επι­λο­γή από το να προ­χω­ρή­σουν μπρο­στά, προ­σπα­θώ­ντας να ξε­φύ­γουν από την κό­λα­ση.
 
Η υλική βάση της λε­γό­με­νης «προ­σφυ­γι­κής κρί­σης» είναι αντι­κει­με­νι­κά πε­ριο­ρι­σμέ­νων δια­στά­σε­ων. Ο αριθ­μός των προ­σφύ­γων που δια­μέ­νουν για κά­ποιο χρο­νι­κό διά­στη­μα στην Ελ­λά­δα ποτέ δεν ξε­πέ­ρα­σε τις 60-65.000 αν­θρώ­πους. Οι πε­ριο­ρι­σμέ­νες και ελεγ­χό­με­νες «ροές» -παρά τους ισχυ­ρι­σμούς των πα­πα­γά­λων στα ΜΜΕ- δεν αυ­ξά­νουν τον αριθ­μό γιατί, όπως όλοι γνω­ρί­ζουν, η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των προ­σφύ­γων δεν επι­θυ­μεί να πα­ρα­μεί­νει στην Ελ­λά­δα, αλλά κα­τευ­θύ­νε­ται στη Βό­ρεια και Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη. Τί­πο­τα δεν μπο­ρεί να ανα­κό­ψει την πο­ρεία αυτών των απελ­πι­σμέ­νων αν­θρώ­πων προς τη συ­νέ­νω­ση με τις οι­κο­γέ­νειές τους ή τις κοι­νό­τη­τες ομο­ε­θνών τους που έχουν ήδη εγκα­τα­στα­θεί εκεί: η άρ­νη­ση των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων να εξε­τά­ζουν γρή­γο­ρα κι απο­τε­λε­σμα­τι­κά τις αι­τή­σεις νο­μι­μο­ποί­η­σης στο κα­θε­στώς πρό­σφυ­γα, η άρ­νη­ση να εφο­διά­ζε­ται ο κό­σμος αυτός με νό­μι­μα τα­ξι­διω­τι­κά έγ­γρα­φα (όπως προ­βλέ­πει το διε­θνές δί­καιο), η άρ­νη­ση των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων να απο­δε­χθούν και να διευ­κο­λύ­νουν αυτή τη με­τα­κί­νη­ση, έχουν ως απο­τέ­λε­σμα οι «ροές» απο­χώ­ρη­σης να γί­νο­νται πα­ρά­νο­μα, χωρίς καμιά ασφά­λεια. Εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες έχα­σαν και χά­νουν τη ζωή τους προ­σπα­θώ­ντας να τα­ξι­δέ­ψουν στοι­βαγ­μέ­νοι σε κο­ντέι­νερ, στα αμπά­ρια των πλοί­ων ή στους «δι­πλούς πά­τους» των φορ­τη­γών. 
 
 
Πραγ­μα­τι­κή διά­στα­ση
 
Την ώρα που τα ΜΜΕ ουρ­λιά­ζουν για την «ασύμ­με­τρη απει­λή» στον Έβρο, για «ει­σβο­λή» και για «κίν­δυ­νο εξι­σλα­μι­σμού», φρο­ντί­ζουν να υπο­βαθ­μί­ζουν το γε­γο­νός ότι οι πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες που «συ­νω­θού­νται» στα σύ­νο­ρα υπο­λο­γί­ζο­νται στους 12-15.000 αν­θρώ­πους. Είναι ένα ελά­χι­στο τμήμα από τα 3,5 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες που έχουν εγκλω­βι­στεί στην Τουρ­κία και τις εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες που επι­ζούν στη ρη­μαγ­μέ­νο Λί­βα­νο και τη φτωχή Ιορ­δα­νία. 
 
Ζούμε σε μια χώρα που κάθε κα­λο­καί­ρι υπο­δέ­χε­ται πάνω από 35 εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες. Ένα ελά­χι­στο τμήμα αυτής της τε­ρά­στιας υπο­δο­μής θα μπο­ρού­σε να φι­λο­ξε­νή­σει άνετα τους πρό­σφυ­γες, δια­σφα­λί­ζο­ντας αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση σε αυ­τούς και μην προ­κα­λώ­ντας κα­νέ­να πρό­βλη­μα στις λε­γό­με­νες «το­πι­κές κοι­νω­νί­ες». 
 
Πριν από 30 χρό­νια ζή­σα­με στην Ελ­λά­δα τη μα­ζι­κή εισ­ροή πε­ρί­που 1 εκα­τομ­μυ­ρί­ου με­τα­να­στών, κυ­ρί­ως από την Αλ­βα­νία και άλλες πρώην «ανα­το­λι­κές» χώρες. Η πα­ρου­σία αυτών των με­τα­να­στών ερ­γα­τών απο­δεί­χθη­κε «χρυσή ευ­και­ρία» για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, η ερ­γα­σία τους στή­ρι­ξε σε με­γά­λο βαθμό το «ανα­πτυ­ξια­κό θαύμα» της προ της κρί­σης πε­ριό­δου. Σή­με­ρα η με­γά­λη πλειο­ψη­φία αυτών των με­τα­να­στών έχει απο­χω­ρή­σει επι­στρέ­φο­ντας στις πα­τρί­δες τους, ενώ ένα τμήμα έχει εγκα­τα­στα­θεί ομαλά, απο­τε­λώ­ντας πλέον ένα συ­στα­τι­κό τμήμα του ντό­πιου ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού. 
Είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά γε­λοίο για μια ορ­γα­νω­μέ­νη κοι­νω­νία του 21ού αιώνα να προ­βά­λει ως δυ­σε­πί­λυ­το πρό­βλη­μα η φι­λο­ξε­νία ή η διευ­κό­λυν­ση στη με­τα­κί­νη­ση με­ρι­κών δε­κά­δων χι­λιά­δων αν­θρώ­πων. 
 
Είναι φα­νε­ρό ότι οι ακραί­ες γραμ­μές, η σκλη­ρό­τη­τα και ο αγριαν­θρω­πι­σμός, των κυ­βερ­νη­τι­κών πο­λι­τι­κών στο λε­γό­με­νο «προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα» έχουν ως θε­μέ­λια ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κές επι­λο­γές και γε­ω­πο­λι­τι­κούς αντα­γω­νι­σμούς. 
 
 
Ρα­τσι­στι­κή συμ­φω­νία
 
Στη βάση της ση­με­ρι­νής κρί­σης βρί­σκε­ται η άθλια ρα­τσι­στι­κή συμ­φω­νία με­τα­ξύ ΕΕ-Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας για την αντι­με­τώ­πι­ση του κύ­μα­τος φυ­γά­δων που προ­κα­λού­σε η διά­λυ­ση της Συ­ρί­ας. Η τάχα πο­λι­τι­σμέ­νη Ευ­ρώ­πη προ­τί­μη­σε, τότε, να εξα­γο­ρά­ζει την ανοχή του κα­θε­στώ­τος Ερ­ντο­γάν, που ανέ­λα­βε να κρα­τή­σει εκα­τομ­μύ­ρια Σύ­ρους πρό­σφυ­γες στο έδα­φος της Τουρ­κί­ας. Ασφα­λώς, οι δυ­τι­κοί ιμπε­ρια­λι­στές δεν πε­ριο­ρί­στη­καν στη δύ­να­μη του χρή­μα­τος. Στο Αι­γαίο πα­ρέ­τα­ξαν τις δυ­νά­μεις της Frontex και τις ισχυ­ρό­τε­ρες ναυ­τι­κές πε­ρι­πο­λί­ες του ΝΑΤΟ. Η, κατά τα άλλα, ισχυ­ρά «αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή» Αρι­στε­ρά στην Ελ­λά­δα υπο­βάθ­μι­σε αυτήν την πρό­κλη­ση: μια πα­νί­σχυ­ρη πο­λυ­ε­θνι­κή αρ­μά­δα ανα­λάμ­βα­νε την πε­ρι­φρού­ρη­ση του «δυ­τι­κού κό­σμου» απέ­να­ντι σε εξα­θλιω­μέ­νους και απελ­πι­σμέ­νους φυ­γά­δες. Όπως γρά­φα­με τότε, αυτή η κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία έστρε­ψε τις προ­σφυ­γι­κές και με­τα­να­στευ­τι­κές «ροές» σε άλ­λους, πολύ πιο επι­κίν­δυ­νους δρό­μους.
 
Είναι τρα­γι­κό το γε­γο­νός ότι αυτήν τη συμ­φω­νία υπέ­γρα­ψε και υπη­ρέ­τη­σε η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ανα­νε­ώ­νο­ντας διαρ­κώς την πρό­σκλη­ση πα­ρα­μο­νής ΝΑ­ΤΟϊ­κών δυ­νά­με­ων στο Αι­γαίο, ανα­πτύσ­σο­ντας το αί­σχος της Μό­ριας, απα­γο­ρεύ­ο­ντας τη με­τα­κί­νη­ση προ­σφύ­γων (ακόμα και των ασυ­νό­δευ­των παι­διών!) νό­μι­μα στην εν­δο­χώ­ρα, δί­νο­ντας άσυλο με το στα­γο­νό­με­τρο, νο­μι­μο­ποιώ­ντας τις πρα­κτι­κές «απο­τρο­πής» στη θά­λασ­σα και στη στε­ριά κ.ο.κ. Αυτήν την άθλια πο­λι­τι­κή κλη­ρο­νό­μη­σε ο Μη­τσο­τά­κης και βέ­βαια την κλι­μα­κώ­νει έξαλ­λα. 
 
Γιατί σή­με­ρα η συμ­φω­νία ΕΕ-Τουρ­κί­ας έχει οδη­γη­θεί σε ναυά­γιο. Οι ευ­ρω­παϊ­κές ηγε­σί­ες, προ­κει­μέ­νου να πιέ­σουν τον Ερ­ντο­γάν να ευ­θυ­γραμ­μι­στεί με τη Δύση, κα­θυ­στε­ρούν τις ση­μα­ντι­κές πλη­ρω­μές που προ­έ­βλε­πε η συμ­φω­νία (το «χρέος» της ΕΕ προς την Τουρ­κία έχει ξε­πε­ρά­σει τα 6 δισ. ευρώ). Στο εσω­τε­ρι­κό της Τουρ­κί­ας αυ­ξά­νουν οι ρα­τσι­στι­κές πιέ­σεις απέ­να­ντι στους Σύ­ρους πρό­σφυ­γες. Ο πό­λε­μος στην πε­ριο­χή της Ιντλίμπ έχει αβέ­βαια έκ­βα­ση, ενώ δη­μιουρ­γεί νέα κύ­μα­τα φυ­γά­δων. Αυτά ερ­μη­νεύ­ουν την από­πει­ρα του Ερ­ντο­γάν να πιέ­σει/δια­πραγ­μα­τευ­τεί με την ΕΕ, επι­τρέ­πο­ντας σε ένα μικρό αριθ­μό προ­σφύ­γων να φτά­σει στα ελ­λη­νι­κά σύ­νο­ρα.
 
Ο αντι­δρα­στι­κός χα­ρα­κτή­ρας του κα­θε­στώ­τος Ερ­ντο­γάν είναι γνω­στός και δε­δο­μέ­νος. Όμως από την αποδώ πλευ­ρά των συ­νό­ρων δη­μιουρ­γεί­ται η υπο­χρέ­ω­ση να σπά­σει η ρα­τσι­στι­κή συμ­φω­νία ΕΕ-Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας και μά­λι­στα να σπά­σει από τα αρι­στε­ρά: με την ομαλή υπο­δο­χή των προ­σφύ­γων, την ανα­γνώ­ρι­σή τους, τον εφο­δια­σμό τους με τα­ξι­διω­τι­κά έγ­γρα­φα και τη διευ­κό­λυν­ση της με­τα­κί­νη­σης προς τις χώρες επι­λο­γές τους, όσων το επι­θυ­μούν. 
 
Η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη κι­νεί­ται στην αντί­στρο­φη κα­τεύ­θυν­ση: Ενώ κλι­μα­κώ­νει ακραία την έντα­ση με την Τουρ­κία («ερ­γα­λειο­ποιώ­ντας» τη δυ­στυ­χία των προ­σφύ­γων όπως και ο Ερ­ντο­γάν), απο­φεύ­γει όπως ο διά­βο­λος το λι­βά­νι όποια πρω­το­βου­λία θα ενο­χλού­σε τους δυ­τι­κούς συμ­μά­χους της. Αφή­νει στην ησυ­χία τους τους Ουρ­μπάν και τους Σαλ­βί­νι, αφή­νει ανε­νό­χλη­τη τη Μέρ­κελ και τον Μα­κρόν που αντι­με­τω­πί­ζουν ακρο­δε­ξιές-ρα­τσι­στι­κές αντι­πο­λι­τεύ­σεις, και ανα­λαμ­βά­νει αυ­το­βού­λως και εν­θου­σιω­δώς το ρόλο του συ­νο­ριο­φύ­λα­κα της ΕΕ. 
 
 
Ελ­λη­νο­τουρ­κι­κός αντα­γω­νι­σμός
 
Είναι σαφές ότι αυτές οι επι­λο­γές συν­δυά­ζο­νται με τον ευ­ρύ­τε­ρο ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό αντα­γω­νι­σμό στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Και γι’ αυτό είναι εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νες. Η κλι­μά­κω­ση στον Έβρο (με­τα­κι­νή­σεις στρα­τιω­τι­κών μο­νά­δων, «ασκή­σεις» με πραγ­μα­τι­κά πυρά!) συν­δέ­ο­νται με το μπρα ντε φερ στο νότιο Αι­γαίο και την ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, με τα ζη­τή­μα­τα των ΑΟΖ, των εξο­ρύ­ξε­ων και του East Med. Σε αυτήν την πυ­ρι­τι­δα­πο­θή­κη το παι­χνί­δι με τα σπίρ­τα, οι λε­ο­ντα­ρι­σμοί του Ν. Πα­να­γιω­τό­που­λου και του Αδ. Γε­ωρ­γιά­δη, θα έπρε­πε να απα­γο­ρεύ­ο­νται ακόμα και με τα κρι­τή­ρια μιας αστι­κής ηγε­σί­ας.
 
Η ΝΔ προ­σπα­θεί να ρε­φά­ρει τις ζη­μιές που υπέ­στη με την απώ­λεια του ελέγ­χου, από ακρο­δε­ξιά, στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις στα νησιά. Προ­σπα­θεί να εμπε­δώ­σει ένα κράμα ρα­τσι­σμού και εθνι­κι­σμού, μια στρο­φή προς τα δεξιά όλου του ιδε­ο­λο­γι­κού το­πί­ου, που θα της είναι πολύ χρή­σι­μη για τη συ­νέ­χεια των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και την ανα­γκαία όξυν­σή τους στην προ­ο­πτι­κή της διε­θνούς οι­κο­νο­μι­κής επι­δεί­νω­σης. Άλ­λω­στε, πα­νευ­ρω­παϊ­κά, η ανε­μο­δού­ρα δεί­χνει την άνοδο του «φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού εθνι­κής προ­τε­ραιό­τη­τας» ή «εθνο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού», σε βάρος των κο­σμο­πο­λί­τι­κων-δη­μο­κρα­τι­κών αυ­τα­πα­τών του αστι­κού πο­λι­τι­κού κό­σμου. 
 
Είναι ώρα απο­φα­σι­στι­κής στά­σης της Αρι­στε­ράς και κυ­ρί­ως της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Αν αφή­σου­με να δυ­να­μώ­σει το ρεύμα που φά­νη­κε στον Έβρο και στα νησιά, αν αφή­σου­με να με­γε­θυν­θεί το ρεύμα σύ­ζευ­ξης του ρα­τσι­σμού με τον εθνι­κι­σμό που δη­μιουρ­γεί η κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή, ο Τύπος και οι «αυ­θόρ­μη­τες» πρω­το­βου­λί­ες των Μα­ρι­νά­κη­δων, θα τα βρού­με μπρο­στά μας στο χώρο δου­λειάς, στις συ­νοι­κί­ες, στις σχο­λές και στα σχο­λεία. Ως εμπό­δια στην ανα­γκαία πάλη για το μισθό, για τη σύ­ντα­ξη, για τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες. 


 

Αντώνης Νταβανέλος

 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Πρόσφυγες, Ελλάδα, Τουρκία, ΕΕ, Έβρος, Αριστερά