Ελλάς-Γαλλία, φιλοπόλεμη και αντιδραστική συμμαχία

Ελλάς-Γαλλία, φιλοπόλεμη και αντιδραστική συμμαχία

  • Ελλάς-Γαλλία, φιλοπόλεμη και αντιδραστική συμμαχία

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναγνώστες πιθανά θυμούνται ένα σύνθημα των αστικών δυνάμεων και του καθεστωτικού Τύπου, στη δεκαετία του ’70: Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία…
 
Απο­τύ­πω­νε, τότε, την πο­λι­τι­κή της ΝΔ υπό τον Κα­ρα­μαν­λή εδώ και των γκο­λι­κών ρε­που­μπλι­κά­νων υπό τον Ζι­σκάρ Ντ’ Εστέν στη Γαλ­λία. Οι στε­νές σχέ­σεις με­τα­ξύ των κυ­βερ­νη­τι­κών κομ­μά­των της Δε­ξιάς στις δύο χώρες είχαν ως βάση την προ­ο­πτι­κή της έντα­ξης της Ελ­λά­δας στην τότε ΕΟΚ, τη με­τέ­πει­τα ΕΕ, μια ευ­ρω­παϊ­κή «διεύ­ρυν­ση» προς τα Βαλ­κά­νια και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο που υπο­στή­ρι­ζε θερμά το γαλ­λι­κό κρά­τος.
 
Πα­ρό­τι αυτή η «συμ­μα­χία» κα­θο­δη­γή­θη­κε από τη Δεξιά και στις δύο χώρες, διέ­θε­τε «διείσ­δυ­ση» προς την κοινή γνώμη, ακόμα και σε τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία που τη στή­ρι­ζε ανα­ζη­τού­σε «προ­ο­δευ­τι­κό» προ­σω­πείο. Ανα­κα­λού­σε τις μνή­μες κατά της δι­κτα­το­ρί­ας, πρό­βαλ­λε την προ­ο­πτι­κή μιας γε­νι­κής «ευ­η­με­ρί­ας» μέσω της έντα­ξης στην ΕΕ, υπο­σχό­ταν «στα­θε­ρό­τη­τα» των αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κών θε­σμών.
 
Αυτή η ιδέα της στή­ρι­ξης σε μια στε­νό­τε­ρη συμ­μα­χία με τη Γαλ­λία επα­νέρ­χε­ται σή­με­ρα. Με αρ­κε­τά δια­φο­ρε­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο και πολύ πιο αντι­δρα­στι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία.
 
Ιδε­ο­λο­γι­κά, την προ­ο­πτι­κή χά­ρα­ξε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του Αλέξη Τσί­πρα, που δεν δί­στα­σε, πα­ρου­σιά­ζο­ντας στη Θεσ­σα­λο­νί­κη το πρό­γραμ­μα Gr-Invest της κυ­βέρ­νη­σής του, να πε­ρι­γρά­ψει τον Εμα­νου­έλ Μα­κρόν πε­ρί­που ως μο­ντέ­λο για τον σύγ­χρο­νο «προ­ο­δευ­τι­κό χώρο», όπως του­λά­χι­στον τον κα­τα­νο­εί ο Τσί­πρας μετά από 5 χρό­νια βύ­θι­σής του στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη νε­ο­μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή.
 
Ο Μα­κρόν, πα­ρό­τι διεκ­δι­κεί την κλη­ρο­νο­μιά της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στη Γαλ­λία, μετά την ολο­κλή­ρω­ση της σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρης δια­λυ­τι­κής με­τάλ­λα­ξης του κόμ­μα­τος του Μι­τε­ράν, είναι ένας ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος πο­λι­τι­κός. Η Γαλ­λία συ­γκλο­νί­ζε­ται τούτο τον καιρό από την πιο σκλη­ρή και μα­ζι­κή απερ­γία μετά το 1968, ενά­ντια στην ασφα­λι­στι­κή αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του Μα­κρόν.
 
Με αυτή την έν­νοια ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης δεν είχε κα­νέ­να πρό­βλη­μα να «πα­ρα­λά­βει» τις προ­ερ­γα­σί­ες του Τσί­πρα και να κλι­μα­κώ­σει, με άλ­μα­τα, την προ­ο­πτι­κή μιας στε­νό­τε­ρης συμ­μα­χι­κής σχέ­σης με τον Μα­κρόν.
 
Η Γαλ­λία σή­με­ρα προ­σπα­θεί συ­στη­μα­τι­κά να ανα­βαθ­μί­σει τον ηγε­τι­κό ρόλο της μέσα στην ΕΕ. Οι­κο­νο­μι­κά υστε­ρεί ένα­ντι της Γερ­μα­νί­ας, αλλά σε στρα­τιω­τι­κό επί­πε­δο κυ­ριο­λε­κτι­κά κυ­ριαρ­χεί. Και αυτό, σε μια πε­ρί­ο­δο με­γά­λης όξυν­σης των αντα­γω­νι­σμών διε­θνώς, με­τα­φρά­ζε­ται σε με­γά­λη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη. Αυτή είναι η βάση της ιδιαί­τε­ρα φι­λό­δο­ξης «ενερ­γο­ποί­η­σης» του Μα­κρόν το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα.
 
Ο επε­κτα­τι­σμός είναι μια τέχνη πολύ οι­κεία για τον γαλ­λι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό. Η Γαλ­λία σή­με­ρα δια­τη­ρεί στρα­τό σε 5 του­λά­χι­στον αφρι­κα­νι­κές χώρες και το ναυ­τι­κό της θε­ω­ρεί­ται στρα­τη­γι­κός «παί­κτης» σε πα­γκό­σμια κλί­μα­κα. Ο γαλ­λι­κός μι­λι­τα­ρι­σμός δια­θέ­τει πυ­ρη­νι­κή δύ­να­μη, δια­θέ­τει μια αντα­γω­νι­στι­κή βιο­μη­χα­νία όπλων υπο­λο­γί­σι­μη ακόμα και από τους Αμε­ρι­κά­νους και τους Ρώ­σους, δια­θέ­τει μια πο­λε­μι­κή τε­χνο­γνω­σία που πέρα από τα «πα­ρα­δο­σια­κά» μέσα δεν δί­στα­σε δια­χρο­νι­κά να χρη­σι­μο­ποιεί με­γά­λα σώ­μα­τα μι­σθο­φό­ρων δο­λο­φό­νων (Λε­γε­ώ­να των Ξένων) και προ­βο­κά­τσιες με­γά­λης κλί­μα­κας. Αυτή η δύ­να­μη προ­βάλ­λει σή­με­ρα ως η ρα­χο­κο­κα­λιά της στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης της ΕΕ.
 
Το γαλ­λι­κό κρά­τος –πέρα από τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα περί της, τάχα, προ­σή­λω­σής του στο Δια­φω­τι­σμό και στη δη­μο­κρα­τία– υπήρ­ξε μια δύ­να­μη δια­χρο­νι­κά βαθιά ρα­τσι­στι­κή. Οι Αφρι­κα­νοί, οι λαοί του Μα­γκρέμπ, οι λαοί της Ιν­δο­κί­νας, οι Αντι­γιέ­ζοι, οι Άρα­βες, υπήρ­ξαν πα­ρα­δο­σια­κοί «στό­χοι» αυτής της πο­λι­τι­κής. Στα τε­λευ­ταία χρό­νια αυτή η πο­λι­τι­κή έχει με­τα­το­πι­στεί, βά­ζο­ντας κυ­ρί­ως στο στό­χα­στρο τους μου­σουλ­μά­νους. Η ισλα­μο­φο­βία είναι ιδιαί­τε­ρα ισχυ­ρή «συ­νι­στώ­σα» της πο­λι­τι­κής όλων των κυ­βερ­νή­σε­ων στη Γαλ­λία εδώ και δε­κα­ε­τί­ες. Η ισλα­μο­φο­βία αφορά τη νο­μι­μο­ποί­η­ση της δρά­σης του γαλ­λι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού διε­θνώς, αλλά επί­σης την ιδιαί­τε­ρα αντι­δρα­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση των εκα­τομ­μυ­ρί­ων μου­σουλ­μά­νων ερ­γα­τών στη Γαλ­λία, όπως έδει­ξαν οι επα­νει­λημ­μέ­νες άγριες εξε­γέρ­σεις στα προ­ά­στια του Πα­ρι­σιού. Αυτή η πο­λι­τι­κή του κρά­τους και της κυ­ρί­αρ­χης τάξης εξη­γεί την άνοδο και την αν­θε­κτι­κό­τη­τα της ρα­τσι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς της Λεπέν, που έχει χτί­σει την πο­λι­τι­κή προ­ο­πτι­κή ακόμα και να δια­δε­χθεί τον Μα­κρόν στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία. Εξη­γεί επί­σης το γιατί ο Μα­κρόν πήρε τα ηνία του «αντι­τουρ­κι­σμού» στο εσω­τε­ρι­κό της ΕΕ, κα­τη­γο­ρώ­ντας τη Μέρ­κελ για συμ­βι­βα­στι­κές τά­σεις απέ­να­ντι στον Ερ­ντο­γάν, τά­σεις που τάχα συν­δέ­ο­νται με μια (υπο­τί­θε­ται) ήπια στάση της γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης απέ­να­ντι στα εκα­τομ­μύ­ρια των Τούρ­κων με­τα­να­στών ερ­γα­τών στη Γερ­μα­νία.
 
Το κα­θε­στώς του Μα­κρόν έχει σή­με­ρα τις κα­λύ­τε­ρες σχέ­σεις με τις ΗΠΑ από όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις. Η πα­ρά­δο­ση του γαλ­λι­κού επε­κτα­τι­σμού και το κύρος του γαλ­λι­κού μι­λι­τα­ρι­σμού είναι μια βάση συ­νεν­νό­η­σης, μια «γλώσ­σα» που κα­τα­νο­εί και εμπι­στεύ­ε­ται ο Τραμπ. Η Γαλ­λία του Ντε Γκολ –που δεν δί­στα­σε να βγει, προ­σω­ρι­νά, από το ΝΑΤΟ– είναι σή­με­ρα ο πυ­λώ­νας του ευ­ρω­α­τλα­ντι­σμού.
 
Ο συν­δυα­σμός όλων των πα­ρα­πά­νω ερ­μη­νεύ­ει την εκ­στρα­τεία του Μα­κρόν στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Η γαλ­λι­κή Total είναι η «υπαρ­χη­γός» πίσω από την αμε­ρι­κα­νι­κή Exxon Mobil, στο σχέ­διο εξό­ρυ­ξης υδρο­γο­ναν­θρά­κων στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και στην κα­τα­σκευή του αγω­γού East Med. Όλοι γνω­ρί­ζουν τις επι­κιν­δυ­νό­τη­τες αυτού του σχε­δί­ου και οι ελίτ δεν συμ­με­ρί­ζο­νται τις σα­που­νό­φου­σκες περί Διε­θνούς Δι­καί­ου. Γι’ αυτό οι γαλ­λι­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις κλι­μα­κώ­νουν θε­α­μα­τι­κά την πα­ρου­σία τους στην πε­ριο­χή. Η Γαλ­λία απέ­κτη­σε μό­νι­μη ναυ­τι­κή βάση στην Κύπρο. Το πυ­ρη­νι­κό αε­ρο­πλα­νο­φό­ρο Σαρλ Ντε Γκολ, η ναυαρ­χί­δα του γαλ­λι­κού στό­λου, πε­ρι­πο­λεί διαρ­κώς νότια της Κύ­πρου και της Κρή­της. Γαλ­λι­κά Raffal πε­τούν πάνω από τα «οι­κό­πε­δα» της κυ­πρια­κής ΑΟΖ. Η συ­νερ­γα­σία των Γάλ­λων με τους Αμε­ρι­κά­νους συ­στη­μα­το­ποιεί­ται με δια­δο­χι­κές αε­ρο­ναυ­τι­κές ασκή­σεις στην πε­ριο­χή (με τη συμ­με­το­χή ελ­λη­νι­κών και ισ­ραη­λι­νών δυ­νά­με­ων).
 
Οι ιμπε­ρια­λι­στές γνω­ρί­ζουν ότι στην προ­ο­πτι­κή θα χρεια­στούν ισχυ­ρά ντό­πια στη­ρίγ­μα­τα. Γι’ αυτό ο Μα­κρόν υπο­στη­ρί­ζει θερμά τον δι­πλω­μα­τι­κό και στρα­τιω­τι­κό «άξονα» Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ. Γι’ αυτό το γαλ­λι­κό κρά­τος πρω­το­στα­τεί αυτή την πε­ρί­ο­δο στις πρα­κτι­κές «κα­τα­δί­κης της Τουρ­κί­ας». Η αντί­θε­ση οξύν­θη­κε και από την από­πει­ρα του Ερ­ντο­γάν να εμπλα­κεί στη Λιβύη, στη χώρα όπου η Γαλ­λία θε­ω­ρεί ότι έχει (κλη­ρο­νο­μη­μέ­νη από την αποι­κιο­κρα­τι­κή ιστο­ρία) την πρω­το­κα­θε­δρία, ακόμα και ένα­ντι ευ­ρω­παί­ων «συμ­μά­χων» όπως η Ιτα­λία.
 
Αν τα πα­ρα­πά­νω πε­ρι­γρά­φουν τη δι­πλω­μα­τι­κή βάση της σύ­σφι­ξης των γαλ­λο­ελ­λη­νι­κών σχέ­σε­ων, οι Μη­τσο­τά­κης και Μα­κρόν επι­ση­μο­ποί­η­σαν τον αρ­ρα­βώ­να με το δα­χτυ­λί­δι των εξο­πλι­σμών. Η Ελ­λά­δα έχει πα­ραγ­γεί­λει προ­γράμ­μα­τα ανα­βάθ­μι­σης των Μιράζ, θα συν­δυά­σει την πα­ραγ­γε­λία των Αμε­ρι­κα­νι­κών F35 με γαλ­λι­κά Raffal και κυ­ρί­ως έχει πα­ραγ­γεί­λει δύο υπερ­σύγ­χρο­νες βα­ριές φρε­γά­τες τύπου Belhara. Πρό­κει­ται για πα­νά­κρι­βα πλοία (2,5 δισ. ευρώ), με τε­ρά­στια δύ­να­μη πυρός, απο­λύ­τως ακα­τάλ­λη­λα για «αμυ­ντι­κή» δράση στα στενά του Αι­γαί­ου, για πλοία «ανοι­χτής θα­λάσ­σης» που μπο­ρούν να δρουν σε με­γά­λες απο­στά­σεις από τους ναυ­στάθ­μους τους.
 
Το οι­κο­νο­μι­κό κό­στος των εξο­πλι­σμών είναι κα­θα­ρός πα­ρα­λο­γι­σμός σε μια χώρα ρη­μαγ­μέ­νη από την κρίση. Όμως εξί­σου σο­βα­ρό είναι το πο­λι­τι­κό κό­στος: Οι εξο­πλι­σμοί δέ­νουν τη χώρα στην ουρά των ΗΠΑ και της ΕΕ, με δεσμά μη ορατά, αλλά πολύ ισχυ­ρά.
 
Ο Μη­τσο­τά­κης και τα φι­λι­κά προς τη ΝΔ ΜΜΕ –με την υπο­στή­ρι­ξη σε αυτόν τον κρί­σι­μο τομέα από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του Τσί­πρα– πα­ρου­σιά­ζουν την «αφή­γη­ση» ότι, με τις στε­νό­τε­ρες σχέ­σεις με τις ΗΠΑ του Τραμπ και τη Γαλ­λία του Μα­κρόν, θα επι­βά­λου­με στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο μια «μοι­ρα­σιά» που ως ντό­πιους νι­κη­τές θα έχει το ελ­λη­νι­κό κρά­τος και το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ.
 
Κα­νείς δεν δι­καιού­ται να ξεχνά την ιστο­ρία. Στα 1922, όταν οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις (και με­τα­ξύ τους η Γαλ­λία) κα­το­χύ­ρω­σαν τα «έπα­θλα» που διεκ­δι­κού­σαν από τη διά­λυ­ση του «με­γά­λου ασθε­νούς» στην Ανα­το­λή, απο­χώ­ρη­σαν αιφ­νι­δια­στι­κά από τις πο­λε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις και άφη­σαν τους «ντό­πιους» να αλ­λη­λο­σφα­γούν ανε­νό­χλη­τοι. Οι λυ­κο­συμ­μα­χί­ες με τις ΗΠΑ και τη Γαλ­λία είναι αστα­θείς και επι­κίν­δυ­νες πο­λι­τι­κές. Έχουν άμεσο κό­στος για τους λαούς και κυ­ρί­ως φέρ­νουν όλο και πιο κοντά μια μεί­ζο­να κα­τα­στρο­φή: Το εν­δε­χό­με­νο ενός πο­λέ­μου για τη μοι­ρα­σιά των πε­τρε­λαί­ων και του φυ­σι­κού αε­ρί­ου, για τη μοι­ρα­σιά των ορυ­κτών καυ­σί­μων που, έτσι κι αλ­λιώς, η αν­θρω­πό­τη­τα θα υπο­χρε­ω­θεί να εγκα­τα­λεί­ψει μέσα στα επό­με­να χρό­νια.
 
Δεν υπάρ­χει καμιά εκ­δο­χή Διε­θνούς Δι­καί­ου που να δι­καιο­λο­γεί αυτή την αντι­δρα­στι­κή προ­ο­πτι­κή. Χρειά­ζο­νται επει­γό­ντως πο­λι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες ενά­ντια στους εξο­πλι­σμούς, ενά­ντια στο εξο­ρυ­κτι­κό μο­ντέ­λο, ενά­ντια στις φι­λο­πό­λε­μες πο­λι­τι­κές, ενά­ντια στην πρόσ­δε­ση στην ουρά των Τραμπ, Μα­κρόν και Νε­τα­νιά­χου.
 
 

Αντώνης Νταβανέλος

 
 
 

Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά


Ετικέτες: Ελλάδα, Γαλλία, Τουρκία, Εμανουέλ Μακρόν, Κυριάκος Μητσοτάκης, Ανατολική Μεσόγειος, Πόλεμος, Αριστερά, East Med