Για τις ιταλικές εκλογές

Για τις ιταλικές εκλογές

  • Για τις ιταλικές εκλογές

Του Άγγελου Καλοδούκα

 

Τη χτεσινή ημέρα των εκλογών στην Ιταλία, σύμφωνα με τον Guardian, η πιο συνηθισμένη φράση που άκουγες ήταν:


- Θα πάω να ψηφίσω το λιγότερο κακό.


Η αποχή ήταν σε ιστορικά επίπεδα, η συμμετοχή έφτασε το 71,48%, εμφανώς μικρότερη σε σχέση με το 75% των εκλογών του 2013. Η έλλειψη πίστης στα πολιτικά κόμματα βρίσκεται στο κατακλυσμικό 94%. Η νεολαία έχει γυρίσει την πλάτη στην πολιτική και οι εκλογές έχουν γίνει υπόθεση γερόντων και φυσικά συντηρητικών ψηφοφόρων.



Μερικές παρατηρήσεις


Ι. Η αποχή τους μόνους που ωφελεί είναι τη Δεξιά και την Ακροδεξιά. Είναι πραγματικά τραγικό να ακούς εργαζόμενους, «απλούς» ανθρώπους, να δηλώνουν ότι θα «τιμωρήσουν τους πολιτικούς» επειδή δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Η αποχή τιμωρεί αυτούς που την κάνουν! 


ΙΙ. Ο φασισμός επανεμφανίζεται και νομιμοποιείται από την επίσημη Δεξιά. Το φαινόμενο είναι πανευρωπαϊκό. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει άμεσα κίνδυνος φασιστικών δικτατοριών. Τουλάχιστον μέχρι τώρα, η ακροδεξιά εμφανίζεται συστημική, είτε μέρος των επίσημων δεξιών δυνάμεων είτε μέρος του νόμιμου πολιτικού συστήματος. Σπρώχνει τις συστημικές δυνάμεις προς τον εθνικισμό (οικονομικό και πολιτικό) και τον ρατσισμό, όχι προς δικτατορίες. Αυτό μπορεί να αλλάξει στο μέλλον, αλλά προς το παρόν δεν αμφισβητείται η κοινοβουλευτική δημοκρατία. 


ΙΙΙ. Η συρρίκνωση, έως εξαφάνιση, της Αριστεράς έχει πλέον πάρει μόνιμο πανευρωπαϊκό χαρακτήρα, είναι μακροχρόνια και, μάλλον, μη αντιστρέψιμη. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ ήταν απλώς ένα επεισόδιο στη μακροχρόνια παρακμή (έως σήψη) της Αριστεράς. Στα χρόνια που πέρασαν, καμιά αριστερή δύναμη δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό παράδειγμα που να αντιστρέψει την πορεία προς την περιθωριοποίηση και την κοινωνική εξαφάνιση. 


IV. Οι θεωρητικές υποθέσεις της Αριστεράς, είναι ένας σωρός ερειπίων. Η υποτιθέμενη πρωτοπορία της εργατικής τάξης, που αυθορμήτως (ή περίπου) είναι σοσιαλιστική, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται αλλά έχει πολλές δεκαετίες το εργατικό κίνημα να προσφέρει κάποιου είδους έστω ριζοσπαστικό αντιπαράδειγμα (για επαναστατικό, ούτε λόγος). Το αντίθετο, κομμάτια της εργατικής τάξης στη Δύση γοητεύονται από την άκρα Δεξιά και σε καμιά περίπτωση από επαναστατικές αριστερές ομάδες. Οι επαναστατικές αριστερές ομάδες θυμίζουν ολοένα και περισσότερο ομάδες ιεχωβάδων. 


 
Μερικές σκέψεις για την Ελλάδα


Ι. Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη που όχι μόνο διατηρεί, αλλά έχει στην ηγεσία της ακροδεξιούς είναι η ελληνική απόδειξη του ευρωπαϊκού φαινομένου. Η αδράνεια, για παράδειγμα, στις ρατσιστικές δηλώσεις του Θανάση Δαβάκη δεν είναι το αποτέλεσμα ότι δήθεν ο Μητσοτάκης είναι δέσμιος του Σαμαρά και των ακροδεξιών βουλευτών του. Είναι αποτέλεσμα ότι οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις οδηγούνται προς τον αυταρχισμό ως απάντηση στην καπιταλιστική κρίση. 


ΙΙ. Η κρίση της Αριστεράς και η κρίση των θεωρητικών της προϋποθέσεων πουθενά αλλού δεν είναι τόσο φανερή όσο στην Ελλάδα. Η κρίση εκτόξευσε την πολιτική επιρροή της ακροδεξιάς εντός της Νέας Δημοκρατίας και την Χρυσή Αυγή από την πολιτική ανυπαρξία στην τρίτη κοινοβουλευτική θέση. Η «προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ» λειτουργεί ως εξήγηση μόνο σε όσους θέλουν να πειστούν από αυτό. Σε κάθε περίπτωση, γιατί μια κοινωνική και οικονομική καταστροφή οδηγεί την εργατική τάξη προς τα Δεξιά και όχι προς τα Αριστερά; Γιατί μετά από κάθε «προδοσία» οι εργαζόμενοι πηγαίνουν πιο δεξιά (ή στην αποχή) και όχι πιο αριστερά; Οι θεωρητικές εξηγήσεις του φαινομένου στην Αριστερά, είναι για κλάματα: βουλησιαρχία και ηθικολογία… 


ΙΙΙ. Οι ελπίδες του ΣΥΡΙΖΑ για «προοδευτική αλλαγή» στην Ε.Ε. είναι απλά όνειρα θερινής νυκτός. Ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά κινδυνεύει να μείνει μόνος με τον Μακρόν και τη Γερμανία στο «ευρωπαϊκό» όραμά του. Ποιος θα μείνει να κλείσει τελευταίος την πόρτα, είναι το ερώτημα. 


IV. Αρέσει δεν αρέσει σε πολλούς αριστερούς, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι πιο αριστερό υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Και όχι μόνο. Μια ενδεχόμενη κατάρρευσή του σε εκλογικό επίπεδο, μόνο επί πλέον συμφορές θα προσθέσει στον κόσμο της εργασίας. Και αυτό με δεδομένα, α) την ανυπαρξία Αριστεράς στα αριστερά του, και β) την ύπαρξη ακροδεξιάς (συστημικής και ναζιστικής) στα δεξιά του. Το γνωρίζω. Κάποιοι θα θεωρήσουν αυτό ως ΤΙΝΑ. Θα τους απαντήσω: στη ζωή υπάρχουν καταστάσεις ΤΙΝΑ. Όταν κάτι είναι ΤΙΝΑ, τότε είναι ΤΙΝΑ.


Ετικέτες: Ιταλία, Εκλογές, Ελλάδα, Δεξιά, Ακροδεξιά, Αριστερά, Ευρώπη