Αντίο, σύντροφε Περικλή…

Αντίο, σύντροφε Περικλή…

  • Αντίο, σύντροφε Περικλή…

Τον Περικλή Κοροβέση, τον γνώρισα το 2014, σε μια βιβλιοπαρουσίαση στην Κομοτηνή.
 
Παρουσιαζόταν το βιβλίο «Καθημερινές Παράπλευρες Απώλειες».
 
Ενώ είχαμε κανονίσει να πάμε στη βιβλιοπαρουσίαση με κάτι συντρόφους, εγώ που από μεσημέρι πιάστηκα στα τσίπουρα με κάτι «ρεμάλια», άργησα, και έφτασα προς το τέλος της παρουσίασης.
 
Το «Μασάλι», όπου γινόταν η παρουσίαση, ήταν «τίγκα». Δεν υπήρχε καρέκλα, για να κάτσω. Αλλά για την καλή μου τύχη, ένας σύντροφος απ’ την Αντιεξουσιαστική Κίνηση έπρεπε να φύγει και μου παραχώρησε τη θέση του, μπροστά-μπροστά.
 
Έτσι, λοιπόν, ενώ είχε ανοίξει η κουβέντα για την πολιτική επικαιρότητα, τοποθετήθηκα κι εγώ, χωρίς να συστηθώ ονομαστικά, λέγοντας πως είμαι μέλος της Αντιεθνικιστικής Κίνησης, και άσκησα κριτική στην «ελληναραδίστικη» νοοτροπία που επικρατεί -δυστυχώς- και μέσα στην Αριστερά, λέγοντας πως «Δε μπορεί να βρίζουμε τη Μέρκελ απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς να πούμε κουβέντα για την ‘δικιά μας’ αστική τάξη. Τα μνημόνια δεν έπεσαν απ’ τον ουρανό, τα έφερε η ‘δικιά μας’ άρχουσα τάξη».
 
Ο Περικλής συμφώνησε μαζί μου.
 
Μετά, στο τέλος της παρουσίασης, αφού η καλή μου φίλη και διευθύντριά μου στην εφημερίδα «Παρατηρητής της Θράκης», Νατάσα Βαφειάδου, η οποία συντόνιζε το πάνελ, άρχισε να ευχαριστεί για την παρουσία τους ονομαστικά τα δημόσια πρόσωπα που βρισκόντουσαν στην αίθουσα, ανέφερε και το δικό μου όνομα.
 
Ο Περικλής, γύρισε και ρώτησε: «Ποιος είναι ο Μουσταφά Τσολάκ;». Και εγώ που ήμουν μπροστά του, είπα «Εγώ» και σηκώθηκε και μ’ αγκάλιασε. «Διάβασα ένα άρθρό σου, πρόσφατα» μου είπε, «Έλα λίγο έξω να τα πούμε».
 
Και βγήκαμε. Ο κόσμος όμως, που αγαπούσε πολύ τον Περικλή, δεν μας άφηνε να κουβεντιάζουμε. Ένας ερχόταν για να γράψει μια αφιέρωση στο βιβλίο, άλλος να βγάλει μια φωτογραφία… και σε κάποια φάση που άρχισε να μου εξηγεί ο Περικλής τί ακριβώς ήθελε να κουβεντιάσουμε, ήρθαν κάτι παιδιά από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι δεν ήταν καν στην παρουσίαση και πίνανε κρασιά στο δίπλα μαγαζί, και του είπαν «Κύριε Κοροβέση, θα θέλατε να κουβεντιάσετε και λίγο με τη νεολαία;». Ευγενέστατος, ο Περικλής, δέχτηκε την πρόσκλησή τους, αφού πρώτα πήρε την υπόσχεση από μένα πως όταν κατέβω στην Αθήνα, θα τον βρω και θα πιούμε τσίπουρο και θα τα πούμε.
 
Αν και δε μπόρεσα να κρατήσω την υπόσχεσή μου, τον ξαναείδα σε μια εκδήλωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, στην Κομοτηνή πάλι, το 2016, όπου ήταν ένας απ’ τους ομιλητές.
 
Τότε του έδωσα δύο φύλλα της «Μπαρικάτ», της δίγλωσσης εφημερίδας που έβγαζα, στα οποία είχα δύο άρθρά του μεταφρασμένα στα τουρκικά. Χάρηκε πάρα πολύ.
 
Και αφού στο τέλος των εισηγήσεων άνοιξε κουβέντα, πήρα πάλι το λόγο και είπα πως «είμαι χαρούμενος που είναι μαζί μας ένας απ’ τους ελάχιστους πραγματικά διανοούμενους της χώρας αυτής, ο σύντροφος Περικλής», με διέκοψε φωνάζοντας «Σύντροφέ μου Μουσταφά!» και συνέχισε, με χιούμορ, «Μόνο εσύ με αποκαλείς εδώ ‘σύντροφε’, όλοι οι άλλοι με λένε ‘κύριε’».
 
Νιώθω τυχερός που γνώρισα έστω και για λίγες ώρες από κοντά τον Περικλή Κοροβέση. Για μένα ήταν και παραμένει απ’ τους ελάχιστους πραγματικά διανοούμενους της χώρας αυτής. Παραμένει το ίνδαλμά μου. Μακάρι να κατάφερνα και να πίναμε και το τσίπουρο που του υποσχέθηκα.
 
Θα ζει στους αγώνες μας.
 
Αντίο, σύντροφε Περικλή…
 
 

Μουσταφά Τσολάκ Αλή


Ετικέτες: Περικλής Κοροβέσης, Κομοτηνή, Καθημερινές Παράπλευρες Απώλειες, Ανθρωποφύλακες