ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ: Εξακολουθώντας να ασχολούμαστε με τον βουλευτή Ιλχάν Αχμέτ -1

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ: Εξακολουθώντας να ασχολούμαστε με τον βουλευτή Ιλχάν Αχμέτ -1

  • ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ: Εξακολουθώντας να ασχολούμαστε με τον βουλευτή Ιλχάν Αχμέτ -1

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
 
 
Ύστερο σχόλιο
 
Κάπως έτσι άρχισε η διένεξη με τον βουλευτή Ιλχάν Αχμέτ που συνεχίζεται την Τρίτη στις 23/6/20 στις αίθουσες των δικαστηρίων της Κομοτηνής.
 
Ήταν το πρώτο άρθρο μου και ακολούθησαν κι άλλα με το ίδιο θέμα, δηλαδή την «επίθεση του Ιλχάν στην ελευθεροτυπία μέσα στη Μειονότητα», που μεταξύ των άλλων διερευνούσαν και το ενδεχόμενο κατά πόσον οι διώξεις των αρθρογράφων συμβάδιζαν με την αντίστοιχη επιθυμία του τουρκικού Βαθέως Κράτους. Κείμενα εις την τουρκικήν και το παρακάτω είναι το πρώτο που μεταφράζω στα ελληνικά.
 
Στο τέλος «προκάλεσα την τύχη μου» και ο βουλευτής μου τραβάει κι εμένα δυο μηνύσεις και ησύχασε.
 
Θεώρησα σημαντικό γεγονός, αλλά και ύποπτο από τη σκοπιά της ελευθεροτυπίας και των γενικότερων ελευθεριών μέσα στη Μειονότητα τη δίωξη των δυο μειονοτικών αρθρογράφων.
 
Μετά από εμπειρία πολλών δεκαετιών κατέληξα στο εξής συμπέρασμα με πολύ βάσανο και συνειδησιακό προβληματισμό: Αν θες να κάνεις σωστό και αντικειμενικό δημοσιογραφικό σχολιασμό και κριτική για κάθε «κίνηση» μέσα στη Μειονότητα θα πρέπει να διερωτηθείς και να διερευνήσεις κατά πόσο αυτή είναι αυθεντικά μειονοτική ή είναι επιθυμία του Βαθέως Κράτους και γίνεται κατόπιν εντολής.
 
Και πράγματι ήταν μια περίοδος με απανωτές διώξεις και άλλων αρθρογράφων ή δημοσιογράφων και στο τέλος περιέλαβε τους 4 μοναδικούς ελεύθερους και αυτοκέφαλους από το Βαθύ Κράτος αρθρογράφους, τον Εβρέν Ντεντέ, τον Μουσταφά Τσολάκ Αλή, τον Κιαμήλ Σιτζάκ Εμίν και την αφεντιά μου. (Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση του Αμπτουλχαλήμ Ντεντέ της Ξάνθης που είναι ιδιάζουσα.) Οι δράστες ήταν δυο, ο Λεβέντ Σαδίκ Αχμέτ και ο Ιλχάν Αχμέτ.
 
Είχαν προηγηθεί άλλες σωφρονιστικές παρεμβάσεις στους 4 που όμως δεν είχαν αποδώσει. Μεταξύ αυτών η πιο σημαντική ήταν η απαγόρευση πρόσβασης από την Τουρκία στην ιστοσελίδα ΑΖΙΝΛΙΚΤΣΑ του Εβρέν Ντεντέ και στην ιστοσελίδα ΜΠΑΡΙΚΑΤ του Μουσταφά Τσολάκ Αλή. Καθώς και απαγόρευση εισόδου στην Τουρκία στους περισσότερους ή σε όλους.   
 
 
Ο βουλευτής Ιλχάν Αχμέτ κατέθεσε μηνύσεις εναντίον δύο μπλόγκερς, του Μουσταφά Τσολάκ και του Κιαμίλ Σιτζάκ Εμίν, ισχυριζόμενος ότι τον προσέβαλαν και τον κατασυκοφάντησαν (ότι υπέστη συκοφαντική δυσφήμηση) όταν του άσκησαν κριτική. Το να είσαι μπλόγκερ σύμφωνα με τον νόμο αν και δεν αντιστοιχεί ακριβώς στη δημοσιογραφία, καθ’ υπέρβασιν όμως μπορούμε να πούμε πως κατέθεσε μηνύσεις εναντίον δύο δημοσιογράφων. Διότι είτε έτσι είτε αλλιώς το εν λόγω περιστατικό κατά βάσιν μας παρουσιάζεται ως μια αντίληψη και συμπεριφορά που στερείται κάθε ίχνους δημοκρατικότητας και δεν είναι παρά μία επίθεση στην ελευθερία έκφρασης και την ελευθεροτυπία, μια προσπάθεια να καταπνιγούν οι μη αρεστές φωνές.   
 
Οι μειονοτικοί βουλευτές δεν είναι συνηθισμένοι καθόλου στην κριτική, ανέκαθεν έδειχναν υπερβολική ευαισθησία και υπερβολικές ήταν και οι αντιδράσεις τους προς την κριτική. Αλλά από ο, τι ξέρουμε μέχρι σήμερα κανείς τους δεν προσήγαγε στα δικαστήρια κάποιον μειονοτικό δημοσιογράφο -οποιονδήποτε δημοσιογράφο εξαιτίας ενός κειμένου κριτικής που γράφτηκε για το άτομο του με τον ισχυρισμό της συκοφαντικής δυσφήμησης. Ο Ιλχάν είναι ο πρώτος βουλευτής που αποκτά αυτό το προνόμιο του «αμάν να μου λείπει» και θα περάσει στην μειονοτική ιστορία με αυτό το αρνητικό πρόσημο.
 
Σύμφωνα με τις κοινωνικές και πολιτικές αξίες που πρεσβεύουμε η προσαγωγή των δημοσιογράφων στα δικαστήρια με παρόμοια δικαιολογία, επίσης και για άλλους λόγους που θα τους αναφέρουμε παρακάτω, αποτελεί για μας “casus belli”. Είναι «κήρυξη πολέμου» ενάντια στις ελευθερίες μέσα στην Μειονότητα. Αφού είναι έτσι, κι εμείς από την στήλη αυτή κάθε φορά που θα μας δοθεί η ευκαιρία θα προσπαθήσουμε να αποκαλύψουμε και να εκθέσουμε τα αρνητικά σημεία και σε άλλες πολιτικές του συμπεριφορές. Την δημαγωγία και την μεγαλοστομία του που τις παρουσιάζει ως ικανότητα, την χωρίς αρχές λειτουργία του, την πολιτική του αστάθεια, τον οπορτουνισμό του, τον αμοραλισμό του και τα χτυπήματα κάτω από την ζώνη που καταφέρνει στους αντιπάλους του. Αλλά αυτή την στιγμή το πιο σημαντικό είναι που ένας βουλευτής μηνύει δύο αρθρογράφους επειδή του άσκησαν κριτική. Το περιστατικό αυτό μέσα στην Μειονότητα, η οποία δεν μπορεί να ανασάνει από έλλειψη ελευθεριών, επειδή ακριβώς κυριαρχούν τέτοιες συνθήκες, λαμβάνει καθ’ ημάς τη μορφή ενός ασυγχώρητου κοινωνικού και πολιτικού εγκλήματος. Ο Ιλχάν Αχμέτ είναι άνθρωπος που κατέχει αρκετή ευφυία για να το καταλάβει αυτό. Αλλά δείχνει πως είναι μακριά από την ευαισθησία και τον μειονοτισμό για να μπορεί να πει στον εαυτό του «Ε, εσύ, τι πας να κάνεις!».
 
Το αξίωμα του βουλευτή μέσα στη Μειονότητα είναι ο πιο υψηλός πολιτικός τίτλος που μπορεί να κατακτήσει κάποιος, για τον λόγο αυτό οι βουλευτές είναι πρόσωπα που θα γίνουν περισσότερο στόχοι κριτικής από οποιονδήποτε άλλον από τον μειονοτικό άνθρωπο για καταστάσεις που δεν πάνε καλά και δεν βελτιώνονται τόσο στο επίπεδο της χώρας όσο και μέσα στη Μειονότητα. Αυτές οι επικρίσεις, οι καταγγελίες, οι κατηγορίες μπορεί να είναι δίκαιες ή άδικες. Οι μειονοτικοί βουλευτές, όπως και οι άλλοι βουλευτές, πρέπει να γνωρίζουν ότι θα υποστούν τέτοιες συμπεριφορές και δεν πρέπει να δυσανασχετούν. Πέρα από το να απαντήσουν και να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ενώπιον της κοινής γνώμης δεν πρέπει να καταφεύγουν σε μέτρα καταστολής, κατάπνιξης των φωνών, τιμωρίας και εκδίκησης για τις κατηγορίες που στρέφονται εναντίον τους, μέτρα που πρέπει να αποφεύγουν επιμελώς,
 
Ίσως λέμε τα αυτονόητα, αλλά η επανάληψή τους ωφελεί.
 
Εάν υπάρχει μια κριτική που σε ενοχλεί, εξ άλλου η κριτική είναι κριτική όταν ακριβώς είναι ενοχλητική, ή εάν πιστεύεις ότι η κριτική που ασκείται είναι άδικη, μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα, κακοπροαίρετη, ακόμα και όταν έχει προσβλητικό περιεχόμενο, η δημοκρατική αντίληψη απαιτεί να απαντήσεις διορθώνοντάς την, διαψεύδοντάς την ή ακόμα και καταγγέλλοντάς την και ίσως μαχόμενος σε επίπεδο ιδεών και να περιορισθείς σε αυτά. Περαιτέρω η κατάσταση αφήνεται στην κρίση της κοινής γνώμης. Για τα πολιτικά θέματα ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο αποφασίζει η κοινή γνώμη κι όχι τα δικαστήρια. Το να καταφεύγεις στα δικαστήρια και να ζητάς την τιμωρία του αντιπάλου, μάλιστα από μια θέση ισχύος ως βουλευτής, οικονομικά άνετος και δικηγόρος, και να αθωωθεί ακόμα στο τέλος ο αντίπαλος, αλλά να τον έχεις κάνει στο μεταξύ να ξοδευτεί και να τον ταλαιπωρείς στις αίθουσες δικαστηρίων είναι καρπός μιας σαδιστικής, αυταρχικής και εμπαθούς και αντιδημοκρατικής αντίληψης.
 
Ο Ιλχάν Αχμέτ μηνύοντας τους δυο δημοσιογράφους υπερέβη καθ’ ημάς τις κόκκινες γραμμές του «ενδομειονοτικού συμβολαίου ειρήνης». Επί πλέον ζητά και από 20 χιλιάδες ευρώ αποζημίωση από τα άτομα αυτά για να καλύψει τη βλάβη που υπέστη η τιμή και η υπόληψή του από τις κριτικές. Τι να πούμε στο σημείο αυτό, ας περιορισθούμε με την ευχή «ο θεός να του χορτάσει το μάτι».
 
Ας δούμε ποιοι είναι στο περιβάλλον μας αυτοί που προτιμούν να ταλαιπωρούν τον πολίτη στα δικαστήρια με σκοπό να εμποδίσουν την ελευθερία έκφρασης ή να εκφοβίσουν τον αντίπαλο. Εδώ και κάμποσο διάστημα αυτήν την μέθοδο ακολουθούν οι Χρυσαυγίτες για να εκφοβίσουν και να εξαντλήσουν τα πρόσωπα που έχουν στοχοποιήσει. Ενώ στην Τουρκία υπάρχει ο Πρόεδρος Δημοκρατίας Ρετζέπ Τ. Ερντογάν που έχει σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ (!) στον τομέα αυτόν έχοντας οδηγήσει σε καταδίκες χιλιάδες δημοσιογράφους και απλούς πολίτες με τον ισχυρισμό ότι  τον προσέβαλαν και τον κατασυκοφάντησαν. Δεν μπορούμε να πούμε πως ο Ιλχάν Αχμέτ μιμείται τη Χρυσή Αυγή, αλλά κλείνει το μάτι προς τον Αρχηγό Ερντογάν και καταφανώς ακολουθεί τα ίχνη του. Μας κάνει να σκεφτούμε πως γίνονται κι άλλοι βρώμικοι υπολογισμοί. Ελάτε τώρα να τους σκαλίσουμε αυτούς.
 
Τόσο ο Μουσταφά Τσολάκ όσο και ο Κιαμήλ Σιτζάκ Εμίν βρίσκονται στη λίστα των ανεπιθυμήτων της Υψηλής Πύλης, δεν υπάρχει κανείς που να μη το ξέρει. Γιατί; Τα μπλογκς του Μουσταφά και του Κιαμήλ, καθώς και η ιστοσελίδα του πρώην περιοδικού ΑΖΙΝΛΙΚΤΣΑ είναι τα κυριότερα ΜΜΕ μέσα στη Μειονότητα που είναι αυτοκέφαλα μη εξαρτημένα από την Υψηλή Πύλη. Όπως ξέρετε η Υψηλή Πύλη δεν μπορεί να ανεχθεί τους ανεξάρτητους και τους αυτοκέφαλους. Για τον λόγο αυτό για όσους αρνούνται να γίνουν «μισθοφόροι» και αρνούνται να μπουν κάτω από την ομπρέλα επιλέγει να τους πετά λάσπη και να τους τιμωρεί. Η λάσπη είναι πάντα η ίδια λάσπη, «Αν δεν τ’ αρπάζει από μας σημαίνει ότι αρπάζει από την (Ελληνική) Διοίκηση». «Άνθρωπος της Ελληνικής Διοίκησης, πουλημένος, προδότης…». Η τιμωρία αρχίζει με την απαγόρευση εισόδου στην Τουρκία και συνεχίζει με την εκστρατεία απομόνωσης ή το αντίθετο, «Να διαγραφείτε από συνδρομητές στην εφημερίδα εκείνου, μη δίνετε διαφήμιση εκεί, μη του μιλάτε, ούτε καν να τον χαιρετάτε, ειδεμή…». Γνωρίζω πως αποκαλύπτοντας μερικά «εθνικά μυστικά» πολλαπλασιάζουμε την προδοσία μας. Αλλά αν δεν τα ρηματοποιησουμε θα πνιγούμε. Καλύτερα να γίνεις προδότης του φασισμού παρά να πνιγείς. Αυτά δεν είναι τίποτα, φοβάμαι πως το Κουτί της Πανδώρας για τα «εθνικά μυστικά» θα ανοίξει κατά την ακροαματική διαδικασία. Ανάλογα με την πορεία της διαδικασίας υπάρχει τουλάχιστον τέτοιο μεγάλο ρίσκο. Τότε ετοιμασθείτε για μια παρόμοια του Ζαρράπ δίκη στην Αμερική.
 
 

Ιμπράμ Ονσούνογλου

 


ΜΠΑΡΙΚΑΤ, 30 Δεκεμβρίου 2017, Σάββατο


Ετικέτες: Θράκη, Δικαιοσύνη, Ιλχάν Αχμέτ, Μουσταφά Τσολάκ Αλή, Ιμπράμ Ονσούνογλου, Εβρέν Ντεντέ, Λεβέντ Σαδίκ Αχμέτ, Αμπντουλχαλήμ Ντεντέ