Ας μιλήσουμε και λίγο για τα Δημόσια ΙΕΚ...

Ας μιλήσουμε και λίγο για τα Δημόσια ΙΕΚ...

  • Ας μιλήσουμε και λίγο για τα Δημόσια ΙΕΚ...

Κατάργηση ασύλου, καταστολή, εξίσωση πανεπιστημιακών πτυχίων με πτυχία ιδιωτικών κολλεγίων, και άλλα πολλά, είναι τα φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας σχετικά με τη σφαγή που συντελείται εις βάρος του αγαθού της Παιδείας.
 
Όμως, ενώ -δικαίως- κινητοποιούμαστε στο πλάι των φοιτητών, έχουμε  δυστυχώς ξεχάσει κάποιους που τραβούν έναν δύσκολο αγώνα: τους σπουδαστές των Δημοσίων ΙΕΚ.
 
Παιδιά λαϊκών οικογενειών, πολλά από αυτά εργαζόμενα και τα ίδια, τα οποία φοιτούν στην εκμάθηση μίας ειδικότητας, και που καθημερινά έρχονται αντιμέτωπα με ένα σωρό δυσκολίες.
 
Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι: με την απαξίωση που υφίσταται η δημόσια παιδεία τα χρόνια των μνημονίων, τα Δ. ΙΕΚ αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή.
 
Έτσι, σε ειδικότητες, όπως π.χ. η κομμωτική, η αισθητική, η ονυχοπλαστική, οι σπουδαστές καλούνται, λόγω των ελλείψεων, να αγοράσουν με χρήματα από την τσέπη τους το υλικό που χρειάζονται (τζελ, σπάτουλες, ζελατίνη κλπ) για το εργαστηριακό κομμάτι του μαθήματος. Υλικά που πολλές φορές κοστίζουν αρκετές δεκάδες ευρώ, και που αποτελούν τεράστια επιβάρυνση για έναν σπουδαστή σε καιρό οικονομικής κρίσης.
 
Έπειτα, υπάρχει και το θέμα της πρακτικής. Εκεί, ο σπουδαστής καλείται για κάποιους μήνες, να εργαστεί πάνω στο αντικείμενό του, ώστε να αποκτήσει κάποια εμπειρία στην δουλειά αυτή. 
 
Στις πρακτικές όμως, συντελείται πολλές φορές, μια τεράστια εργοδοτική ασυδοσία εις βάρος των σπουδαστών, οι οποίοι φτάνουν σε σημείο να εργάζονται υπερωρίες, 6, ή ακόμη και 7 ημέρες την εβδομάδα, κακοπληρωμένοι έως άμισθοι, με πρόσχημα την εμπειρία που αποκτούν.
 
Η μαύρη εργασία στο μεγαλείο της δηλαδή, και μάλιστα με ελεγκτές και  πολλούς εκπαιδευτικούς να κάνουν «τα στραβά μάτια» απέναντι στο παραπάνω φαινόμενο, βοηθώντας την κατάσταση στο να διαιωνιστεί.
 
Όμως δυστυχώς, ως Αριστερά, πολλές φορές το ξεχνάμε αυτό...
 
Ξεχνάμε πως τα θέματα των Δ. ΙΕΚ αποτελούν φλέγον ζήτημα, ανάλογο με αυτό των πανεπιστημίων, και πως οι σπουδαστές τους είναι τμήμα της εργατικής τάξης.
 
Ξεχνάμε πως η Αριστερά πρέπει να ασχοληθεί περαιτέρω με το ζήτημα των εκπαιδευτηρίων αυτών, και να κινητοποιηθεί μαζικά.
 
Ας το θυμηθούμε έγκαιρα, πριν τα ιδρύματα αυτά απαξιωθούν πλήρως…
 
 

Γρηγόρης Καραγιαννίδης



Glasnost


Ετικέτες: Ελλάδα, Εκπαίδευση, Δημόσια Εκπαίδευση